III SAB/Kr 25/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: skargę odrzucić. Skarżący złożył 8 lutego 2021 r. skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w zakresie bezczynności co do załatwienia podania z 10 stycznia 2019 r. Podanie dotyczyło wydania zaświadczenia o stanie sprawy o przydział lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi i wskazał, że wniosek skarżącego został załatwiony postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji z dnia 17 stycznia 2019 r. nr [...]. Postanowienie to zostało następnie zaskarżone zażaleniem, a następnie postanowieniem nr [...] z 21 lutego 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał je w mocy. Dodatkowo organ wskazał, że za pismem z 24 stycznia 2019 r. skarżący otrzymał żądane dokumenty. Jako przyczynę odrzucenia organ wskazał rozpoznanie tożsamej sprawy pod sygnaturą akt III SAB/Kr 98/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić ponieważ postępowanie przed organem, którego bezczynność została zaskarżona – zakończyło się przed wniesieniem skargi. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Niemniej jednak Sąd zwraca uwagę, że "bezczynność" została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) dalej "k.p.a.". Powołany przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Zasadniczo, art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie Sądu przepis ten należy jednak odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku i doręczył stosowne postanowienie przed wniesieniem skargi (co wynika już z dokumentów dołączonych do skargi przez samego skarżącego), to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność. Pogląd o niemożności merytorycznego rozpoznania sprawy wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla innego typu postępowań administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Sąd podkreśla, że pogląd o niedopuszczalności rozstrzygania w przedmiocie bezczynności kilkakrotnie został zakwestionowany przez skarżącego w wnoszonych zażaleniach w innych sprawach i Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia te każdorazowo oddalał wskazując, że skoro z akt administracyjnych wynika, że organ przed wniesieniem skargi załatwił wniosek skarżącego to mając na względzie stanowisko wyrażone w uchwale II OPS 5/19, jako prawidłowe należało ocenić zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji i zaprezentowaną w nim ocenę, że wniesiona skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 24 lutego 2021 r., III OZ 94/21). Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. Odnosząc się natomiast do twierdzeń organu o tożsamości rozpoznania sprawy pod sygnaturą akt III SAB/Kr 98/19 to Sąd zauważa, że postanowienie odrzucające skargę (z uwagi na jej nieopłacenie) zostało uchylone w trybie tzw. autokontroli (postanowieniem z 13 grudnia 2019 r.). Jednakże sama skarga została odrzucona 22 kwietnia 2021 r. z przyczyn analogicznych jak w niniejszej sprawie (skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego) tzn. bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Jak wskazał więc Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 12 kwietnia 2011 r., II GSK 208/11 rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu res iudicata i nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie. Nic też nie stoi na przeszkodzie wydaniu orzeczenia o tej samej treści, z tych samych (jeżeli przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie nie uległy zmianie) lub innych przyczyn. W konsekwencji, skoro skarga na bezczynność była niedopuszczalna ponieważ organ administracyjny zakończył postępowanie administracyjne przed jej wniesieniem Sąd powtórnie skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.