III SA/Kr 991/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. C. na uchwałę Rady Miasta z dnia 17 grudnia 1997r. Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia czynszu regulowanego opartego na ocenie wartości użytkowej lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 25 maja 1998r. W. C. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta Nr [...] z dnia 17 grudnia 1997r. wprowadzającą czynsz regulowany oparty na ocenie wartości użytkowej lokalu mieszkalnego, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Skarżący wyjaśnił, iż jest najemcą lokalu przy al. [...] w K. Na podstawie zaskarżonej uchwały podwyższono stawkę płaconego przez niego czynszu z 1,26 zł za 1 m- na 1,68 zł za 1 m-. Skarżący zarzucił uchwale Rady Miasta Nr [...], iż jest niezgodna z art. 26 ust. 1 i art. 20 ust. 3 ustawy o najmie lokali mieszkalnych. Zgodnie z tymi przepisami czynsz musi uwzględniać czynniki podwyższające lub obniżające wartość użytkową lokalu. Nie każdy czynnik ma takie samo znaczenie dla wartości użytkowej lokalu. Jedne z nich mają duże znaczenie dla oceny tej wartości, inne są drugo- lub trzeciorzędne. Zdaniem skarżącego, Gmina nie uwzględniła tego w zaskarżonej uchwale. Ponadto skarżący podniósł, że lokalom o różnej wartości użytkowej powinny odpowiadać różne stawki czynszu. Kwestia ta została uwzględniona jeśli chodzi o lokale "złe" lub "bardzo złe". Natomiast lokal o średniej wartości użytkowej otrzymał taką samą stawkę czynszową co lokale "dobre" i "bardzo dobre". W odpowiedzi na skargę Gmina Miasta wniosła o oddalenie skargi. Zdaniem Gminy, zaskarżona uchwała Rady Miasta nie narusza prawa jak również interesu prawnego skarżącej bowiem możliwość podjęcia uchwały wynika z obowiązujących przepisów prawa rangi ustawy, m.in. z art. 25 ust. 2, art. 26 oraz art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 105, poz. 509 z późn. zm.), które to przepisy zostały powołane w podstawie prawnej uchwały i na podstawie których zostały ustalone zasady regulacji uchwały. Gmina wyjaśniła również, że przyjęte sposoby ustalania stawek czynszu regulowanego, powodują zwiększenie stawki czynszu za najem lokali mieszkalnych w stosunku do stawek dotychczasowych, tj. przed obowiązywaniem uchwały. Wyszczególnienie czynników powodujących zróżnicowanie stawki czynszu za 1 m- powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w przepisie art. 26 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, nie jest enumeratywne, lecz przykładowe, stwarza to możliwość wprowadzenia dodatkowych kryteriów, innych niż określone w ustawie. Tym samym podjęta uchwała Rady Miasta jest zgodna z przepisami powołanymi w jej podstawie, w tym również z art. 25 ust. 2 i 4 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Ponadto w ocenie Gminy, skarżący nie wykazał by zaskarżona uchwała naruszała jego interes prawny, bowiem zasady ustalone w tym przypadku przez Gminę Miasta muszą być przede wszystkim zgodne z obowiązującym prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Rozpatrując niniejszą sprawę należy pokreślić, iż zaskarżona uchwała Rady Miasta Nr [...] z dnia 17 grudnia 1997r. wprowadzająca czynsz regulowany oparty na ocenie wartości użytkowej lokalu mieszkalnego została wyeliminowana z obrotu prawnego z dniem 1 kwietnia 2000r. przez uchwałę Nr [...] z dnia 29 grudnia 1999r. w sprawie wysokości czynszu regulowanego opartego na ocenie wartości użytkowej lokalu mieszkalnego. Tym samym zaskarżona w niniejszym postępowaniu uchwała Rady Miasta Nr [...] z dnia 17 grudnia 1997r. utraciła moc obowiązującą z dniem 1 kwietnia 2000r. Na skutek zatem uchylenia zaskarżonej uchwały doszło w niniejszej sprawie do powstania przesłanki bezprzedmiotowości postępowania sądowego. Uchylenie uchwały w niniejszej sprawie nie może być kwalifikowane jako przesłanka niedopuszczalności skargi, bowiem w chwili wniesienia skargi zaskarżona uchwała jeszcze obowiązywała, lecz winno być rozważane w kontekście ewentualnej bezprzedmiotowości postępowania sądowego w tej sprawie (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 31 października 2008r., I OSK 952/08). Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w niniejszej sprawie Sąd ocenił, że biorąc pod uwagę zmiany jakie nastąpiły w stanie faktycznym, a mianowicie utratę przez zaskarżoną uchwałę mocy obowiązującej, oraz treść zaskarżonej uchwały, wydanie przez sąd wyroku w tej sprawie jest zbędne. Zachodzi zatem w niniejszej sprawie przesłanka bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd umorzył postępowanie sądowe, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).