III SA/Kr 967/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Jakub Makuch Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2024 r. nr 25/OR06/2024 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2023 skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem nr 25/OR06/2024 z 19 kwietnia 2024 r. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR") utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Krakowie w sprawie odmowy przywrócenia terminu na złożenie przez J. D. (dalej: "skarżąca") wniosku o płatności bezpośrednie dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oraz rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2023. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1199 ze zm.). Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. 13 marca 2024 r. skarżąca wystąpiła do ARiMR Małopolski Oddział Regionalny z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia eWniosku o płatności na rok 2023. Przedłożyła zaświadczenie lekarskie wydane przez prof. dr hab. M. G. z 12 marca 2024 r., z którego wynika, że przeszła intensywne terapie hormonalne, dwie operacje, co mogło mieć wpływ na ogólne funkcjonowanie organizmu. Wskazała, że stan zdrowia miał wpływ na swobodę podejmowania decyzji raz możliwość kierowania swoim postępowaniem. Z tego względu nie złożyła wniosku w określonym przez prawo terminie. Postanowieniem z 19 marca 2024 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie odmówił przywrócenia skarżącej terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności za rok 2023. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o przyznanie płatności na rok 2023 r. powinien zostać złożony od 15 marca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. za pomocą systemu teleinformatycznego na stronie internetowej ARiMR, ponadto wniosek mógł być złożony do dnia 25 lipca 2023 r. Wniosek złożony po 25 lipca 2023 r. nie jest rozpatrywany. Może być rozpatrzony jedynie, jeżeli zostanie złożony do 25 lipca 2023 r. Organ podniósł, że wniosek skarżącej wpłynął po dniu 25 lipca 2023 r. (od 7 do 15 marca 2024 r.), terminu nie można przywrócić, ponieważ nie podlega on przywróceniu, a zatem okoliczności ewentualnie wskazujące na brak winy skarżącej w jego niedochowaniu nie mogą być brane pod uwagę przez organ. W zażaleniu skarżąca podniosła, że legalnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu zgodnie z przepisami k.p.a., a zatem termin powinien być przywrócony zgodnie z art. 58 i art. 59 k.p.a. Postanowieniem z 19 kwietnia 2024 r. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Organ wskazał, że niesporna jest okoliczność, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok po upływie wszystkich terminów na jego złożenie. Podniósł, że termin na złożenie wniosku o dopłaty jest terminem prawa materialnego, a zatem nie podlega przywróceniu. Upływ terminu powoduje bowiem wygaśnięcie uprawnienia o ubieganie się o płatności. Organ ustalił, że nie sposób jest uznać, aby w sprawie zaistniał przypadek siły wyższej, błędu organu, braku winy rolnika, czy nakazu wydanego przez organ władzy publicznej w rozumieniu art. 51 ust. 3 ustawy o planie strategicznym, odsyłającym do art. 59 ust. 5 rozporządzenia 2021/2116, a tylko zaistnienie takich okoliczności dawałoby podstawę do przyjęcia, że skarżącej przysługuje prawo do świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca nie zgodziła się z przyjętym rozstrzygnięciem. Wskazała, że wniosek o płatności został złożony 7 maja 2023 r. i płatność powinna być przyznana w trybie pilnym. Skarżąca podkreśliła, że ARiMR narusza przepisy prawa unijnego, jak również Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z 15 lipca 2024 r. skarżąca wskazała, że składa również skargę dyscyplinarną na Dyrektora Oddziału Małopolskiego ARiMR, zwróciła uwagę na wadliwe postępowanie Agencji oraz naruszenie przepisów prawa. Podniosła, że chce pomóc Polakom poprzez informowanie urzędników o ich służebnej roli wobec obywateli. Jest osobą o zasłużoną, działaczką o międzynarodowym zaangażowaniu, z wyróżnieniami za znakomite pomysły gospodarcze. Ostatnio była nominowana do pokojowej Nagrody Nobla. Z dołączonego do akt pisma Departamentu Płatności Bezpośrednich wynika, że skarżąca w okresie od 15 marca 2023 r. do 25 lipca 2023 r. nie podejmowała aktywności, ani prób logowania do aplikacji WniosekPlus. Jedyne logowanie odbyło się 13 sierpnia 2023 r., a następne już 2024 r. Stwierdzono również datę złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2023 – 8 marca 2024 r. Z pisma z 6 września 2024 r. Komisariatu III Policji w Krakowie wynika, że prowadzone jest postępowanie o czyn z art. 284 § 1 k.k. W czasie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie skarżąca wskazała, że wniosła interpelację poselską w sprawie naruszenia praw człowieka przez ustawę będąca podstawą orzekania przez organy w niniejszej sprawie. Wniosła o odroczenie sprawy do czasu rozpatrzenia interpelacji. Zwróciła uwagę, że logowała się do systemu 1 marca 2023 r. i miała zapisany wniosek w wersji roboczej, a organ powinien się skontaktować ze skarżącą, skoro dostrzegł, że wniosek zapisany w wersji roboczej nie został wysłany. Pełnomocnik organu potrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że jest ono zgodne z prawem, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 do 2027 (Dz. U. z 2023 r., poz. 412 ze zm., dalej: "ustawa o planie strategicznym"), wniosek o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Wniosek ten można złożyć po upływie tego terminu, ale nie później niż w dniu, w którym upływa 25 dni od dnia upływu tego terminu, z tym że w takim przypadku na podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy nakłada się karę w wysokości 1% danej pomocy za każdy dzień opóźnienia, nie licząc dni ustawowo wolnych od pracy oraz sobót. Zgodnie z ust. 2 zmiany wniosku o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, dokonuje się w terminie do dnia: 1) 31 maja roku, w którym dany wniosek został złożony, przy czym zmiany można dokonać po upływie tego terminu, ale nie później niż w ostatnim dniu składania wniosku, z tym że w takim przypadku na podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy za każdy dzień opóźnienia, nie licząc dni ustawowo wolnych od pracy oraz sobót, nakłada się karę w wysokości 1% pomocy przysługującej w związku z tą zmianą; 2) 15 września roku, w którym został złożony ten wniosek - w przypadku gdy Agencja poinformowała beneficjenta o nie prawidłowościach wykrytych w ramach kontroli administracyjnych lub systemu monitorowania obszarów zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2022/1173. Wnioskodawca może całkowicie lub częściowo wycofać wniosek o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, nie później niż do dnia wydania decyzji w sprawie o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, z tym że wycofanie nie jest możliwe, jeżeli: 1) dotyczy części wniosku, w której wykryto nieprawidłowości; 2) wnioskodawca został poinformowany o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu (ust. 3). Zgodnie z art. 60 ust. 4 termin złożenia wniosku o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, oraz termin dokonania zmiany albo wycofania tego wniosku nie podlegają przywróceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Zgodnie z art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej, od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Z niebudzących wątpliwości okoliczności sprawy wynika, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2023 w marcu roku 2024, a zatem po upływie terminów na jego złożenie (czyli po dniu 25 lipca 2023 r.). Ewentualne zapisanie wniosku skarżącej w wersjach roboczych, nie dawało podstaw do orzekania w przedmiocie płatności, ponieważ tylko w razie skutecznego złożenia wniosku do organu, możliwe było prowadzenie postępowania w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2023 r. (por. m. in. art. 16 ustawy o planie strategicznym). Tym samym, zasadnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR rozpoznał wniosek skarżącej o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko przyjęte w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji, że termin do złożenia wniosku o dopłaty jest terminem prawa materialnego, a w konsekwencji nie podlega przywróceniu. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania, należy wskazać, że przepis art. 58 k.p.a. dotyczy wyłącznie terminów ustawowych i urzędowych do dokonania czynności procesowych, nie może natomiast stanowić podstawy przywrócenia terminu prawa materialnego (por. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024). Wskazać należy, że art. 60 ust. 4 ustawy o planie strategicznym jednoznacznie wskazuje, że nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jest to niewątpliwie konsekwencją materialnego, a nie procesowego charakteru terminu do złożenia wniosku. Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym przy rozstrzyganiu, czy dany termin ma charakter materialny czy procesowy, decydujące znaczenie ma skutek upływu terminu. Jeżeli skutek ten polega na wygaśnięciu prawa podmiotowego lub na niemożności jego realizacji, termin ma charakter prawnomaterialny. Materialnoprawny charakter mają zatem terminy wyznaczające okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków podmiotu w formie konkretyzacji norm prawa materialnego na przykład poprzez wydanie decyzji lub bezpośrednio z mocy prawa. Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., II GSK 497/10). Termin do złożenia wniosku jest zgodnie z treścią ustawy o planie strategicznym, jak i zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, terminem prawa materialnego, a jego upływ powoduje wygaśnięcie prawa (por. wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt I GSK 554/18). Nie budzi zatem wątpliwości, że w świetle przepisów prawa krajowego niedopuszczalne jest przywrócenie terminu do złożenia wniosku o dopłaty bezpośrednie. Zwrócić należy jednak uwagę, że płatności bezpośrednie zostały uregulowane na poziomie prawa unijnego. Konieczne zatem było zweryfikowanie, czy w prawie unijnym ustanowiono normę prawną dającą organowi kompetencję do orzekania w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatności bezpośrednie. W takiej bowiem sytuacji, zgodnie z zasadą pierwszeństwa unijnego, organy byłyby zobowiązane do zastosowania normy zawartej w prawie unijnym, a nie krajowym. Sąd nie podzielił zarzutów podnoszonych przez skarżącą, że prawo unijne zezwala na przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie dopłat bezpośrednich. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepisy zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchyleniu rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. Urz. UE L 435/187 z 6 grudnia 2021 r., dalej: "rozporządzenie 2021/2116), ani rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2022/1173 z dnia 31 maja 2022 r. ustanawiającym zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli we wspólnej polityce rolnej (Dz. Urz. UE L 183/23 z 8 lipca 2022 t., dalej: "rozporządzenie 2022/1173) nie przewidują postanowień, które stanowiłyby podstawę prawną dla organów krajowych przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie dopłat bezpośrednich. W preambule rozporządzenia 2021/2016 wskazano, że w swoich systemach zarządzania i kontroli państwa członkowskie mogą przewidzieć możliwość korekty wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatność po ich złożeniu bez wpływu na prawo do otrzymania pomocy, pod warunkiem że właściwy organ uzna, że korygowane elementy lub pominięcia zostały dokonane w dobrej wierze, oraz że korekta została dokonana zanim wnioskodawcę poinformowano o wytypowaniu go do kontroli na miejscu i zanim właściwy organ podjął decyzję w sprawie danego wniosku. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2022/1173 państwa członkowskie ustanawiają elektroniczny system składania wniosków o przyznanie pomocy, które beneficjenci składają corocznie i które zawierają wszystkie niezbędne informacje umożliwiające państwom członkowskim weryfikację warunków kwalifikowalności do wsparcia co najmniej w odniesieniu do interwencji, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/2116, a także, w stosownych przypadkach, warunków i wymogów dotyczących warunkowości i uprawnień do płatności. System umożliwia jasną i jednoznaczną identyfikację beneficjentów, w szczególności w przypadku stosowania systemu wniosków automatycznych, o którym mowa w art. 65 ust. 4 lit. f) tego rozporządzenia. System obejmuje system wniosków geoprzestrzennych oraz – w stosownych przypadkach – system wniosków o przyznanie pomocy z tytułu zwierząt, o którym mowa w art. 66 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Wnioski o przyznanie pomocy składa się w terminie ustalonym przez państwo członkowskie i odnoszą się one do roku kalendarzowego, w którym zostały złożone (ust. 2). Równocześnie jak stanowi art. 5 ust. 6 rozporządzenia 2022/1173 państwa członkowskie zapewniają beneficjentom możliwość skorygowania wstępnie wypełnionych formularzy w terminie ustalonym przez państwo członkowskie zgodnie z warunkami dotyczącymi terminu składania wniosków o przyznanie pomocy określonymi w art. 3 oraz możliwość zmiany lub wycofania wniosków o przyznanie pomocy określoną w art. 7. Brak jest natomiast w prawie unijnym podstaw do przywrócenia terminu złożenia wniosku, przepisy prawa unijnego przewidują jedynie dopuszczenie możliwości modyfikacji już złożonych wniosków, natomiast nie odnoszą się w żadnym miejscu do stworzenia w prawie krajowych mechanizmów umożliwiających przywrócenie terminu do złożenia wniosku o płatności bezpośrednie, ani nie zawierają normy, która mogłaby stanowić podstawę prawną do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatności bezpośrednie. Równocześnie, kwestie określenia terminów do składania wniosków o ich przyznanie w sposób wyraźny zostały pozostawione prawodawcy krajowemu. Sąd zwraca również uwagę, że w sprawie skarżącej nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 15zzzzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j. Dz. U. 2020 r., poz. 1842, dalej: "ustawa covidowa"), który stanowi, że w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. 3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Podnieść należy, że stan epidemii został odwołany rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 1027), a zatem w przypadku skarżącej nie mogło dojść do przywrócenia terminu w oparciu o przepisy ustawy covidowej. Podkreślić należy, że zasadne jest stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że sytuacja skarżącej nie mogła być również uznana za przypadek siły wyższej, ponieważ okoliczności podnoszone przez skarżącą oraz wynikające z zaświadczenia z 12 marca 2024 r. nie dają podstaw do przyjęcia, że miał miejsce przypadek siły wyższej w rozumieniu art. 3 rozporządzenia 2021/2116. Tylko bowiem taka sytuacja, dawałaby podstawę, że skarżącej może być przyznane świadczenie w postaci dopłat bezpośrednich za rok 2023. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o planie strategicznym kierownik biura powiatowego Agencji jest właściwy w sprawach uznawania przypadków działania siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 1rozporządzenia 2021/2116. Uznanie danego przypadku za działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2021/2116, albo odmowa takiego uznania następuje w decyzji w sprawie o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-5, na wniosek złożony niezwłocznie po wystąpieniu siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2021/2116. Powołany przepis art. 3 ust. 1 rozporządzenia dla celów finansowania WPR, zarządzania nią i monitorowania jej siła wyższa i nadzwyczajne okoliczności mogą zostać uznane w szczególności w następujących przypadkach: a) poważna klęska żywiołowa lub poważne zdarzenie pogodowe powodujące duże szkody w gospodarstwie; b) zniszczenie budynków inwentarskich w gospodarstwie w wyniku wypadku; c) ognisko choroby epizootycznej, choroby roślin lub obecność agrofaga roślin dotykające, cały inwentarz żywy lub uprawy należące do beneficjenta lub część tego inwentarza lub upraw; d) wywłaszczenie całości lub dużej części gospodarstwa, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu złożenia wniosku; e) śmierć beneficjenta; f) długoterminowa niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu. Zwrócić należy uwagę, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, że w czasie składania wniosków o przyznanie dopłat za rok 2023 była w trakcie leczenia hormonalnego, przeszła operacje i miała ograniczoną zdolność pokierowania swoim zachowaniem, nie stanowi siły wyższej w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu. Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie zgodnie z art. 151 p.p.s.a.