III SA/Kr 952/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2006r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia 31.05.2005r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 maja 2005r., nr [...],Kurator Oświaty utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2005r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji dyrektora Szkoły Podstawowej Integracyjnej nr [...] z dnia [...] 2003r., nr [...], nadającej K.P. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 §1 pkt 1 kpa w związku z art. 9b ust.7 pkt 2 oraz art. 10 ust. 10 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela. W uzasadnieniu stwierdzono, że K.P. otrzymała akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z rażącym naruszeniem art. 10 ust. 10 oraz art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, albowiem rozpoczęła odbywanie wymaganego stażu we wrześniu 2002r., kiedy to nie miała jeszcze wymaganego wykształcenia, a z art. 10 ust. 10 Karty Nauczyciela wynika, że do nauczycieli zatrudnionych bez wymaganych kwalifikacji nie stosuje się przepisów o awansie zawodowym. Rozpoczęcie stażu stało się zatem możliwe dopiero po uzyskaniu wymaganego wykształcenia, a wiec po [...] kwietnia 2003r., a zatem wydany wobec niej akt stopnia awansu zawodowego w czerwcu 2003r. naruszał art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela, K. P. nie miała bowiem wówczas prawidłowo odbytego stażu. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.P. wniosła o jej zmianę podnosząc, że czuje się pokrzywdzona unieważnieniem jej postępowania kwalifikacyjnego, ponosząc konsekwencje błędnej decyzji swojego pracodawcy. Unieważnienie decyzji dopiero po upływie półtora roku powoduje znaczne opóźnienie w osiągnięciu kolejnych stopni awansu zawodowego. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na wezwanie Sądu o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy treścią zaskarżonej decyzji a podstawą prawną aktu nadania stopnia awansu zawodowego Kurator wskazał, że akt nadania stopnia awansu zawodowego był wydany na niewłaściwym druku (załącznik nr 5 zamiast załącznika nr 3 do Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli), dlatego w podstawie prawnej akty nadania stopnia awansu zawodowego znalazł się art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela, który nie dotyczy skarżącej. W pozostałym zakresie Kurator powtórzył argumentację zaskarżonej decyzji podnosząc, że akt nadania stopnia awansu wydany został z naruszeniem art. 10 ust. 10 ustawy Karta Nauczyciela i art. 9b ust. 1 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość zaskarżonej decyzji Kuratora Oświaty, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji stwierdzająca nieważność decyzji Dyrektora Szkoły Podstawowej Integracyjnej nr [...], mocą której nadano K.P. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest zatem ocena, czy w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto istnienie przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji i czy je prawidłowo zastosowano. Zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak też w odpowiedzi na skargę i dodatkowym piśmie wyjaśniającym, organ administracyjny dokonuje oceny zgodności wydanego aktu nadania stopnia awansu zawodowego z art. 10 ust. 10 art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela. Brak natomiast zupełnie odniesienia się do tego, czy przedmiotowy akt nadania stopnia awansu zawodowego wydany został zgodnie z przepisami, które powołano jako jego podstawą prawną, a więc czy został wydany zgodnie z art. 9b ust. 4 w związku z art. 9a ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela. Braku tego nie może sanować enigmatyczne stwierdzenie w piśmie uzupełniającym złożonym na wezwanie Sądu, że przedmiotowy akt nadania stopnia awansu zawodowego był wydany na złym druku i dlatego w podstawie prawnej akty nadania stopnia awansu zawodowego znalazł się art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela, który nie dotyczy skarżącej. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotowy akt nadania stopnia awansu zawodowego wydany przez Dyrektora Szkoły nie został oparty na podstawie 10 ust. 10 i art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela o których jest mowa w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jako podstawę prawną w/w decyzji-aktu nadania stopnia awansu zawodowego powołano bowiem art. 9b ust. 4 w związku z art. 9a ust.3 Karty Nauczyciela. Są to przepisy wprowadzające zupełnie odmienne podstawy do nadawania stopnia awansu zawodowego (nauczyciele akademiccy lub inne osoby spełniające określone w tym przepisie warunki: odpowiedni staż pracy i znaczący dorobek zawodowy). W decyzji tej brak też uzasadnienia, które odnosiłoby istniejący stan faktyczny do treści obowiązujących przepisów. Organ administracyjny wskazał na jeden element stanu faktycznego sprawy, tj. wskazał jakie wykształcenie posiada K.P. Należy zatem uznać, że nie ma żadnych podstaw do tego, by traktować powyższy akt nadania stopnia awansu zawodowego jako wydany w trybie art. 10 ust. 10 i art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela. Organ wyraźnie powołuje się bowiem na zupełnie inną podstawę prawną. Mając to na uwadze należy uznać, że cała argumentacja zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, opierająca się na ocenie zgodności przedmiotowego aktu nadania stopnia awansu zawodowego z art. 10 ust. 10 i art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela nie jest wystarczająca do stwierdzenia, że przedmiotowy akt nadania stopnia awansu zawodowego został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Niewystarczającym bowiem jest do tego dokonanie oceny zgodności przedmiotowej decyzji z treścią przepisów, które nie stanowiły jej podstawy prawnej i – jak się wydaje – w ogóle nie były przez organ administracyjny rozważane, z zupełnym pominięciem oceny, czy przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami powołanymi jako jej podstawa prawna, a więc bez dokonania oceny, czy w chwili wydawania aktu nadania stopnia awansu zawodowego K. P. spełniała wymogi określone w art. 9a ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela. Powołana w przedmiotowym akcie nadania stopnia awansu zawodowego podstawa prawna (przywołany art. 9a ust.3 Karty Nauczyciela) reguluje zupełnie odmienne przesłanki umożliwiające nadanie stopnia awansu zawodowego niż czyni to wskazywany w zaskarżonej decyzji art. art. 10 ust. 10 i art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela. Stanowi ona odrębną podstawę do nadania stopnia awansu zawodowego. W niniejszej sprawie nie zostało zakwestionowane spełnienie wymaganych w tej podstawie prawnej przesłanek, a zaskarżona decyzja w ogóle się do tego nie ustosunkowuje. Należy zatem uznać, że dokonując oceny istnienia w niniejszej sprawie przesłanki nieważności polegającej na rażącym naruszeniu prawa (art. 10 ust. 10 i art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela) organy administracyjne analizowały i oceniały zupełnie inne przepisy niż te, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, z zupełnym pominięciem tych ostatnich. Zaskarżona zatem decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji stwierdzające z tego powodu nieważność aktu nadania stopnia awansu zawodowego wydane zostały z naruszeniem prawa, które miało wpływ na ich treść. Mając to na uwadze, zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji została uchylona, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 litera a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 §1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. O braku możliwości wykonania uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.