III SA/Kr 922/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Danielec po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia 27 maja 2011 r. ([...]) w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić wniosek Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r. Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata, gdyż nie wykazał on aby spełniał ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy. W sprzeciwie skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom zawartym w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2013 r., jego wyjaśnienia poparte są prawdziwymi dowodami i wniósł o ich rozpatrzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowym wnioskiem J. W. domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rzecz jednak w tym, że może być ono przyznane osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotowy wniosek jest już kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Poprzedni został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2012 r., zaś zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r. Co prawda przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku możliwa jest wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności mających wpływ na tę ocenę (sygn. akt. I OZ 416/05). W ponownie złożonym wniosku J. W. nie powołała jednak żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę stanowiska sądu w kwestii przyznania mu prawa pomocy. Skoro skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki o której mowa w powołanym wyżej przepisie art. 246§1 pkt 2 ppsa, na podstawie powołanego przepisu w zw. z art. 260 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.