III SAB/Kr 148/18

|Sygn. akt III SAB/Kr 148/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bożenna Blitek, Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak, WSA Ewa Michna (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 30 listopada 2018 r. sprawy skargi K. J., na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie wniosku z dnia 20 lipca 2018 r. o udostępnienie za pośrednictwem systemu, teleinformatycznego, akt sprawy zakończonej postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji z 10 lipca 2009 r. nr [...], , , skargę oddala., , Pismem z 20 lipca 2018 r. złożonym do Komendanta Wojewódzkiego Policji za pośrednictwem platformy e-puap, K. J. (dalej: skarżący) wniósł o niezwłoczne udostępnienie mu za pośrednictwem systemu teleinformatycznego i uwierzytelnienie na podstawie art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) akt sprawy zakończonej decyzją administracyjną z 14 września 2009 r. nr [...]. Wniosek został przesłany do Komendanta Powiatowego Policji , który pismem z 17 sierpnia 2018 r. udzielił odpowiedzi za pośrednictwem platformy e-puap, że w sprawie Komendant Wojewódzki Policji wydał ww. postanowienie (a nie decyzję), którym utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z 10 lipca 2009 r., nr [....]. Postępowanie to toczyło się jednak w trybie art. 217-220 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie nie została więc wydana decyzja administracyjna, o której mowa w art. 104 powołanej ustawy. Nie znajdował więc zastosowania, wskazany we wniosku, art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ powołał się przy tym na wykładnię dokonaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 31 stycznia 2017 r., III SAB/Kr 84/16 oddalającym skargę na bezczynność. W skardze na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji skarżący wskazał, że po otrzymaniu ww. pisma, w sprawie nie były już prowadzone jakiekolwiek czynności. Wniósł więc o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem; stwierdzenie, że organ od 17 sierpnia 2018 r. pozostawał w bezczynności, a bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa; zobowiązanie organu do uznania prawa strony do żądania dostępu do akt dotyczących całości sprawy administracyjnej (skarżący powołał przy tym uchwałę składu 7 sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13 oraz wykładnię zastosowaną w wyroku WSA w Warszawie z 5 kwietnia 2018 r., II SA/Wa 1403/17); "zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji, w związku z przepisami ten organ wiążącymi z zarządzenia KGP w sprawie prowadzenia akt osobowych z dnia 17 czerwca 2005 roku numer [...], gdzie bezspornie z przywołanego przepisu w sprawie akt, żądane akt i dokumenty stanowią integralną część akt osobowych funkcjonariusza Policji, a odmienne podejście do tych akt i dokumentów, nie może prowadzić w Policji do naruszenia zasady równego traktowania stron co do prawa, czy dyskryminowania strony, poprzez dowolne traktowanie dokumentów związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariusza i w tym zakresie mających istotne znaczenie prawne"; przyznanie skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) kwoty pieniężnej w wysokości maksymalnie określonej; sporządzenie na podstawie art. 155 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wystąpienia sądowego, w zakresie, czy ukrywanie i utrudnianie stronie dostępu do akt i dokumentów miało charakter wyłącznie przewinienia dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że udzielił odpowiedzi na pismo z 20 lipca 2018 r. przedstawiając swoje stanowisko co do niemożności udostępnienia zadanych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga była bezzasadna, skarżący otrzymał bowiem odpowiedź na swój wniosek z 20 lipca 2018 r., z której to odpowiedzi wynikało, że powołany we wniosku art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdował w sprawie zastosowania. W ocenie Sądu pogląd zaprezentowany przez organ był zgodny z prawem. Nie były więc zasadne pozostałe żądania skargi powołujące się na art. 149§2 i 155 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na wstępie Sąd zaznacza, że w ww. wniosku skarżący powołał się na akta postępowania zakończone postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji z 10 lipca 2009 r. nr [...], a następnie utrzymanym w mocy postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z 14 września 2009 r. nr [...]