III SA/Kr 989/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009r. sprawy ze skargi F. D. na decyzję Wojewody z dnia 21 lipca 2008r. nr [...] w przedmiocie zameldowania skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] Wójt Gminy orzekł o zameldowaniu A. B. na pobyt stały w budynku nr [...] w K. Jako podstawę prawną wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz.1071 z późn. zm.) w związku z art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 993 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ meldunkowy podniósł, że w dniu 1 kwietnia 2008 r. A. B. wniosła skargę na Wójta Gminy w kwestii odmowy zameldowania w budynku nr [...] w K. Skarga ta wszczęła postępowanie administracyjne w sprawie zameldowania A. B. zgodnie z art. 233 Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych o zameldowanie na pobyt stały należy ustalić, czy osoba faktycznie przebywa w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Na podstawie odpisu z księgi wieczystej Nr [...] wydanym przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych ustalono, że właścicielką budynku jest F. D. W dniu 29 maja 2008r. A. B. złożyła zgłoszenie pobytu stałego bez wymaganego podpisu właściciela budynku stwierdzającego, że przebywa pod wskazanym adresem. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. Zameldowanie na pobyt stały następuje, gdy spełnione zostaną warunki określone w art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdy osoba zamieszkuje w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu wymaganych danych właściwemu organowi administracji publicznej, prowadzącemu ewidencję ludności, który dokonuje stosownej rejestracji będącej czynnością materialno-techniczną rodzącą skutki prawne. Dokonanie materialno-technicznej czynności zameldowania na pobyt stały przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca pobytu (art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych) może nastąpić jedynie na podstawie "zgłoszenia pobytu stałego", a więc wniosku osoby wykonującej obowiązek meldunkowy. Ze złożonych wyjaśnień stron oraz zeznań świadków przesłuchanych w toku postępowania, wynika, że A. B. faktycznie zamieszkuje i przebywa w przedmiotowym budynku z zamiarem stałego pobytu. Przesłuchana A. B. wyjaśniła, że mieszka w przedmiotowym budynku od około 10 lat, zajmuje trzy pokoje i kuchnię, gdzie ma swoje rzeczy osobiste i przedmioty gospodarstwa domowego oraz, że do budynku ma swobodny dostęp. Pracowała w Austrii i po przejściu na emeryturę, powróciła do rodzinnego domu, w którym chce spędzić resztę swojego życia, tu skoncentrowała życie osobiste. W związku z zamiarem stałego przebywania w budynku dokonała remontu i przeróbek dobudowując pomieszczenia mieszkalne w konstrukcji dachowej na własny koszt, które obecnie zajmuje, co świadczy, że w tym budynku ma swoje centrum życiowe. Faktu zamieszkiwania A. B. w przedmiotowym budynku nie kwestionuje właścicielka F. D., która w wyjaśnieniach potwierdziła, że A. B. tam mieszka, zajmuje jeden pokój, posiada w nim swoje rzeczy osobiste, ma swobodny dostęp do budynku, podkreślając, że nie wyraża zgody na jej zameldowanie. Przeprowadzona kontrola meldunkowa przez Komendę Powiatową Policji również potwierdziła, że A. B. mieszka w przedmiotowym budynku i zajmuje jedną kondygnację. Przesłuchano świadków Z. S. - sołtysa wsi K., C. M. oraz M. B. na okoliczność czy A. B. zamieszkuje w przedmiotowym budynku którzy potwierdzili, że A. B. od kilku lat mieszka w przedmiotowym budynku. Zeznali jednocześnie, że w ostatnim okresie A. B. w budynku dokonała adaptacji strychu na pomieszczenia mieszkalne, zmianę konstrukcji dachowej i pokrycia dachu blachą, co wiąże się z dużym nakładem finansowym, który w całości pokrywała. Ponadto z zeznań świadków wynika, że w budynku zajmuje jedną kondygnację, składającą się z czterech pomieszczeń, w których mieszka i posiada swoje rzeczy osobiste i przedmioty gospodarstwa domowego oraz meble. Niespokrewnieni z właścicielem budynku świadkowie Z. S. i C. M. w zeznaniach wyrazili zdziwienie, dlaczego właścicielka budynku zezwala na zamieszkiwanie w nim i dokonywanie remontów przez wnioskodawczynię, a nie wyraża zgody na jej zameldowanie. Powyższe zeznania i wyjaśnienia świadczą o tym, że pobyt A. B. ma charakter stały z zamiarem stałego przebywania w przedmiotowym budynku. Zeznania te uznano za wiarygodne w szczególności z uwagi na to, że świadek M. B. od 57 lat zamieszkuje w tym samym budynku co A. B., a C. M. mieszka w bliskim sąsiedztwie przedmiotowego budynku i jak zeznaje często do tego budynku przychodzi. Natomiast Z. S. pełni funkcję sołtysa wsi K. już trzecią kadencję. Mieszka w K. około 200 m. od budynku nr [...] i z racji pełnionej przez nią funkcji ma częsty kontakt z mieszkańcami wsi oraz potwierdza fakt zamieszkiwania A. B. w przedmiotowym budynku. Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy, tak, więc przepis ten upoważnia organ gminy prowadzący ewidencję ludności do rozstrzygania o zameldowaniu. Właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu obowiązany jest zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy potwierdzić fakt pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące w tym lokalu. Potwierdzenia faktu pobytu osoby w lokalu dokonuje się na formularzu meldunkowym w formie czytelnego podpisu z oznaczeniem daty jego złożenia, a w przypadku, gdy właściciel domu uchyla się od tego obowiązku to wówczas organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia pobytu stałego dokonać zameldowania w drodze decyzji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy. Decyzję wydaje po sprawdzeniu czy osoba dokonująca zameldowania na pobyt stały faktycznie w przedmiotowym lokalu mieszka. W myśl art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Organ gminy prowadzący ewidencję ludności stwierdza, bowiem jedynie okoliczności faktyczne związane z pobytem osób w określonych miejscowościach pod oznaczonym adresem. Celem jest, więc rejestrowanie faktycznego pobytu obywateli w określonym czasie, nie zaś rozstrzyganie o przysługujących im, bądź nie prawach do poszczególnych nieruchomości. Samo zameldowanie nie rodzi uprawnień do nabycia własności lokalu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca F. D. i podniosła, że nie zgadza się na zameldowanie swojej siostry, gdyż jest ona osoba konfliktową, opuściła dom 50 lat temu i mieszkała w Z., gdzie jest tymczasowo zameldowana, posiada również mieszkanie w Austrii. Skarżąca podniosła również, iż A. B. rozbudował dom bezprawnie, wbrew postanowieniu sądu. Wojewoda decyzją z dnia 21 lipca 2008 r. nr [...] utrzymał się zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego przebywania jest obowiązkiem każdego obywatela. Obowiązek zarejestrowania pobytu wynika wprost z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi, że osoba przebywająca w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Obowiązkiem organu gminy prowadzącego ewidencję ludności (art. 47 ust. 1 ustawy) jest z kolei przyjęcie zgłoszenia meldunkowego i na jego podstawie dokonanie zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Ponieważ zameldowanie jest obowiązkiem, sprzeciw właściciela lokalu, co do wykonania tego obowiązku poprzez rejestrację pobytu, nie może być przez organ meldunkowy brany pod uwagę. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., nr 78, poz. 716) orzekł o niezgodności przepisu art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z Konstytucją RP w zakresie potwierdzania uprawnień do lokalu (budynku), w którym ma nastąpić zameldowanie. Stwierdzono, że instytucja zameldowania jest jedynie rejestracją danych o miejscu faktycznego pobytu osoby, a tym samym nie rodzi ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. W związku z powyższym, jedynym warunkiem do dokonania prawidłowego zameldowania na pobyt stały pod danym adresem jest fakt fizycznego, legalnego przebywania w danym budynku (lokalu). Kwestię tę organ I instancji prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W sprawie poza sporem pozostaje fakt, że A. B. przebywając od kilku lat w budynku nr [...] w K. - za zgodą F. D., właścicielki nieruchomości - w dacie zgłaszania pobytu stałego tj. 29 maja 2008 r. legitymowała się pobytem stałym w przedmiotowym budynku, to jest zamieszkaniem w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego przebywania. Fakt zamieszkiwania potwierdziły wyniki