III SA/Kr 990/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2009r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody z dnia 1 sierpnia 2008r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2008 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych), Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu R. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] na os. A w K. W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta wskazał, że w dniu 21 kwietnia 2008 r. na wniosek M. S. zostało wszczęte postępowanie administracyjne o wymeldowanie R. S. z pobytu stałego z lokalu na os. A w K. Prezydent podniósł, że zgodnie z art.15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W świetle powyższego, zdaniem Prezydenta, zadaniem jego było ustalenie faktycznego i trwałego opuszczenia miejsca zameldowania. W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego Prezydent ustalił, że R. S. nie mieszka w lokalu na os. A w K. W ocenie Prezydenta okoliczność ta nie budzi wątpliwości. Potwierdzona została w wyjaśnieniach stron postępowania składanych w toku postępowania wyjaśniającego. Prezydent wskazał, że R. S., po zapoznaniu się w dniu 9 maja 2008 r. z aktami sprawy, nie zgodził się na wymeldowanie z pobytu stałego. Oświadczył, że lokal na os. A w K. opuścił w 2004 r. na skutek nieporozumień z żoną. Spakował swoje rzeczy, zostawił klucze i opuścił mieszkanie. Od około 2 lat nie przychodzi do przedmiotowego lokalu a obecnie zamieszkuje w K. na os. B. R. S. odmówił dokonania obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego do czasu zakończenia wszystkich spraw sądowych. Stwierdził, że zameldowanie ma być formą jego zabezpieczenia się przy rozwiązaniu tych sporów. (karta nr 10 akt sprawy). Wnioskodawca – M. S. - w pisemnych wyjaśnieniach przesłanych do organu I Instancji w dniu 19 maja 2008 r. potwierdziła fakt opuszczenia omawianego lokalu przez byłego męża – R. S. w 2004 r.( karta nr 12 akt sprawy). Ponadto w piśmie tym wskazała, że obecnie zamieszkuje z synami: 20 letnim R. i małoletnim J. (14 letni). Potwierdzeniem całkowitego rozpadu ich małżeństwa i braku łączności między nimi było orzeczenie Sądu Okręgowego, Wydział XI Cywilny – Rodzinny z [...] 2005 r., gdzie orzeczono rozwód z winy R. S. (sygn. akt [...]). Napisała, że wyrokiem tym Sąd powierzył jej opiekę nad dziećmi. Od stycznia R. S. w ogóle nie przebywa w miejscu stałego pobytu, gdyż zgodnie z orzeczeniami Sądu mieszkanie z podziału majątku przypadło jej. Podjęta przez R. S. 14 kwietnia 2005 r. próba wtargnięcia do mieszkania na os. A siłą zakończyła się skazaniem go na karę pozbawienia wolności z zawieszeniem oraz karę nawiązki. Podniosła, że mimo, iż od stycznia 2004 r. nie zamieszkuje on w miejscu stałego pobytu, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wymeldowania się. Prezydent uznał zebrany materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Prezydent wyjaśnił, że decyzje o wymeldowaniu wydane na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter wtórny do zaistniałych wcześniej okoliczności faktycznych uzasadniających wymeldowanie. Opuszczenie lokalu powoduje powstanie obowiązku meldunkowego ( art. 15 ust. 1 cytowanej ustawy). Okolicznością faktyczną stwarzającą obowiązek wymeldowania z danego lokalu jest opuszczenie tego lokalu przez osobę w nim zameldowaną bez względu na okoliczności jakie doprowadziły do takiej sytuacji. Pozostawienie bowiem zameldowania na pobyt stały w tym lokalu stanowiłoby jedynie fikcję meldunkową i byłoby niezgodne z wyżej cytowanymi przepisami. Skoro zatem R. S. opuścił lokal położony w K. na os. A to, zdaniem Prezydenta, uznać należy, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka, określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, warunkująca wydanie decyzji administracyjnej o wymeldowaniu. Odwołanie od tej decyzji wniósł R. S. Nie zgadzając się z decyzją zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz podstawowych praw obywatelskich wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podał, że lokal nr [...] A na os. A w K. stanowi jego centrum spraw życiowych oraz jest jedynym lokalem, gdzie możliwe było jego zameldowanie. Utrzymuje, że po wymeldowaniu spod wskazanego wyżej adresu nie będzie widniał w ewidencji ludności i stanie się w ten sposób osobą anonimową - pozbawioną podstawowych praw obywatelskich. Wskazał, że nie posiada tytułu prawnego do żadnego lokalu mieszkalnego, dlatego też nie może zameldować się w miejscu faktycznego swojego pobytu. Twierdzi, że aktualny meldunek nie powoduje żadnych ujemnych skutków dla jego byłej żony – M. S. - ponieważ przez zameldowanie nie nabywa się praw do lokalu. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie o odmowie wymeldowania. Wojewoda decyzją z dnia 1 sierpnia 2008 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że zgodnie z przepisem art. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie, tj. zgodnie z art. 10 ust. 1 cyt. wyżej ustawy przebywając w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby winna zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych opuszczając miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące osoba winna wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Przedmiotowa sprawa - dotycząca wymeldowania R. S. z lokalu nr [...] na os. A w K. - została wszczęta na wniosek M. S. z uwagi na niedopełnienie przez jej byłego męża obowiązku wymeldowania się spod wskazanego wyżej adresu, po opuszczeniu przez wymienionego w 2004 r. mieszkania. Wojewoda podniósł, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Spełnienie przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne, tj. wynika z własnej woli osoby opuszczającej lokal i ma charakter trwały. Wojewoda wskazał, że składając wyjaśnienia przed organem I instancji w dniu 9 maja 2008 r. R. S. potwierdził do protokołu, że w 2004 r. wyprowadził się z mieszkania na os. A w K. i ponownie w nim nie zamieszkał. Podał, że mieszkanie opuścił na skutek nieporozumień z byłą żoną, spakował wówczas swoje rzeczy, oddał klucze do lokalu i wyprowadził się. Pod wskazanym wyżej adresem pozostawił część rzeczy osobistych, z których aktualnie nie korzysta oraz wyposażenie mieszkania będące majątkiem dorobkowym jego i byłej żony M. S. Potwierdził, że aktualnie mieszka na os. B w K., gdzie koncentruje swoje sprawy życiowe. Oświadczył, że nie widzi możliwości powrotu do lokalu nr [...] na os. A w K., jednakże do czasu zakończenia spraw sądowych nie wymelduje się dobrowolnie z lokalu, w którym zameldowany jest na pobyt stały. Zameldowanie - jak podał - ma być zabezpieczeniem przy rozwiązywaniu sporów z byłą żoną (protokół - karta nr 10 akt sprawy). W ocenie Wojewody powyższe oświadczenie pozostaje w zgodności z wyjaśnieniami wnioskodawczyni – M. S. - zawartymi w piśmie z dnia 14 maja 2008 r. oraz złożonym wnioskiem o wymeldowanie ( dowód karta nr 3, 12 akt sprawy). Wojewoda wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ewidencja ludności polega na rejestracji faktycznego miejsca pobytu osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W rozpatrywanej sprawie R. S. opuścił lokal nr [...] na os. A w K. i nie widzi możliwości powrotu pod wskazany wyżej adres, a zatem zgodnie z przepisami art. 15 ust. 1 cyt. ustawy miał obowiązek wymeldować się w organie gminy właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce pobytu stałego, najpóźniej w dniu jego opuszczenia - czego nie uczynił. Skoro zatem R. S. opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie i trwale, nie podjął też kroków prawnych w celu umożliwienia powrotu do tego lokalu, należało decyzją administracyjną orzec o jego wymeldowaniu z dotychczasowego miejsca pobytu stałego - co organ I instancji, zdaniem Wojewody, prawidłowo uczynił. Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy - zgodnie z charakterem pobytu, najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. W związku z powyższym R. S. winien zameldować się w lokalu, w którym faktycznie przebywa. Zawarte natomiast w odwołaniu stwierdzenie, że przez zameldowanie nie nabywa się tytułu prawnego do lokalu jest słuszne, niemniej jednak, w świetle obowiązujących przepisów meldunkowych, utrzymywanie fikcyjnego zameldowania jest niedopuszczalne. Wojewoda, odnosząc się z kolei do zarzutu R. S., że przez wymeldowanie organ I instancji naruszył jego podstawowe prawa obywatelskie, wyjaśnił, iż niezameldowanie osoby na pobyt stały nie pozbawia jej praw obywatelskich. Wojewoda zwrócił także uwagę, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte i prowadzone było przez organ I instancji pod sygn. [...], natomiast rozstrzygnięto sprawę wydając decyzję o sygn. [...], co było, zdaniem Wojewody, niezgodne z § 17 pkt. 3 instrukcji kancelaryjnej dla organów gminy i związków międzygminnych, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1319 z późn. zm). Z uwagi na to, że błąd ten nie miał wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, brak było, w ocenie Wojewody, podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta. W związku z powyższym Wojewoda orzekł jak w sentencji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł R. S. Zarzucił w niej Wojewodzie naruszenie prawa materialnego – art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, naruszenie podstawowych praw obywatelskich wynikających z Konstytucji RP. Uważa, że decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta jest niesłuszna. Podkreślił, że po rozpadzie współżycia małżeńskiego oraz pod wpływem nieporozumień z małżonką wyprowadził się z mieszkania na oś. A nie dochowując obowiązku wymeldowania się, gdyż nie wiedział jak potoczą się losy postępowania o podział wspólnego majątku. Podniósł, że mieszkanie jest ich wspólną własnością małżeńską i opuścił je czasowo, gdyż nie mógł już zamieszkiwać wspólnie z żoną z powodu nieporozumień pomiędzy nimi. Nie traktował wyprowadzki jako ostatecznej i definitywnej. Możliwym było przecież takie rozwiązanie, że to on w wyniku podziału majątku dostanie mieszkanie i nie będzie potrzeby wymeldowywania się. Ponadto, w jego odczuciu, fakt, że był tam nadal zameldowany był dla niego pewnego rodzaju zabezpieczeniem, iż będzie mógł w każdej chwili do mieszkania powrócić w celu dalszego mieszkania, czy też tylko, aby mieć dostęp do wyposażenia mieszkania będącego wspólną własnością. Podniósł również, że mieszkanie na os. A jest dla niego jedynym centrum spraw życiowych i tylko tam możliwe jest jego zameldowanie na terenie Polski. Wymeldowanie jego spowoduje, że stanie się osobą anonimową, nie mającą miejsca zamieszkania, co może wiązać się dla niego z ujemnymi konsekwencjami. Uważa, że wykreślenie go z ewidencji osób zamieszkałych na terenie Państwa Polskiego pozbawi go praw obywatelskich zagwarantowanych w Konstytucji RP. Nie ma bowiem możliwości gdziekolwiek indziej się zameldować. Fakt jego zameldowania nie naraża też jego byłej małżonki na żadne ujemne skutki. Zarzucił organom I i II instancji, ze te przeszły do porządku dziennego nad kwestią, że w chwili wymeldowania go, nie będzie nigdzie zameldowany. W związku z tym wielokrotnie podnoszony przez organ II instancji zarzut, że nie dopełnił obowiązku wymeldowania się i zameldowania jest, w jego ocenie, niesłuszny, nieracjonalny oraz sprzeczny z realiami. Jedynym tytułem prawnym jaki ma do lokalu mieszkalnego jest tytuł współwłasności mieszkania z którego zaskarżonymi decyzjami został wymeldowany. Ponieważ nie ma i nie będzie miał w trudnej do określenia przyszłości tytułu do niniejszego lokalu mieszkalnego, w sytuacji oddalenia jego skargi zostanie pozbawiony zameldowania tyle, że nie z powodu jego bezczynności, ale, jak twierdzi, w majestacie prawa, który organy I i II instancji decyzjami swoimi pogwałciły. Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie był art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z tym przepisem organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznym jest fakt nie zamieszkiwania skarżącego w miejscu stałego pobytu i nie dokonania przez niego wymeldowania się z tego lokalu. Opuszczenie lokalu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, winno być jednakże rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Jak słusznie stwierdził Sąd w wyroku z 24 listopada 2006 r., sygn.. akt: IV SA/Wa, publik. w 1677/06 Legalis, rezygnacja z prawa przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, nie tylko poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie się, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Akceptując w pełni ten pogląd stwierdzić należy, że opuszczeniem jest nie tylko fizyczne nie przebywanie w lokalu, ale i zamiar opuszczenia tego miejsca z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Dla dokonania prawidłowej oceny zamiaru opuszczenia, ważne jest, czy okoliczności sprawy potwierdzają wolę osoby. Do nich należą sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w innym miejscu, obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w lokalu miejsca stałego pobytu. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organy orzekające obu instancji w sposób prawidłowy uznały, że R. S. w sposób trwały i dobrowolny opuścił miejsce stałego pobytu. Składając wyjaśnienia w dniu 8 maja 2008 r. przed organem I instancji oświadczył on, że opuścił miejsce stałego pobytu z powodu nieporozumień z żoną, spakował swoje rzeczy i oddał klucze do lokalu. Swoje interesy życiowe skoncentrował zaś w innym miejscu - na os. B w K. nie widząc powrotu do lokalu miejsca stałego pobytu (nr [...] na os. A w K.). Zgodzić się zatem należy z organami, że ocena tego rodzaju zachowania skarżącego pozwala wysnuć wniosek, że zerwał on związki z miejscem dotychczasowego stałego pobytu wyrażając tym samym wolę rezygnacji z prawa przebywania w tym miejscu. Podniesione przez skarżącego w skardze argumenty potwierdzające w jego ocenie, że opuścił on lokal stałego pobytu jedynie do czasu rozstrzygnięcia sporu sądowego dotyczącego majątku dorobkowego skarżącego i jego małżonki nie mogły w żaden sposób przesądzić o wadliwości podjętego przez organy rozstrzygnięcia. Nie można stwierdzić po analizie materiału dowodowego, aby zamiar skarżącego dobrowolnego i trwałego opuszczenia przez niego miejsca stałego pobytu się nie uzewnętrznił. Z brakiem dobrowolności opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mamy do czynienia bowiem wówczas, gdy w wyniku z reguły bezprawnych działań osób trzecich dana osoba nie przebywa w lokalu, w którym jest zameldowana. W takiej sytuacji w wyniku podjętych we właściwym czasie środków prawnych może nastąpić powrót do lokalu. (por. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego; II OSK 521/06 z 27 marca 2007 r., LEX nr 338851). Nie ma żadnych okoliczności świadczących o tym, że R. S. został w jakikolwiek sposób zmuszony do upuszczenia lokalu. Brak natomiast podjęcia przez niego środków prawnych służących przezwyciężeniu przeszkody powrotu do miejsca stałego pobytu (np. o ochronę naruszonego posiadania) świadczy o pogodzeniu się przez niego z takim stanem rzeczy. Zaznaczyć przy tym należy, że musza to być czynności pozostające w zgodzie z prawem, a nie będące realizacją czynów zabronionych, na co wskazują pisemne wyjaśnienia M. S. Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2006 r.; II OSK 561/05; LEX nr 194344: "W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego; dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Nieodłącznym składnikiem systemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowywania, a więc formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan faktyczny." Zasadnie, więc podniosły organy, że niedopuszczalne jest utrzymywanie fikcyjnego zameldowania. Podniesione wobec tego w skardze przez skarżącego kwestie uznać należało jako realizację przez niego przysługującego mu prawa do obrony. W żaden sposób nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że wymeldowanie go spowoduje naruszenie jego praw obywatelskich, wynikających z Konstytucji RP. Art. 52 Konstytucji RP gwarantuje każdemu obywatelowi, w tym skarżącemu wolność poruszania się po terytorium RP oraz wyboru miejsca zamieszkania i pobytu. Ograniczenia w tym względzie mogą jedynie wynikać z ustaw (ust. 3 art. 52 Konstytucji RP). Jednym z tego rodzaju ograniczeń jest obowiązek meldunkowy. Wymeldowanie skarżącego z miejsca stałego pobytu w żaden sposób nie ingeruje w jego prawa i nie przekreśla możliwości jego zameldowania w lokalu, gdzie po opuszczeniu miejsca stałego pobytu uczynił swoje centrum życiowe. Skoro organy przeprowadziły postępowanie administracyjne bez naruszenia zasad procedury administracyjnej oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.