III SAB/Kr 130/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji postanawia skargę odrzucić. Skarżący K. J. pismem z dnia 22 czerwca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, z której treści nie wynikał zakres skarżonej przez niego bezczynności. Do skargi nie dołączono również dowodu wniesienia ponaglenia. Zarządzeniem z dnia 6 września 2018 r. skarżący został zatem wezwany o jednoznaczne wskazanie w sposób zrozumiały i czytelny, w jakim dokładnie zakresie skarży on bezczynność Komendanta Powiatowego Policji oraz o wyjaśnienie czy swoją skargę na bezczynność poprzedził wniesieniem ponaglenia do organu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 września 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Pomimo upływu zakreślanego terminu, skarżący nie wykonał wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302) - dalej p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wskazać należy, że w razie niedopełnienia przez stronę wymogu wyraźnego i precyzyjnego wyrażania oświadczeń procesowych i zaistnienia wątpliwości co do znaczenia i zamysłu żądania zawartego w piśmie, sąd administracyjny nie może dokonywać wyboru lub oceny wniosków strony według własnego uznania, lecz zobowiązany jest wezwać stronę do sprecyzowania wniosków objętych pismem, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. II GSK 1157/14). W przedmiotowej sprawie, skarga skarżącego z dnia 22 czerwca 2018 r. zawierała braki formalne uniemożliwiające nadanie jej prawidłowego biegu. Pomimo jednoznacznego sformułowania wezwania, K. J. nie sprecyzował pisma w taki sposób, by możliwe było nadanie temu pismu prawidłowego biegu. Nie sprecyzował on bowiem w sposób zrozumiały i czytelny, w jakim dokładnie zakresie skarży bezczynność Komendanta Powiatowego Policji. Nadto wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 52 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Skarga jest zatem niedopuszczalna. Uzasadniałoby to odrzucenie skargi w myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., aczkolwiek w obliczu nieusunięcia braków formalnych skargi jest to kwestia wtórna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.