III SAB/Kr 19/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Sądu Rejonowego Wydział II Karny postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 kwietnia 2012r. J. J. wniósł skargę na bezczynność Sądu Rejonowego Wydział II Karny polegającą na braku należytego nadzoru nad Komendą Powiatową Policji i Prokuraturą Rejonową, które umorzyły dochodzenie w sprawie narażenia skarżącego w okresie od 2 czerwca 1995r. do 4 stycznia 2005r. w "A" S.A. na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez nieodpowiednie wyposażenie jego stanowiska pracy w Wydziale Energetycznym – Hala [...], a tym samym narażenie go na efekty nadmiernego hałasu i wibracji powodujące u niego szereg schorzeń, tj. o przestępstwo z art. 220 § 1 Kodeksu karnego. Zdaniem skarżącego brak należytego nadzoru nad w/w organami prowadzącymi postępowanie przygotowawcze naruszyło jego dobro prawne do wydania prawomocnego wyroku skazującego osobę fizyczną działającą w imieniu i w interesie "A" S.A. , [...] S.A. w W. Skarżący domagał się by Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązał Sąd Rejonowy Wydział II Karny do wydania prawomocnego wyroku skazującego wymienione przez niego w skardze osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania czy w/w skarga jest dopuszczalna. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. Należy jednak zwrócić uwagę, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w takim przypadku, gdy przedmiotem bezczynności jest jedna z form działania organu administracji publicznej wymieniona w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 496/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż opisana przez skarżącego bezczynność Sądu Rejonowego Wydział II Karny pozostaje poza zakresem właściwości sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd Rejonowy nie był bowiem zobowiązany do wydania jakiejkolwiek decyzji, postanowienia lub też innego aktu, czy też do podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej. Ponadto należy zauważyć, iż sądy administracyjne nie są uprawnione do sprawowania kontroli nad sądami powszechnymi i nie mogą im nakazać podjęcia określonych czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza zatem, iż na Sądzie Rejonowym Wydział II Karny nie ciążył obowiązek podjęcia jakiegokolwiek aktu lub czynności, na który przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego, a w związku z tym wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność tego Sądu, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.