kontroli dyscypliny meldunkowej, którą w maju 2008 r. przeprowadziła Komenda Powiatowa Policji oraz dopuszczony przez organ I instancji dowód z zeznań świadków. Okoliczności zamieszkiwania w budynku, nie kwestionuje także skarżąca, która składając oświadczenie przed organem I instancji potwierdziła, że pomieszczenia, które zajmuje A. B. pozostają w jej wyłącznej dyspozycji, ma do nich swobodny dostęp i znajdują się tam jej rzeczy osobiste. A. B. przebywa pod wskazanym adresem, dokonała też rozbudowy budynku. Ta właśnie przesłanka zamieszkania zrodziła obowiązek zarejestrowania pobytu bez względu na stanowisko skarżącej. Ustalenie w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ meldunkowy faktu zamieszkiwania osoby pod określonym adresem uzasadnia, wydanie decyzji o jej zameldowaniu pod tym adresem, bez względu na istnienie i charakter tytułu prawnego do zajmowania budynku, w którym faktycznie osoba ta zamieszkuje (art. 47 ust. 2 ustawy). Fakt zameldowania w przedmiotowym budynku spełnia tylko cele ewidencyjne. Zameldowanie, nie jest uzależnione od uprawnień do budynku i przez zameldowanie nie nabywa się żadnego prawa do budynku. Zameldowanie jest wyłącznie rejestracją pobytu i nie narusza prawa własności należącego do innego podmiotu (art. 9 ust. 2 b ustawy). Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy). Określone w tym przepisie warunki niezbędne do zarejestrowania pobytu zostały przez A. B. spełnione. F. D. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie oraz fakt, iż nie zgadza się na zameldowanie siostry – A. B. Podniosła też, że A. B. ma mieszkanie w Z. gdzie jest zameldowana tymczasowo i w Austrii gdzie przebywała 30 lat. Zeznania świadka Z. S. - sołtysa są niewiarygodne. Wniosła sprawę o eksmisję i Sąd wydał postanowienie ale A. B. się odwołała. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w toku postępowania ustalono, że A. B. zamieszkuje w budynku nr [...] w K. od kilku lat, za zgodą F. D., ma tam swoje rzeczy osobiste oraz swobodny dostęp. Spełnienie przesłanki przebywania w lokalu powoduje, że zachodzą podstawy do dokonania zameldowania na pobyt stały w miejscu przebywania w/w osoby. Twierdzenia te nie są dowolne, lecz wynikają z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności oparte są na wyjaśnieniach stron postępowania oraz świadków przesłuchanych w przedmiotowym postępowaniu, a także oparte są na wynikach kontroli dyscypliny meldunkowej przeprowadzonej przez funkcjonariusz) Policji. Przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych są przepisami jedynie porządkowymi. Spełnienie przesłanki zamieszkiwania w lokalu jest jedyną podstawą do dokonania skutecznego zameldowania. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi. Trafnie, bowiem organy wskazały, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. Zameldowanie na pobyt stały następuje, gdy spełnione zostaną warunki określone w art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdy osoba zamieszkuje w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu wymaganych danych właściwemu organowi administracji publicznej, prowadzącemu ewidencję ludności, który dokonuje stosownej rejestracji będącej czynnością materialno-techniczną rodzącą skutki prawne. Dokonanie materialno-technicznej czynności zameldowania na pobyt stały przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca pobytu (art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych) może nastąpić jedynie na podstawie "zgłoszenia pobytu stałego", a więc wniosku osoby wykonującej obowiązek meldunkowy. Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy, tak, więc przepis ten upoważnia organ gminy prowadzący ewidencję ludności do rozstrzygania w formie decyzji o zameldowaniu. Zameldowanie, nie jest uzależnione od uprawnień do budynku i przez zameldowanie nie nabywa się żadnego prawa do budynku. Zameldowanie jest wyłącznie rejestracją pobytu i nie narusza prawa własności należącego do innego podmiotu (art. 9 ust. 2 b ustawy). Zameldowanie polega na stwierdzeniu przez właściwy organ, prowadzący ewidencję ludności, że dana osoba przebywa w konkretnym lokalu na stałe lub przez określony okres czasu. Jest to, więc stwierdzenie pewnej okoliczności