III SAB/Kr 14/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 1 stycznia 2016 r. o przyznanie świadczenia z funduszu socjalnego postanawia: skargę odrzucić. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego – K. J. z dnia 25 stycznia 2019 r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 1 stycznia 2016 r. o przyznanie świadczenia z funduszu socjalnego. Skarżący wniósł o: zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do niezwłocznego dokonania czynności materialno – technicznej poprzez naliczenie i zarządzenie do wypłaty stronie należnych jej świadczeń związanych z prawem do wypoczynku za rok 2015, zgodnie z wnioskiem strony z dnia 1 stycznia 2016 roku na podstawie obowiązujących przepisów prawa; zobowiązanie organu do uznania prawa do świadczeń finansowych w okolicznościach, w których organ nie wydał decyzji odmownej, a co za tym idzie, uznał prawo strony za konstytutywne. W odpowiedzi na skargę organ - Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Pismami z dnia 17 marca 2016 r., 3 sierpnia 2016 r., 14 kwietnia 2017 r., 5 czerwca 2017r., 20 czerwca 2017 r. i 11 października 2017 r. oraz 24 stycznia 2018 r. KWP żądał bezskutecznie m.in. przedstawienia dokumentów wskazujących na poniesienie w 2015 r. przez skarżącego wydatków związanych z wypoczynkiem indywidualnym. Zdaniem organu skarga powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sąd administracyjny określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Organ wskazał, że procedura przyznania świadczenia z funduszu socjalnego emerytów i rencistów Policji wynika z rozporządzenia MSWiA z dnia 17 grudnia 2018 r. w sprawie funduszu socjalnego emerytów i rencistów Policji, Straży Granicznej , Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. poz. 2391). Między innymi na podstawie § 2 pkt 1 i pkt 5 tego aktu prawnego świadczenia mogą być przyznawane jako zapomoga pieniężna i dopłata do kosztów wypoczynku indywidualnego. W oparciu o te przepisy działa w KWP komisja ds. świadczeń socjalnych o charakterze opiniodawczym. Świadczenia przyznaje kierownik jednostki organizacyjnej na podstawie - stanowiącego załącznik do rozporządzenia - wniosku uprawnionego. Organ podkreślił, że wniosek K. J. o świadczenie socjalne został rozpoznany pozytywnie, ponieważ na jego podstawie przyznano zapomogę materialną w wysokości 700 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają, stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie przyznania świadczenia socjalnego. Sąd wskazuje, że stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, sąd administracyjny uprawniony jest do orzekania w sprawie bezczynności organu jedynie w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. W niniejszej sprawie jej istotą jest ocena, czy na organie, tj. na Komendancie Wojewódzkim Policji, ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że w analogicznym przedmiocie sprawa skarżącego była wielokrotnie rozpoznawana przez sądy administracyjne (m.in. postanowieniami WSA w Krakowie: z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt III SAB/Kr 4/09, z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 42/13 i III SA/Kr 43/13, postanowieniami WSA w Warszawie: z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 168/09, z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 699/10). W ocenie Sądu, skarżony organ - Komendant Wojewódzki Policji - nie jest w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącego w przedmiocie przyznania świadczenia socjalnego, a zatem nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w powołanych wyżej orzeczeniach Sądów w tej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wniosek o przyznanie świadczenia socjalnego - dopłaty do wypoczynku indywidualnego - nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, bowiem organ nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a więc do wydania decyzji administracyjnej, której wydania domaga się skarżący. Skargę na bezczynność należało zatem odrzucić, uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a tym samym, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.