III SAB/Kr 13/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji skargę oddala K. J. w dniu 1 marca 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji "na przewlekłość postępowań toczących się przed skarżonym organem w zakresie odwołań od decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. oraz decyzji numer [...] w przedmiocie odmowy zarządzenia wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby w związku z przejściem skarżącego w stan spoczynku". Sprawa została zarejestrowana w Sądzie do sygn. III SAB/Kr 13/12. Jednocześnie K. J. w dniu 1 marca 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Komendanta Wojewódzki Policji z dnia 20 lutego 2012r. nr [...], którą organ odwoławczy: - uchylił decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r., w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; - w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] - odmówił sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. - na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego i art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Sprawa została zarejestrowana w Sądzie do sygn. akt III SA/Kr 372/12. Z akt sprawy administracyjnej wynika następujący stan faktyczny i prawny. Pismem z dnia 12 czerwca 2011 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji (data wpływu: 15 czerwca 2011 r.), K. J. wniósł o wypłatę należności z tytułu ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby w wymiarze 96 godzin podnosząc, iż rozkazem personalnym Nr [...], z dniem 30 kwietnia 2005r. został zwolniony ze służby w Policji. Komendant Powiatowy Policji pismami z dnia 22 czerwca 2011 r. oraz z dnia 21 lipca 2011 r. wystąpił do Komisariatów Policji w A i B czy K. J. posiadał niewykorzystany czas wolny od służby, przyznany w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji i w jakim wymiarze. Komendant Komisariatu Policji w A pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. poinformował, iż w Komisariacie brak jest dokumentacji mogącej potwierdzić bądź zanegować żądanie zgłoszone przez K. J., ponieważ dokumenty zostały wybrakowane. Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w B, pismem z dnia 22 lipca 2011 r. poinformował, że brak jest możliwości sprawdzenia czasu pracy K. J., ponieważ dokumenty w których mogły znajdować się takie informacje zostały wybrakowane. Komendant Powiatowy Policji poinformował K. J. pismem z dnia 25 lipca 2011 r. [...] o braku podstaw do potwierdzenia posiadania przez niego niewykorzystanego czasu wolnego od służby i tym samym niemożności wypłaty należności finansowych za ten czas z uwagi na brak stosownych dokumentów. W reakcji na powyższe pismo, K. J. skierował w dniu 5 sierpnia 2011r. pismo do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Pismo zatytułował "skarga na czynności procesowe przeprowadzone przed Komendantem Powiatowym Policji w zakresie rozpatrzenia mojego żądania zrealizowania obowiązku prawnego wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji, która to rekompensata w dacie zwolnienia ze służby nie została zrealizowana." W skardze K. J. podniósł, iż pismo oznaczone [...], w którym został poinformowany o podjętych czynnościach i które nie potwierdziły posiadania nadgodzin, a tym samym stwierdzenie braku podstaw do wypłaty należności finansowych, należy traktować, jako decyzję odmawiającą zrealizowania jego żądania. W ocenie skarżącego podjęte w tej sprawie czynności zostały przeprowadzone w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a rozstrzygnięcie winno posiadać formę decyzji administracyjnej, od której przysługuje środek odwoławczy i skarga do sądu. Zarzucił, że wybrakowanie w Komisariacie Policji w A dokumentacji dotyczącej czasu pracy i służby, przekraczającej normę określoną w art. 33 ustawy o Policji, doprowadziło do zniszczenia dowodów mogących stanowić podstawę do ewentualnych roszczeń finansowych. W oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy tj. art. 33 ustawy o Policji i rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, przełożony w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby policjantów przy pomocy wskazanych przez niego kierowników komórek organizacyjnych. A zatem wybrakowanie dokumentów nie może stanowić podstawy do odmowy wypłaty należności. Stosowną dokumentację powinien posiadać Komendant Powiatowy Policji. Ponadto w przypadku zaistniałych w sprawie wątpliwości, co do trybu pełnienia służby i posiadania w tym okresie przez policjantów Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego KP w A nadgodzin należało przesłuchać funkcjonariuszy pełniących służbę w ogniwie. Zastępca Naczelnika Wydziału Kontroli KWP pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r. [...] skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji polecił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a następnie pismem z dnia 12 września 2011 r. [...] polecił wydanie decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji skierował do K. J. pismo z dnia 12 września 2011 r. [...]. W piśmie tym odnosząc się do skargi z dnia 5 sierpnia 2011 r. stwierdził, że w sprawie przeprowadzono stosowne postępowanie. Na tej podstawie uznał, że odpowiedź Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. [...] dotycząca wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas pracy w wymiarze 96 godzin- miała nieprawidłową formę. Uznając skargę w powyższym zakresie za potwierdzoną poinformował K. J., iż Komenda Powiatowa Policji wykona stosowne czynności, które zostaną zakończone wydaniem decyzji administracyjnej rozstrzygającej roszczenia. Pismem Komendanta Powiatowego Policji skierowanym do K. J. z dnia 26 września 2011 r. – organ zawiadomił o wszczęciu w sprawie postępowanie administracyjnego na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. w związku z pisemnym wystąpieniem dotyczącym wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji. Pismem z dnia 4 października 2011 r. K. J. wniósł o stwierdzenie bezprzedmiotowości zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Stwierdził, że pismo z dnia 12 czerwca 2011 r., jako wniosek uprawnionego podmiotu żądającego zrealizowania prawa wynikającego wprost z przepisów ustawy o Policji, skutkowało wszczęciem postępowania administracyjnego. Podniósł również, ze w okresie między 12 czerwca 2011 r. a 26 września 2011 r. organ podejmował czynności procesowe przez dokonywanie ustaleń w jednostkach, w których pełnił służbę. Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...] odmówił sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. Zgodnie z załączonym do akt postępowania administracyjnego w tej sprawie, "Wykazem przesyłek nadanych pocztą poleconą - Urząd Pocztowy [...]" powyższa decyzja została ekspediowana z Komendy Powiatowej Policji w dniu 5 grudnia 2011 r. K. J. skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji pismo z dnia 1 grudnia 2011 r. zatytułowane "zażalenie na przewlekłość postępowania, skarga"- na przewlekłość postępowania administracyjnego przed KPP w przedmiocie naliczenia i wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby w Policji, co do których skarżony organ miał obowiązek ich naliczenia i wypłacenia w dacie przejścia policjanta w stan spoczynku. Następnie K. J. wniósł skierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji, datowane na dzień 7 grudnia 2011 r. pismo zatytułowane "odwołanie" od decyzji [...] z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby oraz decyzji z dnia [...] 2011 r. [...] w tym samym przedmiocie. Odwołanie zawarte w piśmie z dnia 7 grudnia 2011 r. sporządzonym w formie elektronicznej wpłynęło do organu I instancji i bezpośrednio do organu odwoławczego w dniu 8 grudnia 2011 r. Odwołanie zostało przesłane przez organ I instancji do organu odwoławczego pismem z dnia 14.12.2011 r., do którego wpłynęło w dniu 16.12.2011 r. Pismem z dnia 5 stycznia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował K. J., że w jego sprawie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w przedmiocie wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby w Policji zostało wszczęte w dniu 26 września 2011 r. Podkreślił, ze do tej chwili postępowanie nie było wszczęte, a odpowiedzi kierowane do skarżącego nie były decyzjami administracyjnymi. Pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. K. J. został poinformowany o przedłużeniu terminu rozpatrzenia odwołania do dnia 17 lutego 2012 r. ze względu na konieczność wszechstronnej analizy materiałów. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 20 lutego 2012r. nr [...]: uchylił decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r., w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj.: Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.); w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Decyzja powyższa została doręczona skarżącemu w dniu 28 lutego 2012 r. Na powyższą decyzję K. J. w dniu 1 marca 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Jednocześnie K. J. w dniu 1 marca 2012 r. wniósł opisaną na wstępie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "na przewlekłość postępowań ..." Zarzucił, że obie decyzje zostały wydane w tym samym zakresie przedmiotowym, podmiotowym, w tym samym postępowaniu administracyjnym toczącym się przed KPP z wniosku skarżącego z dnia 12 czerwca 2011r., zawierają identyczne rozstrzygnięcia. Tym samym decyzja [...] KPP narusza art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Podniósł, że pismo KPP z dnia 25 lipca 2011 r. zawierało decyzję w sprawie zainicjowanej jego wnioskiem z 12 czerwca 2011 r. zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. KPP dokonał oceny żądania pod kątem podmiotowym i przedmiotowym, uznając, że w sprawie występuje uprawniony podmiot do wniesienia żądania, jak również, że żądanie oparte zostało na obowiązujących przepisach prawa materialnego. Świadczy o tym fakt, że KPP nie odmówił wszczęcia postępowania i równocześnie przed organem podjęte zostały czynności procesowe zbierania materiałów do akt postępowania. Po przeanalizowaniu dokumentów zebranych w sprawie Komendant Powiatowy Policji wydał w dniu [...] 