III SAB/Kr 140/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 24 października 2018 roku postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: "skarżący") wnioskiem z dnia 24 października 2018 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie (dalej: "Komendant") o wydanie zaświadczenia w przedmiocie pełnienia przez skarżącego funkcji kierowcy pojazdów służbowych. Komendant w dniu 15 listopada 2018 r. przekazał wniosek skarżącego do załatwienia zgodnie z właściwością Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, o czym zawiadomił skarżącego pismem znak: AH.0151.65.2018.KP. W dniu 19 listopada 2018 r. skarżący wniósł ponaglenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie, w odpowiedzi na przekazany wniosek skarżącego, w dniu 26 listopada 2018 roku wydał zaświadczenie nr 3/2018/ZSK. W dniu 21 listopada 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta w rozpoznaniu wskazanego na wstępie wniosku. W skardze skarżący podał, że Komendant przekazując wniosek do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie dopuścił się czynności bezprawnej przy załatwianiu wniosku o wydanie zaświadczenia. Skarżący wniósł o: - zobowiązanie Komendanta, wobec uznania się za nieupoważnionego do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, z ostrożności procesowej, w razie zasadności do niezwłocznego załatwienia wniosku zgodnie, na podstawie i w zakresie wiążących przepisów kpa w pierwszej instancji; - stwierdzenie niezgodności i niedopuszczalności z normami działu VII k.p.a., przepisami ogólnymi i do których odpowiedniego zastosowania w razie uznania konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie art. 218 § 2 przepisy ogólne odsyłają, oraz stwierdzenie jej bezskuteczności jako czynności stanowiącej, czy mającej prowadzić do załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia zgodnie, na podstawie i w zakresie wiążących i dopuszczalnych z woli ustawodawcy przepisów kpa w zakresie wniosków o wydawanie zaświadczeń; - stwierdzenie niezasadnego prawnie i faktycznie uchybienia terminowi instrukcyjnemu, o którym mowa w art. 281 § 3 k.p.a. Skarżący wniósł ponadto, z podstawy art. 149 § 2 p.p.s.a., o przyznanie od skarżonego komendanta Policji sumy pieniężnej, w zakresie uznania sądowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z 21 listopada 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w sprawie załatwienia jego wniosku z dnia 24 października 2018 r. o wydanie zaświadczenia. Z akt sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie pismem z 15 listopada 2018 r. poinformował skarżącego, że przekazał przedmiotowy wniosek z 24 października 2008 r. organowi właściwemu - Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, w następstwie czego wydał on skarżącemu zaświadczenie nr 3/2018/ZSK z dnia 26 listopada 2018 r. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, prawidłowo odpowiedział na wniosek skarżącego przed wniesieniem skargi, a objęta wnioskiem czynność tj. wydanie zaświadczenia również miała miejsce wcześniej. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić należy, że uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, jednakże w ocenie Sądu zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.