III SA/Kr 940/16

Kraków, dnia 25 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A Sp. z o.o. w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A Sp. z o.o. wniosła pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r. nr [...] wymierzającą spółce karę pieniężną w kwocie 120 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony okolicznościami, iż kwota objęta zaskarżoną decyzją przekracza dwukrotność wysokości kapitału zakładowego spółki (wynoszącego 50 000 zł), co znaczy, że zapłata wymierzonej kary pieniężnej w sposób oczywisty narazi spółkę na wyrządzenie jej znacznej szkody. Spółka wskazała, że nie jest w stanie zebrać wymaganej kwoty, a ponadto nie zgadza się z argumentacja prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Zapłata żądanej kwoty może narazić spółkę na upadłość i bankructwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 - zwanej dalej jako "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 200 8r., sygn. II OZ 131/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To obowiązkiem strony wnoszącej o udzielenie ochrony tymczasowej jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca spółka nie uprawdopodobniła podnoszonych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji twierdzeń. Pozostaje bez znaczenia relacja wysokości wymierzonej kwoty kary pieniężnej w stosunku do wysokości kapitału zakładowego, a przedstawione obawy związane w ewentualną upadłością czy bankructwem nie zostały poparte żadnymi materiałami źródłowymi, z których wynikałaby aktualna kondycja finansowa spółki i z których można by wywieść tak dalekosiężny wniosek jak przedstawia spółka. Na marginesie wskazać należy, uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682). Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718), orzekł, jak w sentencji postanowienia.