III SA/Kr 994/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z [...] 2013 r. nr [...] uznające wniesiony przez P. B. zarzut w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony. W podstawie prawnej postanowienia powołano przepis art. 18, 33 pkt 1 i 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). W uzasadnieniu postanowienia wskazane zostały następujące okoliczności stanu faktycznego i prawnego: Prezydent Miasta wystawił w dniu 1 sierpnia 2012 r. tytuł wykonawczy nr [...], na podstawie którego wszczął wobec P. B. egzekucję zaległości dotyczącej nieuiszczonej przez skarżącego opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu samochodowego na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania objętej ww. tytułem. Wystawienie tytułu wykonawczego poprzedziło upomnienie skarżącego (z dnia 11 czerwca 2012 r.) wzywające do uregulowania łącznie kwoty 58,80 zł, na którą złożyła się kwota 50 zł tytułem opłaty dodatkowej za nieopłacony postój na ul. B w K w dniu 27 marca 2007 r. i koszty upomnienia w wysokości 8,80 zł. Skarżący odebrał upomnienie w dniu 29 czerwca 2012 r. W dniu 28 listopada 2012 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia skarżącego. P. B. wniósł w dniu 27 grudnia 2012 r. zarzut do postępowania egzekucyjnego w postaci nieistnienia obowiązku egzekucyjnego. Wyjaśnił, że obowiązek opłacenia przez niego opłaty dodatkowej za nieopłacenie parkowania nie powstał z mocy prawa. Nie powstał również z tego względu, że opłacił postój w płatnej strefie, wykupując blankiet opłaty i wypełniając go. Okazał go następnie pracownikom ZIKIT-u po otrzymaniu upomnienia. Nie zgodził się ze stanowiskiem, że obowiązek opłacenia postoju w strefie płatnego parkowania zrealizowany jest poprzez wystawienie dowodu opłacenia za szybą samochodu. Wydanym pierwotnie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r. Prezydent Miasta odmówił uwzględnienia zarzutu P. B. z uwagi na niedotrzymanie ustawowego siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2013 r. uchyliło to postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wywodząc, że skarżący zachował termin do wniesienia zarzutu egzekucyjnego, gdyż odebrał tytuł wykonawczy w dniu 18 grudnia 2012 r. a zarzut wniósł w dniu 27 grudnia 2012 r. Wydanym w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta uznał zarzut egzekucyjny P. B. za nieuzasadniony. Organ przedstawił na wstępie podstawy prawne wnoszenia zarzutów egzekucyjnych, cytując treść przepisu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uznał, że przedstawione przez skarżącego argumenty mieszczą się w katalogu zarzutów z ww. przepisu. Ustosunkowując się ściśle do zarzutu, podniósł, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest związany z opłatą za parkowanie i wynika wprost z przepisów art. 13 § 1 pkt 1, 13 f ustawy z dnia 21 marca o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115). Obowiązek ten powstaje z mocy prawa i bez znaczenia dla obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej są okoliczności postoju pojazdu. W dacie zdarzenia obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miasta z 26 listopada 2003 r. (Dz. Urz. Woj. nr 400, poz. 4229 ze zm.), w której określono wysokość i rodzaje opłat za postój w strefie dla poszczególnych grup użytkowników pojazdów. Wysokość opłaty dodatkowej wynosi 50 zł. Organ podniósł, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej zaistniał po stronie skarżącego jako ówczesnego właściciela (użytkownika) samochodu o nr rej [...], gdyż zajmował w dniu 27 marca 2007 r. obszar strefy płatnego parkowania, bez uprzedniego uiszczenia wymaganej opłaty. Za szybą pojazdu w czasie przeprowadzania czynności kontrolnych brak było ważnego dowodu wniesienia opłaty za postój, również karty postojowej. Potwierdzeniem zaistniałego zdarzenia jest wykonana przez kontrolerów dokumentacja (kopia zawiadomienia oraz fotografie) stanowiąca jednocześnie dla wierzyciela podstawę wystawienia względem właściciela (użytkownika) pojazdu upomnienia i późniejszego prowadzenia egzekucji w celu przymusowego ściągnięcia wymaganej wierzytelności. W zażaleniu na powyższe postanowienie P. B., wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o umorzenie postępowania egzekucyjnego, w dalszym ciągu wywodził, że obowiązek objęty niniejszą egzekucją nie istnieje, ponieważ nie powstał on z mocy prawa. Raz jeszcze wyjaśnił, że wbrew stanowisku organu egzekucyjnego opłacił parkowanie wypełniając zakupiony w kiosku blankiet opłaty, okazany następnie pracownikom ZIKiT-u po potrzymaniu upomnienia. Podniósł, że w dacie zdarzenia (27 marca 2007 r.) nie było prawnego obowiązku umieszczania za szybą dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie. Powyższe przesądza zdaniem skarżącego, że nieumieszczenie blankietu za szybą samochodu nie wywołuje skutku powstania z mocy ustawy uiszczenia należności w postaci opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie. Podkreślił przy tym, że nie kwestionuje okoliczności, że w dniu zdarzenia za szybą samochodu nie było blankietu opłaty, jednakże w jego ocenie brak za szybą blankietu opłaty nie jest równoznaczny z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu opisanego na wstępie postanowienia stwierdziło, odwołując się do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i orzecznictwa sądowego, że obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują postępowania, w wyniku którego dokonywano by wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, w trybie specjalnego i indywidualnego postępowania. Brak jest podstaw prawnych zawierających procedury, które