2011 r. decyzję oznaczoną numerem [...], której co prawda nie oznaczono decyzją administracyjną, lecz z uwagi na zawarcie w piśmie minimalnych wymogów dla aktu administracyjnego, decyzją rozstrzygającą jest bezspornie. Zawiera, bowiem oznaczenie organu, odmowę spełnienia żądania podmiotu i podpis osoby uprawnionej. Uznanie pisma za decyzję nastąpiło już bezspornie w postępowaniu przed Prokuraturą Rejonową sygn. [...], oraz w postępowaniu przed Sądem Rejonowym do sygnatury [...]. Skarżący podniósł, że jego pismo zatytułowane "skarga" z dnia 5 sierpnia 2011 r. stanowiło odwołanie od decyzji z dnia [...] 2011 r. zgodnie z art. 128 k.p.a. Pismo to, bowiem wskazuje, że skarżący uznaje kwestionowane pismo za decyzję administracyjną i zarzuca skarżonemu organowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na końcowe rozstrzygnięcie organu. KWP nie rozpatrzył odwołania, a potraktował to pismo, jako skargę w oparciu o dział VIII k.p.a. w trybie skarg i wniosków. Zarzucił również naruszenie art. 61 § 3 k.p.a. z uwagi na wszczęcie postępowania, gdy zostało ono wszczęte żądaniem strony. KWP, co prawda w sprawie podejmuje czynności procesowe, przez wydanie postanowienia o przedłużeniu postępowania do dnia 17 lutego 2012r., który to termin organ uchybił wydając decyzje nr [...] dopiero w dniu 20 lutego 2012 r., zatem z przekroczeniem terminu o 3 dni, jak również wydana decyzja jest w innej sprawie, oparta została, bowiem nie w postępowaniu odwoławczym, lecz w innym postępowaniu przed KWP z uwagi na całkowicie odmienne podstawy prawa materialnego i końcowe rozstrzygnięcie. Skarżący wskazał postępowania, które jego zdaniem toczą się wszczęte z wniosku skarżącego z dnia 12 czerwca 2011 r., które nie zostały przez KWP rozpatrzone wymaganym i zgodnym z przepisami orzeczeniem: - odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] 2011 r., - skargi o stwierdzenie bezprzedmiotowości i bezpodstawności wszczęcia postępowania administracyjnego z dnia 26 września 2011 r., - odwołanie od decyzji z dnia [...] 2011 r. KPP nr [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazał, że K. J. nie wystąpił zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. do Komendanta Głównego Policji z zażaleniem na przewlekłe postępowanie, czym naruszył art. 52 p.p.s.a. Aktualnie nie toczy się postępowanie z odwołania K. J. od pisma z dnia 25 lipca 2011 r. KPP, gdyż skarga na to pismo została rozstrzygnięta w oparciu o dział VIII k.p.a. i została uznana za zasadną, jeżeli chodzi o przeprowadzenie stosownego postępowania administracyjnego. Nieuzasadniony jest też zarzut przewlekłości postępowania odwoławczego od decyzji [...]. Co prawda decyzja została wydana z kilkudniowym przekroczeniem wyznaczonego terminu do załatwienia sprawy, ale nie ma to jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne. Dnia 12 kwietnia 2012 r. wpłynęło do sądu pismo skarżącego, w którym ustosunkował się do podnoszonych przez organ argumentów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 kwietnia 2012 r. skarżący został wezwany o wykazanie wyczerpania środków zaskarżenia przez przesłanie skierowanego do Komendanta Głównego Policji zażalenia poprzedzającego wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący przesłał między innymi kopię skargi z dnia 4 lutego 2012 r., skierowanej do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem WPK wniesionej za pośrednictwem platformy e-puap, w której zarzucił KWP przewlekłość postępowania z wniosku skarżącego o wypłatę ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.). Z treści art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest skargą w odrębnej, samodzielnej ze względu na podstawy prawne, sprawie. Należy też podkreślić, że Sąd rozpoznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie kontroluje poprawności merytorycznej podjętych w takim postępowaniu rozstrzygnięć. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Środkiem zaskarżenia jest zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.): na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Art. 37 § 1 k.p.a. został zmieniony przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011r., nr 6, poz.18) zmieniającej ustawę z dniem 11 kwietnia 2011 r. Z kolei art. 37 § 2 kpa został zmieniony przez art. 11 ustawy z dnia 20 stycznia 2011r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2011r., nr 34, poz.173) z dniem 17 maja 2011 r. W art. 37 § 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., ustawodawca ustanowił nieznaną dotąd polskiemu systemowi prawa - instytucję zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji. W przypadku, gdy działanie organu nosi cechy przewlekłości, wniesienie ww. zażalenia jest warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, skarżący wykazał, że wyczerpał przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, środki zaskarżenia. Wprawdzie, bowiem pismo z dnia 4 lutego 2012 r. w tym przedmiocie skierowane do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem WPK zostało nazwane "skargą", jednakże treść tego pisma jednoznacznie wskazuje, że jest to zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W konsekwencji powyższego skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a.: Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, która weszła w życie w dniu 17 maja 2011 r., w art. 149 p.p.s.a. dodano zadanie drugie w brzmieniu: "Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekle prowadzone postępowanie miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa." W świetle obecnie obowiązujących rozwiązań prawnych, a przede wszystkim brzemienia art. 149 p.p.s.a. nie ulega wątpliwości, że sąd administracyjny orzekając w sprawach ze skarg na przewlekłość postępowania, w sprawach, w których postępowanie administracyjne będące przedmiotem skarg jest zakończone przed wniesieniem skargi do sądu powinien skargę oddalić. Wiąże się to z tym, że w sytuacji prawnej, w której stan przewlekłości postępowania ustał przed dniem rozstrzygnięcia sprawy, czyli w czasie wyrokowania postępowanie toczy się sprawnie, albo nawet sprawę zakończono, "w katalogu potencjalnych rozstrzygnięć sądu administracyjnego brakuje możliwości zobowiązania organu na podstawie art. 149 P.p.s.a. do podjęcia pożądanej aktywności". Wynika to z konieczności orzekania przez sąd w tej kategorii spraw na podstawie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w chwili wydawania wyroku. Skarga K. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego została wniesiona w dniu 1 marca 2012 r., natomiast wcześniej, w dniu 20 lutego 2012r. została wydana przez Komendanta Policji działającego jako organ odwoławczy decyzja nr [...]. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego zawartym w piśmie z dnia 12 czerwca 2011 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji, które do organu wpłynęło w dniu 15 czerwca 2011 r. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a.: postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.). O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.). Pismem z dnia 26 września 2011 r. [...] Komendant Powiatowego Policji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania - na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. w związku z wystąpieniem dotyczącym wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji. Ostateczna decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zakończyła postępowanie administracyjne, co do istoty sprawy przed wniesieniem do Sądu skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego. Ponadto decyzja ta została wydana przez organ odwoławczy na skutek wniesionego przez K. J. a skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji, datowanego na dzień 7 grudnia 2011 r. pisma zatytułowanego "odwołanie" od decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby oraz decyzji z dnia [...] 2011 r. [...] w tym samym przedmiocie- za którą skarżący uważał pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011r. Jak już wskazano Sąd nie kontrolował poprawności merytorycznej decyzji organu odwoławczego. Nie była, zatem trafna argumentacja skarżącego, który wskazywał, że jego zdaniem toczą się postępowania wszczęte z wniosku skarżącego z dnia 12 czerwca 2011 r., które nie zostały przez KWP rozpatrzone wymaganym i zgodnym z przepisami orzeczeniem: - odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] 2011 r., - skargi o stwierdzenie bezprzedmiotowości i bezpodstawności wszczęcia postępowania administracyjnego z dnia 26 września 2011 r., - odwołanie od decyzji z dnia [...] 2011 r. KPP nr [...]. Jak wskazano powyżej uwzględnienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko przy jednoczesnym zobowiązaniu organu do wydania aktu lub dokonania czynności. Tym samym wydanie aktu przez organ przed wniesieniem skargi i przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, uniemożliwia uwzględnienie skargi. Ustanie przewlekłości w tym zakresie przed datą rozstrzygania przez sąd, czyni zatem niemożliwym uwzględnienie skargi w ramach uprawnień sądu wynikających z art. 149 p.p.s.a., także w sytuacji, gdy decyzja lub inny akt podjęte zostały przez organ z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Dlatego też Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.