III SAB/Kr 29/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi E. L. na bezczynność i przewlekłość Burmistrza Miasta L postanawia skargę odrzucić. E. L. – dalej skarżąca, pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność i przewlekłość Burmistrza Miasta L, w której poruszyła szereg dotyczących ją problemów niezałatwionych przez ten organ. Zarządzeniem z dnia 17 marca 2017 r. Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania powyższej skargi poprzez wskazanie jakiego postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta L dotyczy skarga ( podać znak i przedmiot sprawy) oraz do wykazania, że przed wniesieniem skargi skarżąca wniosła do organu wyższej instancji zażalenie na bezczynność i przewlekłość tego postepowania (przez dołączenie odpisu tego zażalenia i potwierdzenie jego wniesienia) - w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca nadesłała pismo, w którym poinformowała, że przedmiotowa skarga dotyczy dwunastu postępowań prowadzonych przez Burmistrza Miasta L i SKO , znak: [...], [...], [...], które szczegółowo opisała w niniejszym piśmie, a dotyczących likwidacji rur podziemnych; likwidacji betonowych zbiorników; oczyszczenia, udrożnienia rowu kolejowego; przywrócenia spływu wody źródlanej na jej nieruchomość; wycięcia przez sąsiada wszystkich wysokich świerków; oczyszczenia pasa nieruchomości będącego własnością ww. sąsiada; dokonania szybkiej wizji lokalnej; nadto, żąda ona zwrotu należności ściągniętych drogą egzekucji w kwocie 498,34 zł wraz z odsetkami znak: [...]; przywrócenia usuniętych ograniczników; odszkodowania za zniszczenie barier architektonicznych; odszkodowania za niewykonanie przez Urząd Miasta modernizacji istniejącego dojazdu; odprawy za nienaganną 35-letnią pracę nauczycielską. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że załączniki nadesłane przy skardze stanowią odpisy zażalenia na bezczynność i przewlekłość organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto wskazać należy, że w przepisie art. 57 § 1 p.p.s.a., zostały określone wymogi jakie powinna spełniać skarga do sądu administracyjnego. Wynika z nich m.in. obowiązek strony polegający na konieczności określenia: zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; czy określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ten przepis jest konsekwencją zasady skargowości, co oznacza, że tylko strona skarżąca w skardze może wskazać przedmiot zaskarżenia, który podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego. Ani sąd, ani organ administracji, za pośrednictwem którego strona wniosła skargę, ani ktokolwiek inny nie jest uprawniony do określenia przedmiotu zaskarżenia za skarżącego. To skarżący decyduje, który konkretnie akt lub czynność albo bezczynność będą przedmiotem kontroli legalności dokonywanej przez sąd administracyjny." (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 19/15 – publ. CBOIS). W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 3). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braku skargi, jednakże pomimo informacji o skutkach niewywiązania się z ww. obowiązku w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia skargi, nie wskazała w sposób dostatecznie precyzyjny, co stanowi jej przedmiot. Wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku nie stanowi bowiem z pewnością jej pismo z dnia 30 marca 2017 r., w którym skarżąca, zamiast wskazania konkretnego przedmiotu sprawy wraz z podaniem jej znaku, domaga się rozpoznania przez sąd wszystkich prowadzonych przez organ dwunastu postępowań. Bowiem, jak już wyżej wskazano, skarżący nie może, przerzucać ciężaru określenia przedmiotu skargi na sąd. W postanowieniu z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 811/11 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że "określenie przedmiotu stwierdzenia bezczynności należy wyłącznie do wnoszącego skargę i nie może być przedmiotem domniemania." – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższych okoliczności stwierdzić należy, że treść pisma skarżącej nie pozwala zatem ustalić w sposób niebudzący wątpliwości przedmiotu wniesionej do Sądu skargi. Z uwagi na fakt, że kontrola sądu administracyjnego dotyczy tylko konkretnej formy działalności organu administracji publicznej lub jego bezczynności w konkretnej zindywidualizowanej sprawie, a nie całokształtu jego działalności, czy bezczynności, to brak precyzyjnego wskazania przez stronę skarżącą konkretnej zindywidualizowanej sprawy, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 P.p.s.a., w skardze i w pismach procesowych uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie skargi. W niniejszej sprawie natomiast treść złożonej skargi nie pozwala Sądowi na jednoznaczne ustalenie w rozpatrzeniu jakich konkretnych wniosków skierowanych do Burmistrza Miasta L, organ ten pozostawał bezczynny. Sposób redakcji skargi wniesionej do Sądu przez skarżącą uniemożliwia Sądowi zrekonstruowanie treści jej żądania. Taki sposób sformułowania skargi powoduje, że żądania strony nie są wskazywane w sposób zrozumiały, jasny i precyzyjny, tj. taki który pozwoliłby Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wskazać jaka konkretnie sprawa/wniosek skarżącej nie został rozpoznany. Treść skargi ma charakter zbiorczego schematu znanego tylko skarżącej, odnoszącego się do bliżej nieokreślonych wniosków i skarg. Przy czym w przypadku skarżącej wskazanie dwunastu przedmiotów skargi ze wskazaniem trzech znaków spraw dotyczących nie wiadomo którego z postępowań, nie może być uznane za jej sprecyzowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga na bezczynność wniesiona w piśmie z dnia 30 grudnia 2016 r. nie wskazuje przedmiotu zaskarżenia w taki sposób, aby nadać jej dalszy bieg. Z tego względu Sąd, uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji