III SA/Kr 990/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi I. F. na pismo Kuratora Oświaty z dnia 20 maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie wydania świadectwa maturalnego postanawia odrzucić skargę I. F. zwrócił się do Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego o wydanie świadectwa maturalnego, na którym wpisane byłoby jego nowe nazwisko. W uzasadnieniu podał, że na podstawie decyzji administracyjnej dokonał zmiany swojego imienia i nazwiska. Pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. znak: [...] Dyrektor LO poinformował I. F., że § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 maja 2010 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków szkolnych (Dz. U. nr 97, poz. 624) nie daje podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Następnie I. F. zwrócił się do Kuratora Oświaty o wydanie świadectwa maturalnego, na którym wpisane byłoby jego nowe imię i nazwisko. W odpowiedzi Kurator skierował do I. F. pismo z dnia 20 maja 2014 r. znak: [...], w którym poinformował go, że obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości dokonania zmiany imienia lub nazwiska na świadectwie po ukończeniu szkoły w przypadku zmiany imienia lub nazwiska na podstawie decyzji administracyjnej. I. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na opisane wyżej pismo Kuratora Oświaty, kwestionując stanowisko organu w sprawie wydania świadectwa maturalnego. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym piśmie. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie "ppsa"), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z przytoczonego przepisu wynika, że nie w każdej sytuacji, w której jednostka jest niezadowolona z działalności organów administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić trzeba, że skargę można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanym wyżej przepisie. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 ppsa, sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę, wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. W ocenie Sądu zaskarżone przez I. F. pismo Kuratora Oświaty nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 ppsa. Wyjaśnić trzeba, że świadectwo maturalne nie stanowi decyzji administracyjnej, gdyż nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony. Dlatego też świadectwo dojrzałości nie stanowi aktu o charakterze publicznoprawnym i nie może być uznane za czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (tak WSA w Gliwicach w postanowieniu z dnia 2 marca 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 94/09 oraz WSA w Poznaniu w postanowieniu z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Po 783/09 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast imię i nazwisko jest jednym z elementów świadectwa maturalnego określonych § 14 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 maja 2010 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków szkolnych. Zatem trzeba przyjąć, że skarżący domagał się od Dyrektora LO , a następnie od Kuratora Oświaty wydania świadectwa maturalnego określonej treści, odmiennej aniżeli świadectwo wydane skarżącemu po zdaniu egzaminu maturalnego. W odpowiedzi na tak sformułowany wniosek skarżącego została mu udzielona odpowiedź o treści obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, z których wynika, że skarżącemu nie może być wydane świadectwo maturalne o żądanej przez niego treści. W konsekwencji należy przyjąć, że pisma Dyrektora LO z dnia 25 kwietnia 2014 r. oraz Kuratora Oświaty z dnia 20 maja 2014 r. miały charakter informacyjny i nie mogą być uznane za decyzje administracyjne, postanowienia, ani też czynności z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Zatem, jak wskazano wyżej, pisma te nie mogą zostać zakwalifikowane do żadnej z kategorii aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ppsa, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Sądu uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie na pismo Kuratora Oświaty, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.