III SA/Kr 970/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na § 3 ust. 1 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 7 marca 2012 r. nr XXXIX/510/12 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu stwierdza nieważność § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały wyroku WSA w Krakowie z dnia 15 listopada 2012r. W dniu 7 marca 2012r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XXXIX/510/12 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Uchwała została podjęta na podstawie art. 12 pkt 11, art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Pismem z dnia 31 maja 2012r. Wojewoda Małopolski wniósł skargę na § 3 ust. 1 powyższej uchwały Rady Miasta Krakowa, domagając się stwierdzenia jego nieważności. Przepis ten stanowi, że "Traci moc uchwała Nr XCVII/1322/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie z drogi i parkowanie na parkingu strzeżonym pojazdów, stosownie do art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym". Zaskarżonej uchwale organ nadzoru zarzucił naruszenie kwestionowanym przepisem § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. nr 100, poz. 908), art. 130 ust. 6a, 6b i 6c w zw. z ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz naruszenie norm ujętych w art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP. Organ nadzoru wyjaśnił, iż przepis § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. stanowi, że jeżeli zmienia się treść przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego w ten sposób, że zmienia się rodzaj aktu wykonawczego albo zakres spraw przekazanych do uregulowania aktem wykonawczym lub wytyczne dotyczące treści tego aktu, przyjmuje się, że taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej treść przepisu upoważniającego. Wojewoda Małopolski stwierdził, iż przepis stanowiący upoważnienie ustawowe do wydania kwestionowanej uchwały Rady Miasta Krakowa, zmienił się w sposób istotny wobec dokonanej z dniem 21 sierpnia 2011r. nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym, a w konsekwencji przyjąć należy, iż zmieniły się wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego, jakim jest zaskarżona uchwała. Powyższe oznacza, zdaniem organu nadzoru, że dotychczas obowiązująca uchwała Rady Miasta Krakowa, tj. uchwała z dnia 28 kwietnia 2010r. Nr XCVII/1322/10 utraciła moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej treść przepisu upoważniającego, a zatem właśnie z dniem 21 sierpnia 2011r. Organ nadzoru wyjaśnił, iż na mocy art. 1 pkt 10 lit. h i lit. i ustawy z dnia 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010r. nr 152, poz. 1018), zmieniono dotychczasowe brzmienie art. 130a ust. 6 i dodano ust. 6a. Przepis art. 130 ust. 6a w sposób znaczący zmienił zakres możliwości ustalenia opłat za usunięcie pojazdów z drogi oraz opłat za przechowywanie pojazdów na parkingu strzeżonym, zakreślając górną granicę stanowienia wysokości opłat pobieranych za odholowanie poszczególnych kategorii pojazdów. Wojewoda Małopolski wskazał, iż do wejścia w życie tej nowelizacji przepisem upoważniającym radę powiatu do określania opłat był art. 130 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast aktualne brzmienie tego przepisu wskazuje na konieczność uwzględniania przez radę powiatu przy ustalaniu w/w opłat tak sprawności w realizacji zadań ustawowo określonych, jak również kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Przy czym wyraźnie podkreśla się, iż opłaty za usuwanie pojazdów i ich przechowywanie rada powiatu ustala corocznie w drodze uchwały (por. art. 130 ust. 6 ustawy). Zdaniem Wojewody Małopolskiego, w świetle przedstawionych zmian wytycznych nie sposób uznać, iż nowelizacja ustawy obowiązująca od 21 sierpnia 2011r. nie miała istotnego znaczenia dla kształtowania opłat za usuwania pojazdów z drogi w określonych ustawą przypadkach. Organ nadzoru uważa, iż powyższe potwierdza przedstawiona przez niego argumentacja, jak również analiza porównawcza wysokości poszczególnych opłat za usunięcie pojazdów z drogi, uwzględniająca zmieniające się przepisy ustawy i uchwał Rady Miasta Krakowa. Podsumowując Wojewoda Małopolski stwierdził, iż kwestionowany § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały sugeruje, że akt wykonawczy, wydany na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, traci moc obowiązującą dopiero z dniem wejścia w życie niniejszej uchwały, a nie z dniem zmiany treści przepisu upoważniającego do jego wydania, co miało miejsce z dniem 21 sierpnia 2011r. Zdaniem organu nadzoru, tak rozumiana treść § 3 ust. 1 uchwały prowadzi w konsekwencji do wystąpienia skutków nie dających się pogodzić z zasadami demokratycznego państwie prawa i obowiązującym w dacie podjęcia uchwały porządkiem prawnym. Wojewoda Małopolski dodał przy tym, iż na skutek naruszenia § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" doszło również do