III SAB/Kr 16/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Halina Jakubiec WSA Ewa Michna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 5 lutego 2020 r. K. J. (zwany dalej skarżącym), przesłanym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, polegającą na niezałatwieniu jego wniosku z dnia 18 stycznia 2009 r., o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Skargę tę poprzedził wniesieniem ponaglenia w dniu 4 lutego 2020 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji podniósł, że zostało wszczęte postępowanie – [...] - o wydanie zaświadczenia, które zakończyło się wydaniem w dniu 10 lipca 2009 r. postanowienia nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w MO i Policji w latach 1988-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Komendant wskazał również o okolicznościach związanych z licznym inicjowaniem wystąpień skarżącego do organów Policji po wydaniu wskazanego postanowienia, a także o wydaniu przez WSA w Krakowie postanowień: z dnia 8 stycznia 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 161/18 o odrzuceniu skargi na bezczynność w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia, z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 23/19 o odrzuceniu skargi z dnia 15 lutego 2019 r., z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 56/19 o odrzuceniu skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku z dnia 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia. Zdaniem Komendanta Powiatowego Policji, nie pozostaje on w bezczynności, a skarżący bez uzasadnienia wdrożył kolejną skargę w przedmiocie sprawy zakończonej już wskazanym postanowieniem nr [...]. Komendant wniósł zatem o jej oddalenie jako bezzasadnej. Z urzędu Sądowi wiadomo, że prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt III SAB/Kr 75/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej zwanej w skrócie – P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową wydany został prawomocny wyrok (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362). Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga skarżącego z dnia 5 lutego 2020 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia jego wniosku z dnia 18 stycznia 2009 r., o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji polegająca na niezałatwieniu podania skarżącego z dnia 18 stycznia 2009 r., o wydanie zaświadczenia o żądanej treści została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Sądu z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt III SAB/Kr 75/13. Zarówno skarga w niniejszej sprawie, jak i w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 75/13 zostały wniesione przez ten sam podmiot – skarżącego – i posiadają ten sam przedmiot - zarzut bezczynności tego samego organu Policji. Obydwie skargi są zatem tożsame podmiotowo i przedmiotowo. Ponadto, zwrócić należy uwagę, że skoro Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt III SAB/Kr 75/13, stwierdził, iż organ Policji nie był bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 18 stycznia 2009 r., bo wniosek ten załatwił, to twierdzenie obecnie przez skarżącego w skardze z dnia 5 lutego 2020 r., że Komendant Powiatowy Policji nadal pozostaje w stanie bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku jest całkowicie bezzasadne. Żadne okoliczności w tym względzie nie uległy i nie mogły ulec zmianie. Zarzucana wówczas przez skarżącego w sprawie, prowadzonej pod sygn. akt III SAB/Kr 75/13 bezczynność Komendanta nie dotyczyła przecież jakiegoś etapu postępowania, który powinien być załatwiony przez kompetentny organ Policji stosownym aktem administracyjnym, np. dotyczącym wszczęcia postępowania (jeżeli przepisy wydanie takiego przewidują), a w dalszym ciągu po jego wydaniu nie doszło do merytorycznego załatwienia wniosku. Nie była to też sytuacja związana np. z wyznaczeniem przez organ kolejnego terminu załatwienia sprawy, podejmowaniem następnie czynności dla pozoru i w efekcie nie załatwieniem sprawy, lecz z komparycji wskazanego prawomocnego wyroku wprost wynika, że postępowanie, w którym skarżący zarzucał bezczynność Komendanta dotyczyło wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skoro w ww. wyroku Sąd stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji nie był bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 18 stycznia 2009 r., to ten stan działania, czy też zaniechania działania organu Policji, został już oceniony. Po dacie wyroku nie mógł więc ulec zmianie. Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarżący nie może zatem kolejną już z kolei skargą (vide postanowienia Sądu z dnia 18 marca 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 9/20, z dnia 8 stycznia 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 161/18, czy z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 56/19) na bezczynność tego samego organu Policji zmierzać do podważenia oceny Sądu w przedmiocie bezczynności tego samego organu Policji i w tym samym przedmiocie, wyrażonej w treści orzeczenia prawomocnego wyroku z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt III SAB/Kr 75/13. Zdaniem Sądu, zaszła zatem negatywna przesłanka uniemożliwiająca rozpoznanie tożsamej skargi skarżącego z dnia 5 lutego 2020 r. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Wcześniej złożona przez tę samą stronę(tu skarżącego) i w tym samym przedmiocie skarga została bowiem niewątpliwie rozpoznana merytorycznie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 222/12) wskazanym powyżej wyrokiem. W świetle zatem treści art. 58 1 pkt 4 P.p.s.a. skarga skarżącego z dnia 5 lutego 2020 r., podlega więc odrzuceniu Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.