powodowały nadanie obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej indywidualnego charakteru w drodze wydania decyzji lub postanowienia przez właściwe organy władzy publicznej. Organy te mają obowiązek działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku, i w tym wypadku konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne. Obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji, czy postanowienia, aby podlegał egzekucji. Podstawą prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu przymusowego wykonania tego obowiązku są przepisy art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na uzasadnienie powyższego poglądu organ powołał przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, stanowiącego, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Zgodnie z art. 13b ust. I wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Uchwałą Nr [...] z dnia 26 listopada 2003 r. określono zasady ustalania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K. Zgodnie z § 1 ustala się strefę płatnego parkowania na obszarze charakteryzującym się znacznym deficytem miejsc postojowych, określonym w załączniku Nr 1 do niniejszej uchwały oraz wprowadza się opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w tej strefie w wysokości podanej w załączniku Nr 2 do niniejszej uchwały. Opłaty pobierane są we wszystkie dni robocze w godz. 10.00 - 18.00 za pomocą kart postojowych i abonamentów postojowych oraz innych elektronicznych form płatności (§2), a za nieziszczenie opłaty pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 50 zł. Opłatę wnosi się w formie gotówki, przelewu bądź wpłaty na konto zarządu drogi właściwego dla miejsca pobierania opłat. Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej nałożony został przepisami prawa i po spełnieniu wszystkich przesłanek (korzystanie z drogi publicznej, parkowanie w strefie płatnego parkowania, brak opłaty z tego tytułu) rodzi automatycznie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, organ wskazał, że w dniu 27 marca 2007 r., to jest w dniu zdarzenia polegającego na za parkowaniu pojazdu w trefie płatnego parkowania za szybą tego pojazdu P. B. nie pozostawił blankietu opłaty. Odnośnie argumentacji odwołania, że brak za szybą blankietu opłaty nie jest równoznaczny z jej niewniesieniem organ wskazał, że pozostawienie prawidłowo wypełnionego blankietu w pojeździe (w widocznym miejscu) służyło udowodnieniu wniesienia wymaganej opłaty, a z kolei nie pozostawienie takiego blankietu rodzi domniemanie faktyczne, że opłata taka nie została dokonana. Organ wskazał ponadto, że pozostawienie dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania pozwala udowodnić, że w wymaganym terminie dokonano opłaty za dany postój. Z kolei brak pozostawienia w widocznym miejscu dowodu uiszczenia opłaty rodzi z kolei sytuację, w której nie jest możliwym udowodnienie, że opłaty takiej dokonano w wymaganym czasie, a nie później, przykładowo w wyniku powzięcia informacji o konieczności uiszczenia opłaty dodatkowej. Wprawdzie obalenie powyższego domniemania nie jest wykluczone, niemniej w niniejszej sprawie skarżący nie tylko nie udowodnił, ale również nie uprawdopodobnił, że w wymaganym czasie dokonał opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. Ustosunkowując się z kolei do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego organ odwołał się do przepisów art. 59 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdzając, że postanowienie o umorzeniu wydaje się między innymi na żądanie zobowiązanego. Wskazał również, że w sprawach, o których stanowi przepis art. 40 d ustawy o drogach publicznych (opłaty i kary pieniężne) nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co znaczy, że wierzyciel i organ egzekucyjny muszą dokonać czynności procesowych, zastosować środek egzekucyjny i wyegzekwować całą należność przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. W skardze na ww postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. B. powtórzył przedstawianą dotychczas argumentację uzasadniającą niezasadność prowadzenia wobec niego postępowania egzekucyjnego z uwagi na nieistnienie egzekwowanego obowiązku. | W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. | |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: | |Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) | |sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta | |sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu | |przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej | |przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i | |zabezpieczającym, na które służy zażalenie. | |Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i | |wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek | |dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze | |podniesiony. | |Skarga badana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w | |granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami Sąd stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa. | |Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem, SKO utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta, odmawiające | |uwzględnienia zarzutu skarżącego wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 1 | |sierpnia 2012 r. [...]. Tytuł ten wystawiono w związku z brakiem uiszczenia opłat parkingowych za parkowanie w dniu 27.03 2007r. | |samochodu o nr. rejestracyjnym [...], stanowiącego własność skarżącego, zaparkowanego w strefie płatnego parkowania na terenie K, co | |skutkowało wystawieniem wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej, upomnieniem z dnia 11. 06. 2012 r. | |Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie zarzut, który wyznacza granice sprawy, zgłoszony został na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy | |egzekucyjnej. | |Z przepisu art. 34 § 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że zarzut zgłoszony na tej podstawie organ | |egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym wypowiedź wierzyciela jest dla| |organu egzekucyjnego wiążąca. | |Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia trzeba wskazać, że egzekwowany obowiązek wynika wprost z przepisu prawa,| |tj. w niniejszej sprawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwały Nr [...] Rady Miasta z 26 listopada 2003 r.| |(Dz. Urz. Woj. nr 400, poz. 4229 ze zm.) , w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K | |w strefie płatnego . W przepisie art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania spornego | |postanowienia, zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów | |samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 | |ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów | |samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.| |Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania| |ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji | |ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności| |w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". | |Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek takiej opłaty oraz określa sposób ich pobierania| |(art. 13 ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się | |opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc | |zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd | |drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) | |położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5).| |Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego | |parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z powołanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej| |z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa | |miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. | |Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże | |ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej).| |Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest koniecznym jego konkretyzacja w | |drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania | |takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez| |organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. | |Sporządzane przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego | |parkowania, których oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a | |zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty | |dodatkowej. Przepisy ustawy o drogach publicznych, jak również postanowienia uchwały Rady Miasta nie ustanawiają obowiązku | |doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania | |korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, iż dokument ten nie nakłada na| |korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. | |Reasumując w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z | |mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem wskazanych | |przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia wykładnia logiczna i celowościowa. Zdaniem Sądu, należy przede wszystkim | |podkreślić, iż istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu | |samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji prawne znaczenie dla powstania | |obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie| |innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na | |drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu, w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty | |(podobnie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 952/11 oraz w | |Warszawie z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1186/12). | |Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdza, iż organy słusznie uznały, że upomnienie z dnia 11| |czerwca 2012 r., doręczone skarżącemu (zobowiązanemu) w dniu 29 czerwca 2012 r. dotyczyło braku uregulowania opłaty za parkowanie w | |określonej dacie, samochodu należącego do skarżącego, wystawione na podstawie wezwania do uiszczenia opłaty. Wezwania te stanowią | |druki ścisłego zarachowania i składają się z dwóch części, które po rozerwaniu stają się dwoma egzemplarzami, jeden umieszcza się za| |wycieraczką z pouczeniem o konieczności uiszczenia opłaty, drugi przekazywany jest zarządcy drogi publicznej. Zatem sporządzenie | |przez inkasenta obsługującego strefę płatnego parkowania (w spornych miejscach) przedmiotowych wezwań o braku uregulowania opłaty | |parkingowej, należało w ocenie Sądu, uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd ten w tej dacie i wskazanym czasie zaparkowany | |był we wskazanym tam miejscu. Skarżący okoliczności tej nie przeczy, a jedynie polemizuje z poglądem o powstaniu spornego obowiązku | |z mocy prawa, jak również poddaje w wątpliwość konieczność umieszczenia za szybą potwierdzenia uiszczenia opłaty za parkowanie. | |Przedstawiona argumentacja nakazuje uznać legalność zaskarżonego postanowienia, w którym organ drugiej instancji zasadnie | |zaaprobował stanowisko wierzyciela o odmowie uwzględnienia zarzutu zobowiązanego na prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne | |zmierzające do wyegzekwowania opłaty dodatkowej za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania. Z tego względu należało | |oddalić skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. |