naruszenia art. 130a ust. 6a, 6c w zw. z ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ nadzoru wskazał, iż konsekwencją rozumowania przedstawionego przez Zastępcę Prezydenta Miasta Krakowa w piśmie z dnia 16 kwietnia 2012r. jest uznanie za legalne pobieranie opłat w wysokości większej niż maksymalna wysokość określona w ustawie i Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2011r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2012r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywania na parkingu strzeżonym, co usankcjonowane zostanie kwestionowanym § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały. Wojewoda Małopolski zwrócił również uwagę, że w § 1 ust. 2 dotychczasowej uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XCVII/1322/10 dopuszczono możliwość zwiększenia opłat określonych w ust. 1 (a zatem wszystkich opłat określonych uchwałą) o 50% w przypadku usuwania określonych uchwałą pojazdów w niedzielę i święta oraz w godzinach od 2200 do 600. Organ nadzoru uważa zatem, iż opłaty pobierane na podstawie w/w przepisu od dnia 21 sierpnia 2011r. są bezpodstawne, bowiem nie mają oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Powyższe zdaniem Wojewody Małopolskiego potwierdza, iż treść § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały w sposób istotny narusza dyspozycję normy ujętej w art. 130 ust. 6a, 6b i 6c w zw. z ust. 5c – określające maksymalną wysokość opłat za usunięcie pojazdu. Dodał przy tym, iż na mocy poprzednio obowiązującej uchwały Rada Miasta Krakowa przewidziała stawki opłat za usunięcie pojazdu z użyciem sprzętu specjalistycznego (dźwig, przyczepa) różnicując je w zależności od masy całkowitej pojazdu. Wojewoda Małopolski podniósł, iż nowelizacja ustawy Prawo o ruchu drogowym nie przewidziała możliwości pobierania opłat w oparciu o w/w kryterium. W konsekwencji, zdaniem organu nadzoru, treść § 3 ust. 1 sugerująca dotychczasową moc obowiązującą m.in. w/w przepisu, w istocie rzeczy stanowić może również o przekroczeniu upoważnienia ustawowego do stanowieniu aktu prawa miejscowego, co oznacza naruszenie art. 94 Konstytucji RP. W myśl bowiem tej zasady konstytucyjnej organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Reasumując Wojewoda Małopolski stwierdził, iż treść § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały stanowi nie tylko naruszenie Zasad Techniki Prawodawczej, ale również naruszenie podstawowych zasad konstytucyjnych. W szczególności kwestionowany przepis uchwały narusza art. 2 Konstytucji RP i wynikającą z tego przepisu zasadę przyzwoitej legislacji oraz art. 7 Konstytucji RP, wedle którego organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Odnośnie zarzutu naruszenia § 32 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", wskazał, iż zgodnie z poglądem wyrażanym w nauce prawa, przepis ten nie wyraża normy, lecz przypomina redaktorowi tekstu o obowiązywaniu reguły walidacyjnej. Podobnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że analizowany przepis nie ma charakteru normatywnego, a stanowi jedynie swoistą regułę interpretacyjną i służy do oceny skutków prawnych czynności i zdarzeń legislacyjnych, polegających na uchyleniu bądź zmianie określonych aktów prawnych; nie wynikają z niej jakiekolwiek prawa i/lub obowiązki dla podmiotów prawa. W ocenie organu zarzut uchybienia regulacji, która nie ma charakteru normatywnego, należy uznać za nieuprawniony. Organ podkreślił, że jednym z aspektów zasady przyzwoitej legislacji wywodzonej z zasady demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji RP, jest wymóg takiej konstrukcji przepisów, by adresat bez trudności mógł określić konsekwencje prawne z nich wynikające, tzn. nakaz używania pojęć jasnych i klarownych oraz zakaz używania pojęć sprzecznych lub umożliwiających dowolną interpretację, obowiązek jednolitego stosowania prawa. Niejasne i nieprecyzyjne sformułowanie przepisu prawnego rodzi bowiem niepewność jego adresatów co do treści praw i obowiązków, zwłaszcza gdy stwarza dla organów stosujących przepis nazbyt dużą swobodę (a nawet dowolność) interpretacji, które – w zakresie tych zagadnień, które ustawodawca uregulował w sposób niejasny i nieprecyzyjny – mogą prowadzić do wcielania się w rolę prawodawcy lub jego zastępowania. Rada Miasta Krakowa uważa, iż ustawodawca nie może poprzez niejasne formułowanie treści przepisów pozostawiać organom mającym je stosować nadmiernej swobody przy ustalaniu ich zakresu podmiotowego i przedmiotowego. Założenie to można określić ogólnie jako zasadę określoności ustawowej ingerencji w sferę praw i obowiązków adresatów normy prawnej. Przekroczenie pewnego poziomu niejasności przepisów prawnych stanowić może samoistną przesłankę stwierdzenia ich niezgodności z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą państwa prawnego. Rada Miasta Krakowa stwierdziła, iż w pełni podziela pogląd organu nadzoru, że wejście w życie w dniu 21 sierpnia 2011r. art. 1 pkt 10 lit. h-i ustawy z dnia 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, na mocy której ustawodawca nadał nową treść art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, stanowiącym podstawę do wydania uchwały Nr XCVII/1322/10 z dnia 28 kwietnia 2010r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie z drogi i parkowanie na parkingu strzeżonym pojazdów, miało walidacyjny wpływ na pozostawanie w/w aktu prawa miejscowego w obrocie prawnym, doprowadzając do "automatycznego" uchylenia wzmiankowanej uchwały w części niezgodnej z normami ustawowymi. