III SAB/Kr 25/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie zmiany nazwy urzędowej części miejscowości S p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem z dnia 9 marca 2016 r. A. M. wniósł skargę na decyzję Rady Gminy z dnia 10 grudnia 2014 r. pismo z dnia 15 grudnia 2014 r. znak: [...] o niepodjęciu działań administracyjnych mających na celu zmiany nazwy urzędowej "R" w miejscowości S na "oś. S". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Po analizie akt sprawy Sąd uznał, że przedmiotem skargi A. M. jest bezczynność Rady Gminy polegająca na niepodjęciu uchwały w sprawie zmiany nazwy urzędowej części miejscowości S z "R" na "oś. S". Skarżący wprawdzie wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Rady Gminy z dnia 10 grudnia 2014r., jednak z akt sprawy wynika, że w tym dniu Rada Gminy na sesji nie podjęła żadnej decyzji uznając, że nie ma potrzeby wszczynania postępowania mającego na celu zmianę urzędowej nazwy części miejscowości S z dotychczasowej R na proponowaną "Osiedle S" (por. pismo Przewodniczącego Rady Gminy z dnia 15 grudnia 2014r. znak: [...]). Należy zauważyć, że skargę w tym samym przedmiocie A. M. złożył już w dniu 13 stycznia 2015r. Postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt III SAB/Kr 7/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił tą skargę uznając, że sprawa nie należy do właściwości sadów administracyjnych. W obu skargach skarżący podał, że skarży "decyzję Rady Gminy (...) z dnia 10.12.2014r. pismo z dnia 15.12.2014r. znak: [...]". Stanowiska Sądu o tożsamości przedmiotów obu skarg nie zmienia fakt, że w skardze z dnia 9 stycznia 2015 r. skarżący pisał "o nie podjęciu uchwały dot. zmiany nazwy urzędowej w miejscowości S z "R" na "Oś. S", a w skardze z dnia 9 marca 2016 r. "o nie podjęciu działań administracyjnych mających na celu zmiany przydzielonej nam nazwy urzędowej "R" w miejscowości S dla obszaru przez nas zamieszkałego na taką jaką to My mieszkańcy proponujemy: "oś. S". Skoro zatem przedmiot rozpoznawanej skargi jest tożsamy ze skargą z dnia 9 stycznia 2015r. to Sąd orzekający w niniejszej sprawie podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt III SAB/Kr 7/15. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.): "Art. 3. § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach." Z treści art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. wynika zatem, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie opisanej w pkt 1-4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. wynika również, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skarga służy wyłącznie na wydane akty, a nie na bezczynność w ich wydaniu. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce mimo, że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Jeżeli natomiast skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Rady Gminy polegająca na niepodjęciu działań administracyjnych w sprawie zmiany nazwy urzędowej części miejscowości S z "R" na "oś. S". Rada Gminy jest organem kolegialnym, a jedyną formą w jakiej może ona wyrazić swoją wolę jest uchwała. Powoduje to, że skarga na bezczynność polegającą na niepodjęciu uchwały jest niedopuszczalna, gdyż skargi na akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego zostały wymienione w pkt 5 i 6 § 2 art. 3 p.p.s.a., a więc pozostają poza zakresem art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. Wskazać nadto należy, że akty prawa miejscowego, a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego, jak i bezczynność organu w wydaniu aktów nakazanych prawem, mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Zgodnie natomiast z art. 101a ust. 1 tej ustawy, przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W świetle powyższego przepisu skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym jest możliwe wówczas gdy po pierwsze - zaskarżona bezczynność organu gminy dotyczy czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem, po drugie narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a po trzecie - musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/07). Przedmiotem skargi jest bezczynność Rady Gminy polegająca na niepodjęciu uchwały w sprawie zmiany nazwy urzędowej części miejscowości S. Jak to już Sąd wskazał w postanowieniu z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt III SAB/Kr 7/15 Rada Gminy nie jest organem właściwym w sprawie zmiany urzędowych nazw miejscowości i ich części. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1612) urzędowe nazwy ustala, zmienia lub znosi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw administracji publicznej na wniosek rady gminy, na której obszarze jest położona miejscowość. Omawiana ustawa nie nakłada jednak na radę gminy obowiązku wystąpienia do ministra właściwego do spraw administracji publicznej z wnioskiem o zmianę nazwy miejscowości lub jej części. Jedynym obowiązkiem rady gminy jest jedynie przeprowadzenie w tej sprawie konsultacji z mieszkańcami tej miejscowości. Takie konsultacje zostały przeprowadzone w dniu 6 października 2013 r. podczas zebrania wiejskiego. W wyniku przeprowadzonego głosowania większość obecnych na zebraniu osób opowiedziała się przeciwko zmianie nazwy części miejscowości S. Rada Gminy nie miała więc obowiązku podejmowania uchwały w sprawie zmiany nazwy urzędowej części miejscowości S, tym bardziej, że nie była do tego uprawniona. W tym stanie rzeczy Sąd zobligowany był do odrzucenia – jako niedopuszczalnej – skargi wniesionej w niniejszej sprawie, co też orzeczono w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.