III SA/Kr 95/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia I. skargę odrzucić, II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata A. M. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu skargi M. O. – Ś. na bezczynność i przewlekłość postępowania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej dotyczącą postępowania w sprawie ustalenia uprawnień do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, działając na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 K.p.a. uznało zażalenie za nieuzasadnione. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że M. O. – Ś. w swoim piśmie podniosła, że pozostaje bez lekarstw i środków na codzienną egzystencję, a po opłaceniu mieszkania, kredytu mieszkaniowego, światła, gazu, telefonu nie pozostaje jej nic z pobieranej renty w kwocie 1100 zł. SKO uznało, że zażalenie jest nieuzasadnione albowiem organowi I instancji w dniu wydawaniu niniejszego postanowienia nie można zarzucić bezczynności w rozumieniu art. 37 K.p.a. Zgodnie z wymienionym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Działając na podstawie art. 37 § 2 K.p.a. organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia sprawy w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem zażalenia na bezczynność w danej sprawie może być bezczynność trwająca w dniu rozpoznawania zażalenia. W niniejszej sprawie wobec wydania przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] 2012 r. w sprawie ustalenia uprawnień do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, SKO uznało, że na dzień wydawania postanowienia zażalenie jest nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. S. reprezentowany przez matkę M. O. – Ś. W uzasadnieniu podniesiono, że natychmiast odpowiedziano na otrzymane decyzje tłumacząc przy tym nieobecność K. S. w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie bądź oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. dla K. S. ustanowiony został adwokat. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga dotycząca postanowienia SKO z dnia 18 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, to znaczy gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola sądowa wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2012 r., wydane na podstawie art. 37 K.p.a., uznające zażalenie strony za nieuzasadnione. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma rozstrzygnąć zażalenie na niezałatwienie sprawy lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jednakże uznaje się, że stanowisko to przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, zaś ani przepis art. 37 K.p.a., ani żaden inny przepis kodeksu nie wskazuje, że przedmiotowe postanowienie jest zaskarżalne. Jednocześnie należy podkreślić, że postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1014/11, LEX nr 990128). W rezultacie stwierdzić należy, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. podlega odrzuceniu (por. postanowienia WSA: z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt SA/Po 236/13, z dnia 15 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 69/10 i z dnia 29 października 2012 r.). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.