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny prawa, konkretne zastosowanie przedmiotowej reguły walidacyjnej prowadzi albo do uchylenia aktu w całości (uchylenie pośrednie), albo do uchylenia danego aktu jedynie w pewnym zakresie – takim, w jakim dotychczasowy akt wykonawczy stał się niezgodny z nowym upoważnieniem. Wskazuje się przy tym, iż tę regułę walidacyjną należy stosować uwzględniając element materialny upoważnienia. Może ona bowiem ulec modyfikacji, jeżeli zmiana zakresu spraw przekazanych do unormowania w akcie wykonawczym nie wpłynie na dotychczasowy zakres spraw przekazanych do regulacji podustawowej, a np. jedynie je uzupełni. W związku z powyższym Rada Miasta Krakowa uważa, iż usunięcie danego aktu normatywnego z obowiązującego porządku prawnego, na podstawie § 32 ust. 2 Zasad Techniki Prawodawczej, nie następuje niejako automatycznie, w całości, z dniem zmiany jakiegokolwiek elementu upoważnienia, jednakże w powiązaniu z materialną treścią upoważnienia, w zakresie, w jakim treść aktu wydanego na podstawie upoważnienia w dotychczasowym brzmieniu, nie pozostaje w zgodności z jego treścią po stosownej nowelizacji. Mając powyższe na uwadze Rada Miasta Krakowa wskazała, iż istota wprowadzonych zmian dotyczyła wprowadzenia maksymalnej wysokości stawek przedmiotowych opłat. Aktualnie maksymalne stawki opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym, reguluje obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 12 września 2011r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2012r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywania na parkingu strzeżonym (M.P. nr 82, poz. 830). Zdaniem Rady, porównanie stawek maksymalnych, zamieszczonych w powołanym obwieszczeniu, z tymi jakie zawarto w uchwale Nr XCVII/1322/10 wskazuje, iż część opłat pozostaje w zakresie wysokości stawek, jakie są dopuszczalne w obwieszczeniu z dnia 12 września 2011r., co w szczególności dotyczy opłat obejmowanych § 1 ust. 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 1 do 3 uchwały Nr XCVII/1322/10. Rada Miasta Krakowa wyjaśniła, iż z uwagi na wskazane powyżej zróżnicowanie fragmentów uchwały Nr XCVII/1322/10 z dnia 28 kwietnia 2010r. (sprzecznie z nowelizacją ustawową – uchylone, a zgodne z nowelizacją – obowiązujące), wprowadzając w § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały przepis intertemporalny miała na celu uporządkowanie gminnego podsystemu prawa. Tym samym, zdaniem Rady, zarzut naruszenia zasady określoności prawa należy uznać za nietrafny. Wskazała, iż ten sam cel jasnego sformułowania regulacji gminnych w zakresie opłat za usunięcie pojazdu oraz usunięcie wszelkich wątpliwości w tym zakresie przyświecał przy redakcji § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Rada Miasta Krakowa podniosła również, iż zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, uchylenie postanowień uchwały w oparciu o sprzeczność z Zasadami Technik: Prawodawczej może nastąpić wyłącznie w przypadku zakwalifikowania danego uchybienia jako istotnego, w szczególności określonego jako naruszenie reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej". W ocenie Rady Miasta Krakowa wytknięte uchybienia nie mieszczą się jednak w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z treścią art. 3 §1 i 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, zwana dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki przewidziane w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów lub ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Rolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest zatem ocena zaskarżonej części uchwały z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga Wojewody Małopolskiego z dnia 31 maja 2012r., wniesiona na podstawie art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej: u.s.g.) w związku z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1592 z późn. zm.). Przedmiotem zaskarżenia jest § 3 ust. 1 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 7 marca 2012r., Nr XXXIX/510/12, w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu stanowiący, że "Traci moc uchwała Nr XCVII/1322/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie z drogi i parkowanie na parkingu strzeżonym pojazdów, stosownie do