III SAB/Kr 138/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. M. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w przedmiocie wydania decyzji udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 listopada 2025 r. Skarżąca wiosła skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego. Skarżąca wskazała, że jest to cyt.: "Nowa skarga na bezczynność organu – Małopolski Urząd Wojewódzki w Krakowie (sprawa SC-V.6151.1.15948.2025 poprzednia sygn. III SAB-Kr 104-25)". Na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 5 marca 2026 r. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie za pomocą odpowiedniego dokumentu, że przed wniesieniem skargi z dnia 1 listopada 2025 r. wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., tj. wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia – w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 20 marca 2026 r. Skarżąca odpowiedziała na wezwanie, informując, że w dniu 20 marca 2026 r. wniosła ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Do kolejnego pisma, tj. z dnia 25 marca 2026 r. Skarżąca dołączyła postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 24 marca 2026 r. znak: DL.ZP.4100.39.2026/EK o uznaniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy przez Wojewodę Małopolskiego za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła stosowne ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Stanowi o tym wprost art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zaznaczyć należy, że nie ma przy tym znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy złożeniem ponaglenia, a wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, gdyż w odniesieniu do tych skarg takiego wymogu nie przewidują przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne. Istotne jest, że ponaglenie musi poprzedzać wniesienie skargi i w swej treści zawierać zarzut bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca najpierw wniosła skargę na bezczynność organu, a dopiero potem złożyła ponaglenie do organu wyższego stopnia. Złożenie ponaglenia po wniesieniu skargi uznać należy za czynność spóźnioną, bowiem przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. wyraźnie wymaga by najpierw wnieść ponaglenie do właściwego organu. Dopiero po wniesieniu ponaglenia możliwe jest złożenie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Opisana sekwencja zdarzeń nie może zostać odwrócona, a wniesienie ponaglenia po złożeniu skargi nie konwaliduje uchybienia w postaci braku wyczerpania środków zaskarżenia. Uprzednie wniesienie ponaglenia stanowi bowiem niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, a jego brak czyni skargę niedopuszczalną (por. postanowienie WSA w Warszawie z 30 października 2024 r. sygn. akt VII SAB/Wa 205/23). Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a. (pkt 1 postanowienia). O zwrocie wpisu uiszczonego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 postanowienia). Końcowo zaznaczyć należy, że jak wynika z wyjaśnień Wojewody Małopolskiego oraz przesłanej dokumentacji, sprawa Skarżącej dotycząca udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy prowadzona pod sygnaturą SC-V.6151.1.15948.2025 została załatwiona wydaniem przez Wojewodę Małopolskiego decyzji z dnia 2 marca 2026 r. (znak jw.) o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.