faktycznej, niezależnie od przysługujących tej osobie uprawnień do lokalu (wyrok NSA z 2007.01.16, sygn. II OSK 173/06, LEX nr 328109). W sprawie poza sporem pozostaje fakt, że A. B. przebywając od kilku lat w budynku nr [...] w K. - za zgodą F. D., właścicielki nieruchomości - w dacie zgłaszania pobytu stałego tj. 29 maja 2008 r. legitymowała się pobytem stałym w przedmiotowym budynku, to jest zamieszkaniem w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego przebywania. Fakt zamieszkiwania potwierdziły wyniki kontroli dyscypliny meldunkowej, którą w maju 2008 r. przeprowadziła Komenda Powiatowa Policji oraz dopuszczone przez organ I instancji dowody z zeznań świadków. Okoliczności zamieszkiwania w budynku, nie kwestionuje także skarżąca, która składając oświadczenie przed organem I instancji potwierdziła, że pomieszczenia, które zajmuje A. B. pozostają w jej wyłącznej dyspozycji, ma do nich swobodny dostęp i znajdują się tam jej rzeczy osobiste. A. B. przebywa pod wskazanym adresem, dokonała też rozbudowy budynku. Powyższe okoliczności wynikające z dokonanych w toku postępowania administracyjnego ustaleń stanu faktycznego trafnie w ocenie Sądu, zostały uznane przez organy obu instancji za powodujące obowiązek zarejestrowania pobytu stałego A. B. w przedmiotowym budynku bez względu na stanowisko skarżącej- właściciela nieruchomości. Ustalenie w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ meldunkowy faktu zamieszkiwania osoby pod określonym adresem z zamiarem stałego pobytu, uzasadniało wydanie decyzji o jej zameldowaniu pod tym adresem, bez względu na istnienie i charakter tytułu prawnego do zajmowania budynku, w którym faktycznie osoba ta zamieszkuje, skoro czynność zameldowania w przedmiotowym budynku spełnia tylko cele ewidencyjne. W tak ustalonym stanie faktycznym nie mogły, więc przynieść zamierzonego skutku zarzuty skarżącej, że A. B. jest zameldowana tymczasowo w Z. i bardzo często tam przebywa. Przesądzające jest, bowiem ustalenie, że w lokalu w którym dana osoba przebywa znajduje się jej centrum życiowe. Tymczasowy pobyt w innej miejscowości nie daje podstaw do uznania, że nastąpiło zerwanie więzi z dotychczasowym miejscem stałego pobytu świadczące o zmianie zamiaru stałego w nim przebywania. Decyzje w sprawach ewidencyjnych nie mogą rozstrzygać sporów majątkowych czy osobistych pomiędzy właścicielami a osobami lokal zajmującymi, ponieważ należy to do kompetencji sądów powszechnych. Z dokonanych przez organy ustaleń w sprawie a także z twierdzeń skarżącej wynika, że pomiędzy skarżącą a A. B. takie spory istnieją, jednakże nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy meldunkowej. Sąd nie stwierdził też innych nie wskazanych w skardze naruszeń prawa przez organy. Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego, zwana dalej kpa, normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 kpa). Zgodnie z treścią art. 138 § 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§ 2). Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania odwoławczego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Organy z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikających z powyższych regulacji przeprowadziły postępowanie a w szczególności dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji. Nie mógł, więc przynieść zamierzonego skutku zarzut skarżącej, że zeznania świadka Z. S. są niewiarygodne i nieprawdziwe bez wskazania przyczyn takiej oceny zeznań tego świadka przez skarżącą. Zasadnie zdaniem Sądu, organ I instancji wskazał w tym zakresie, że zeznania świadków uznano jako wiarygodne z uwagi na to, że świadek M. B. od 57 lat zamieszkuje w tym samym budynku co A. B., a C. M. mieszka w bliskim sąsiedztwie przedmiotowego budynku i jak zeznaje często do tego budynku przychodzi. Natomiast Z. S. pełni funkcję sołtysa wsi K. już trzecią kadencję. Mieszka w K. około 200 m. od budynku nr [...] i z racji pełnionej przez nią funkcji ma częsty kontakt z mieszkańcami wsi oraz potwierdza fakt zamieszkiwania A. B. w przedmiotowym budynku. Taka ocena wiarygodności zeznań świadków nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć lub miały wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.