. Jak słusznie zauważył organ, ww. postanowienia zostały wydane w trybie art. 218§2 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. w trybie wydawania zaświadczeń. W ocenie Sądu, "wydawanie zaświadczeń" jest odrębnym postępowaniem skodyfikowanym w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego – nie stosuje się więc do tego typu postępowania, powołanego przez skarżącego art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten dotyczy bowiem ogólnego postępowania administracyjnego, o którym mowa w Dziale II. Sąd zdaje sobie przy tym sprawę, że w powołanym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2018 r., II SA/Wa 1403/17 (który zapadł w sprawie skarżącego) została przedstawiona odmienna wykładnia art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego – niemniej jednak, należy zauważyć, że w rozpatrywanej obecnie sprawie skarżący domagał się w istocie dostępu do dokumentów, które nie zostały włączone do akt sprawy w przedmiocie wydawania zaświadczeń. Z analizy treści obu ww. postanowień wynika, że dotyczą one odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1988-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd zaznacza, że nie miał kompetencji do kontroli prawidłowości ww. postanowień ponieważ skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i skarga ta została oddalona wyrokiem z 14 kwietnia 2010 r., III SA/Kr 1043/09. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że skarżący nie złożył wniosku o uzasadnienie ww. wyroku i wyrok się uprawomocnił. Zdaniem Sądu, nie ma znaczenia, że ww. postanowienia (tj. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1988-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej) zostały wydane po przeanalizowaniu akt osobowych skarżącego związanych z warunkami pełnienia służby. Czym innym są bowiem akta osobowe funkcjonariusza policji, a czym innym akta postępowania w przedmiocie wydawania zaświadczeń. Organy wydają zaświadczenie "(...) gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu" (art. 218§1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Nie oznacza to jednak, że automatycznie wszystkie prowadzone "ewidencje, rejestry bądź inne dane znajdujące się w posiadaniu organu" stanowią część akt administracyjnych postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia – gdyby tak było, to tego typu ewidencje i rejestry musiałyby być nieustannie powielane i kopiowane w celu włączania ich do różnego rodzaju postępowań w przedmiocie wydania jakiegokolwiek zaświadczenia. Sądowi z urzędu znany jest również fakt, że skarżący co najmniej kilkunastokrotnie wszczynał postępowania, których celem było ostatecznie uzyskanie zwiększenia emerytury – gdyby więc przyjąć, że całość akt osobowych stanowi część akt postępowań w przedmiocie wydawania zaświadczenia to akta te musiałyby być w tej samej ilości kopiowane do każdej z tych spraw. Skarżący powołał się w skardze na dowolne traktowanie dokumentów związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariusza – niezgodnie z zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych (Dz. Urz. KGP Nr 11, poz. 71 z późn. zm.). Sąd zaznacza jednak, że skarżący wnosił już o uzupełnienie jego akt osobowych przez Komendanta Powiatowego Policji o "środki dowodowe", przy czym skarga na bezczynność w tym zakresie została również oddalona wyrokiem z 11 października 2018 r., III SAB/Kr 101/18. Wyrok ten również do dnia sporządzenia niniejszego uzasadnienia, nie został zaskarżony. Na marginesie sprawy Sąd zauważa, że aktywność skarżącego koncentruje się wokół prób wykazania bezczynności organu w nieprzeprowadzeniu "środków dowodowych", które umożliwiłyby podwyższenie emerytury – sam skarżący nie przedstawia jednak żadnego dokumentu lub okoliczności faktycznej na poparcie swoich żądań. Sąd ponownie podkreśla, że skarżący przed złożeniem skargi otrzymał pisemną odpowiedź (ww. pismo z 17 sierpnia 2018 r.), w którym organ w sposób jasny przedstawił swoje stanowisko w sprawie – dlaczego nie jest możliwe udostępnienie w systemie teleinformatycznym dokumentów, które miałyby się znajdować w aktach sprawy zakończonej odmową wydania zaświadczenia (postanowieniem nr [...] z 10 lipca 2019 r.). Stąd Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.