art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym". Uchwała została podjęta na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) i ma charakter aktu prawa miejscowego. Zdaniem Sądu zakwestionowana w skardze część uchwały wydana została z naruszeniem zasady prawidłowej legislacji wywodzonej z zasady demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji RP. Zasada ta zawiera w szczególności wymóg takiej konstrukcji przepisów, by adresat bez trudu mógł określić konsekwencje prawne z nich wynikające. Oznacza zatem nakaz używania pojęć jasnych i jednoznacznych oraz zakaz używania sformułowań umożliwiających dowolną interpretację. W orzecznictwie podkreśla się, że już samo przekroczenie pewnego poziomu niejasności przepisu prawnego może stanowić samoistną przesłankę stwierdzenia jego niezgodności z prawem jako naruszającego wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa (m.in. wyrok TK z dnia 30 października 2001r., K 33/00, z dnia 24 lutego 2003r., K 28/02 oraz z dnia 27 lipca 2006r., SK 43/04). Niejasne i nieprecyzyjne sformułowanie przepisu prawnego rodzi bowiem niepewność jego adresatów co do treści ich praw i obowiązków. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Konstrukcja zaskarżonego przepisu budzi zasadnicze wątpliwości co do jego treści. Niejasne jest sformułowanie, że dotychczasowa uchwała traci moc "stosownie do art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym". Taka treść przepisu wywołuje uzasadnione wątpliwości co do tego czy dotychczasowe przepisy nadal mają obowiązywać, a jeżeli tak, to w jakim dokładnie zakresie. Przy takiej konstrukcji przepisu intertemporalnego adresat tego aktu normatywnego – powszechnie obowiązującego źródła prawa, nie jest w stanie samodzielnie w sposób precyzyjny ustalić które z dotychczasowych regulacji nadal obowiązują, a które utraciły moc obowiązującą. Niejasne jest także to, czy intencją prawodawcy lokalnego było potwierdzenie jedynie, że częściowo przepisy poprzedniej uchwały utraciły moc obowiązującą z chwilą nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym, czy też dopiero z chwilą wejścia w życie nowej uchwały. Zaskarżony przepis uchwały ze względu na swą niejasność umożliwia dowolność interpretacji, co może prowadzić do stosowania przepisów zaskarżonej uchwały sprzecznie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie sposób zatem uznać, że organ stanowiący samorządu terytorialnego podejmując zaskarżoną uchwałę w tej części, prawidłowo zrealizował przyznaną mu kompetencję prawodawczą do stanowienia aktów prawa miejscowego, mających charakter aktów podustawowy, wykonawczy do ustawy. Trafnie zatem skarżący zarzuca, że przy takiej konstrukcji przepisu intertemporalnego doszło do naruszenia art. 2, art. 7 oraz art. 94 Konstytucji RP, a także art. 130 a ust. 6a, 6b i 6c w zw. z ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym, czyli przepisów prawa materialnego określających maksymalną wysokość opłat za usunięcie pojazdu. Treść zaskarżonego przepisu nie wprowadza bowiem precyzyjnej regulacji dotyczącej tego, w jakiej wysokości Rada Miasta Krakowa pobierać będzie opłaty za usunięcie pojazdu i od jakiej daty taka wysokość miałaby obowiązywać. Poprzez umieszczenie przepisu intertemporalnego w uchwale o utracie mocy obowiązującej poprzedniej uchwały, z jednoczesnym odwołaniem się do treści ustawy, uchwałodawca wprowadził możliwość takiej interpretacji zaskarżonego przepisu, że do czasu wejścia w życie zaskarżonej uchwały dopuszczalne jest pobieranie opłat na podstawie wcześniejszej uchwały w wysokości niezgodnej z obowiązującą aktualnie ustawową podstawą prawną (po nowelizacji art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, obowiązującej od dnia 21 sierpnia 2011r.), a więc opłat wykraczających poza zakreślone w ustawie granice. Taką regulację uznać należy za naruszającą art. 94 Konstytucji oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, które przewidują, że stanowiąc akty prawa miejscowego organy gminy działać muszą na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Niezależnie zatem od sporów w doktrynie i orzecznictwie co do zakresu stosowania jako kryterium kontroli legalności zaskarżonego aktu prawa miejscowego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", Dz. U. nr 100, poz. 908, (por. szerzej m.in. W. Płowiec, "Utrata mocy obowiązującej aktu prawa miejscowego na skutek uchylenia albo zmiany przepisu ustawy upoważniającego do jego wydania", ZNNSA nr 4 z 2012r., s. 58-68 oraz przytaczane tam orzecznictwo), w niniejszej sprawie doszło do naruszenia w stopniu istotnym przytoczonych powyżej przepisów Konstytucji i ustawy, co stanowi wadę powodującą konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej części uchwały. Dlatego też Sąd stwierdził nieważność § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały, na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.