III SAB/Kr 1/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. H. P. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. T. H. P. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika, w dniu 7 grudnia 2021r. (data nadania w placówce pocztowej) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. W aktach administracyjnych znajduje się również ponaglenie z dnia 5 listopada 2021r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił w szczególności, że w przedmiotowej sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W dniu 10 września 2021r. sygn. akt IV SA/Wa 807/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 15 marca 2021 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrok stał się prawomocny z dniem 3 listopada 2021 r. W dniu 27 grudnia 2021 r. do organu I instancji zostały przekazane akta sprawy w związku z zakończeniem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zdaniem Sądu, zarówno ponaglenie, jak i sama skarga na bezczynność mogą być skutecznie wniesione tylko w toku postępowania, czy też po rozpoczęciu biegu terminu do załatwienia sprawy, ale nie wcześniej. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z przepisu art. 286 § 2 p.p.s.a. odczytywanego łącznie z art. 286 § 1 p.p.s.a. wynika, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt administracyjnych organowi przez Sąd, który wydał prawomocne orzeczenie dotyczące kontrolowanego aktu administracyjnego (wyrok NSA z 25.11.2016 r., II FSK 2541/14, LEX nr 2190442). W niniejszym przypadku, skoro zwrot akt nastąpił w dniu 27 grudnia 2021 r., od tego momentu należy liczyć bieg wspomnianego terminu. Mając na uwadze powyższe, skargę wniesioną w dniu 7 grudnia 2021r. należy uznać za przedwczesną i już tego powodu niedopuszczalną (nie ma podstaw do przyjęcia, że skarga została wniesiona po doręczeniu organowi akt i tym samym po rozpoczęciu biegu terminu do załatwienia sprawy). Ponadto skarga ta nie została poprzedzona skutecznie wniesionym ponagleniem – pismo z dnia 10 listopada 2021 r. nie mogło stanowić takiego ponaglenia, bowiem zostało wniesione także przed rozpoczęciem biegu terminu do załatwienia sprawy. Zatem nie został również spełniony wymóg dopuszczalności skargi opisany w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Uzasadnia to odrzucenie skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.