III SAB/Kr 178/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Starosty w przedmiocie niewykonania wniosku postanawia: odrzucić skargę A. F. pismem z dnia 30 listopada 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie niewykonania jego wniosku z dnia 19 września 2018 r. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi, z uwagi na niewykorzystanie przez skarżącego procedury ponaglenia z art. 37 K.p.a., ewentualnie o oddalenie skargi. Dodatkowo organ wskazał, że skarżący w skardze nie sprecyzował czego dotyczył jego wniosek, a w rejestrach Starostwa nie znaleziono wniosku skarżącego złożonego w dniu 19 września 2018 r., w związku z tym brak jest przedmiotu skargi. Organ stwierdził, że skarżący w dniu 12 listopada 2018 r., złożył ponaglenie do Wojewody, które dotyczyło sprawy znak [...], jednak sprawa ta nie należy do właściwości Starostwa. W ponagleniu tym skarżący powołał również znak sprawy [...], która dotyczyła pozwolenia na budowę - rewitalizację parku miejskiego w Zakopanem i została zakończona. W stosunku do tej decyzji toczy się m. in. z wniosku skarżącego postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Organ podkreślił także, że nie dysponuje wnioskiem skarżącego z dnia 19 września 2018 r., dlatego też w dniu 19 listopada 2018 r. skierował do skarżącego pismo o wykazanie treści żądania, wskazując brak wniosku. Skarżący nie udzielił organowi jednak żadnej odpowiedzi. Zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2019 r. Przewodniczący wezwał skarżącego o wykazanie w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi, że w dniu 19 września 2018 r., złożył wniosek do Starostwa. Przedmiotowe zarządzenie skarżący odebrał w dniu 15 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) - dalej "P.p.s.a.", sąd skargę odrzuca: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W art. 57 § 1 P.p.s.a. zostały określone wymogi jakie powinna spełniać skarga do sądu administracyjnego. Wynika z nich m.in. obowiązek strony polegający na konieczności określenia: zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; czy określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ten przepis jest konsekwencją zasady skargowości, co oznacza, że tylko strona skarżąca w skardze może wskazać przedmiot zaskarżenia, który podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego. Ani Sąd, ani organ administracji, za pośrednictwem którego strona wniosła skargę, ani ktokolwiek inny, nie jest uprawniony do określenia za skarżącego przedmiotu zaskarżenia. To skarżący decyduje, który konkretnie akt lub czynność albo bezczynność będą przedmiotem kontroli legalności dokonywanej przez sąd administracyjny (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 19/15, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2016 r., sygn. I OSK 1729/16, orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle obowiązujących przepisów, w szczególności art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej, kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. do kognicji sądu administracyjnego należą sprawy bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Art. 1 P.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarga może dotyczyć tylko takiej sytuacji, w której organ nie wszczyna na wniosek uprawnionej strony postępowania administracyjnego, chociaż powinien lub nie podejmuje z urzędu czynności w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie skarżący, jako przedmiot skargi wskazał bezczynność Starosty w przedmiocie wniesionego przez niego wniosku w dniu 19 września 2018 r. Tymczasem z akt przedłożonych przez Starostę oraz jego stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę wynika, że w tym dniu skarżący nie złożył żadnego wniosku do Starostwa. Aby wyjaśnić powyższe wątpliwości, zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2019 r. Przewodniczący wezwał skarżącego o wykazanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że w dniu 19 września 2018 r., złożył wniosek do Starostwa. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 stycznia 2019 r. Zatem termin do usunięcia braków skargi upłynął z dniem 23 stycznia 2019 r. Skarżący co prawda odpowiedział na wezwanie, nadsyłając uzupełnienie skargi, jednak nie wykazał, aby w dniu 19 września 2018 r., złożył wniosek do Starostwa. W konsekwencji, brak przedmiotowego wniosku, sposób sformułowania skargi oraz uzupełnienia skargi powoduje, że żądania strony nie są wskazywane w sposób jasny i precyzyjny, tj. taki sposób, który pozwoliłby Sądowi określić, w jakiej sprawie administracyjnej organ pozostaje w bezczynności i rozstrzygnąć, że skarga pozostaje w kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga na bezczynność Starosty wniesiona do Sądu nie wskazuje przedmiotu zaskarżenia w taki sposób i aby można było nadać jej dalszy bieg po stwierdzeniu, że sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarżący nie uzupełnił tego braku, mimo stosownego wezwania Sądu w tym zakresie, dlatego też Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.