III SA/Kr 944/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 944/07 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Wojewody z dnia 27 grudnia 2006 r. Nr: [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a odmówić przyznania radcy prawnemu P. P. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2007 roku zostało przyznane skarżącej A. R. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych na pełnomocnika A. R. został wyznaczony radca prawny P. P., wykonujący zawód w Kancelarii Prawnej [...] spółka komandytowa ul. A w K., któremu strona w dniu 18 lipca 2007 roku udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W wyroku z dnia 16 stycznia 2008 roku oddalającym skargę Sąd zasądził pełnomocnikowi stosowne wynagrodzenie. Od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2008 roku radca prawny P. P. sporządził i wniósł skargę kasacyjną W skardze pełnomocnik wniósł m. in. o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 października 2009 roku, sygn. akt II OSK 912/08 oddalił skargę kasacyjną, natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej A. R. z urzędu zostało przekazane do rozpoznania przez sąd I instancji. W piśmie procesowym z dnia z dnia 9 grudnia 2009 roku radca prawny P. P. złożył wniosek o wydanie postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. R. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zmianami). Stosownie do treści § 16 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik skarżącej. Zarówno z treści skargi kasacyjnej, jak i wniosku z dnia 9 grudnia 2009 roku wynika, że zgłaszając wniosek o przyznanie wynagrodzenia radca prawny P. P. nie złożył oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania radcy prawnego do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).