III SAB/Kr 28/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Rektora Uniwersytetu postanawia: odrzucić skargę postanowienia z dnia 16.11.2010 r. Skarżący P. T. wniesioną dnia 30 marca 2010 r. za pośrednictwem Rektora Uniwersytetu skargą zarzucił Dziekanowi Wydziału [...] jako organowi I instancji, oraz Rektorowi jako organowi II instancji bezczynność w załatwieniu decyzją sprawy z wniosku skarżącego o wypłatę zaległego stypendium doktoranckiego za okres od października 1999 r. do czasu uprawomocnienia się decyzji o skreśleniu z listy doktorantów na tym wydziale. Wobec objęcia jednym pismem skarg na bezczynność organów I i II instancji, opartym na przepisie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 16.11.2010 r. w sprawie III SAB/Kr 28/10, Sąd zarządził rozdzielenie skarg. Sprawa dotycząca skargi na bezczynność Dziekana Wydziału [...] – jako organu I instancji, otrzymała sygn. akt III SAB/Kr 152/10 i będzie rozpatrywana do tej sygnatury. W skardze na bezczynność zarzucając organowi II i I instancji niewydanie decyzji zgodnie z wymogami kpa w sprawie wypłacenia zaległego stypendium doktoranckiego, skarżący podkreślił, że wniesienie skargi poprzedził wystosowanym do Rektora monitem – skargą na bezczynność organu I instancji, gdyż otrzymywane pisma nie stanowią decyzji. Z przedstawionych akt postępowania przed organami wynika, że w związku z pismem Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu z 3.02.2010 r. znak [...] stanowiącym odpowiedź na wniosek o wypłatę zaległego stypendium, skarżący dnia 23 lutego 2010 r. nadał datowane na 18 lutego 2010 r. pismo skierowane do Rektora zatytułowane jako " skarga" na bezczynność organu I instancji (Dziekana w/w wydziału) wnosząc o wydanie zgodnej z kpa decyzji w sprawie o wypłatę zaległego stypendium doktoranckiego, gdyż otrzymane pismo nie stanowi decyzji. Wniesienie skargi na bezczynność Rektora Uniwersytetu w świetle przedstawionych akt nie zostało poprzedzone wezwaniem Rektora o usunięcie naruszenia prawa przez ten Organ. Po złożeniu przez Rektora odpowiedzi na skargę wraz z aktami, skarżący dnia 24 maja 2010 r. złożył adresowane do WSA w Krakowie za pośrednictwem Rektora zatytułowane jako skarga pismo, którym wniósł skargę na bezczynność organów i I i II instancji "o niewydanie decyzji w sprawie wypłacenia zaległego stypendium doktoranckiego" podnosząc, że zarówno Dziekan Wydziału [...] jak i Rektor nie wydali decyzji pomimo wniesionych pism. Na wezwanie Sądu, pismem z dnia 4 lipca 2010 r. (k. 25 akt sądowych) skarżący wyjaśnił, iż pismo to nie stanowi nowej skargi na bezczynność, ale "dotyczy skargi zarejestrowanej pod sygn. akt III SAB/Kr 28/10". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga na bezczynność Rektora Uniwersytetu ulega odrzuceniu z powodu niedopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej ustawy ppsa –skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis § 2 tego art. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Zgodnie z przepisem art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym ( Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) do decyzji... podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Skarżący uważa, że sprawa w przedmiocie wypłaty zaległego stypendium doktoranckiego, stanowi materię "decyzyjną" i ewentualna odmowa wypłaty wymaga wydania zgodnie z wymogami kpa decyzji Dziekana Wydziału [...], jako organu I instancji. Przedmiotem pisma skarżącego nazwanego "skargą" z dnia 18 lutego 2010r. a skierowanego do Rektora był zarzut, że organ I instancji jest bezczynny, gdyż nie wydał decyzji. Pismo to skierowane do Rektora jako organu wyższej instancji, poprzedziło wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji, i w sprawie III SAB/Kr 152/10 będzie podlegać ocenie, czy czyni zadość wymogowi wyczerpania dostępnych stronie środków zaskarżenia, przed wniesieniem skargi w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 ppsa. Natomiast pismo to nie może być traktowane jako przewidziane art. 52 § 4 ppsa wezwanie Rektora do usunięcia naruszenia prawa przez Rektora jako organ II instancji przez wydanie decyzji, skoro organ I instancji nie wydał decyzji w sprawie, a zatem nie było jeszcze aktu, od którego służyło by odwołanie do Rektora rozstrzygającego decyzją w II instancji. Zawarte w tym piśmie żądanie wydania decyzji mogło dotyczyć tylko tej fazy postępowania, której zarzucano bezczynność tj. przed organem I instancji. W świetle wynikającej z art. 4 ust. 1 zasady autonomii uczelni wyższej we wszystkich jej obszarach działania na zasadach określonych w ustawie oraz przy zastrzeżeniu w ust. 5, że organy administracji rządowej i samorządowej i organy samorządu terytorialnego mogą podejmować decyzję dotyczące uczelni tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie, wniesienie skargi na bezczynność Rektora do sądu administracyjnego jako organu II instancji, winno być poprzedzone wezwaniem na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 52 § 4 ppsa. Obowiązkowi wezwania na piśmie Rektora do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu, w świetle powyższego stanowiska nie czyni pismo skarżącego z 18 lutego 2010 r. Tym bardziej nie mogło sanować niewyczerpania trybu, wniesione już po złożeniu skargi pismo z dnia 24 maja 2010 r., dopiero w którym również Rektora czyni się adresatem zarzutu bezczynności. Z tych względów skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt b w zw. z art. 52 § 4 ppsa ulegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.