III SAB/Kr 21/12

Kraków, dnia 16 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 16 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. L. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne w sprawie ze skargi K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu J. L. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności. Pismem z dnia 8 listopada 2012 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała Sąd o cofnięciu radcy prawnemu I. Z. pełnomocnictwa w sprawie i wyznaczeniu do tej roli radcy prawnego J. L. W dniu 19 listopada 2012 r. do WSA w Krakowie wpłynęły pisma procesowe sporządzone przez radcę prawnego J. L.: opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2012 r. orzekł o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W wyniku tego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 920/13 oddalił skargę kasacyjną K. J. W piśmie z dnia 5 lipca 2013 r. radca prawny J. L. zwróciła się o zwrot kosztów udzielonej z urzędu K. J. pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2013 referendarz sądowy oddalił powyższy wniosek. Od powyższego postanowienia radca prawny J. L. złożyła sprzeciw. Wskazała, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko, że pełnomocnik ustanowiony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc prawna. W niniejszej sprawie brak jest zastrzeżeń dotyczących merytorycznej rzetelności udzielonej pomocy prawnej, a wobec faktu rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny nie sposób uznać, że udzielona pomoc prawna nie była pomocą rzeczywistą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 8-10, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie z treścią art. 260 zdanie 1 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższego stwierdzić należy, że sprzeciw od postanowienia z dnia 16 sierpnia 2013 r. został wniesiony w terminie, nadto zawiera obszerne uzasadnienie. W myśl art. 250 P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Oznacza to uprawnienie i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. W niniejszej sprawie okoliczność udzielenia pomocy prawnej jest bezsporna. Zauważyć bowiem należy, że w wyniku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2012 r. przywrócił wskazany termin. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej oddalił ją postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013 r., o sygn. akt I OSK 920/13. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.); dalej; rozporządzenia. Z treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia wynika, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia kasacji 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie wyżej wskazanych przepisów przyznał radcy prawemu J. L. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w kwocie 120 złotych, podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności