III SAB/Kr 37/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 23.05.2013 r. skarżący Z. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ,za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na bezczynność tego organu. Wyjaśnił, że w dniu 11.04.2013r. wniósł odwołanie od "decyzji" tego organu z 12.12.2011 r. znak [...] odmawiającej przyznania świadczenia pomocy materialnej o charakterze socjalnym. Skarżący podniósł również , że w miesiącu grudniu 2012 r. złożył odwołanie od ww. pisma, wobec którego- w jego ocenie - Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podjęło żadnego rozstrzygnięcia, naruszając w ten sposób przepisy o terminach załatwiania spraw określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy (załączonych również do sprawy o sygn. akt III SA/Kr 519/13) wynika, że skarżący pismem z dnia 06.12.2011r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o przyznanie świadczenia pomocy materialnej, które to pismo organ przekazał (pismem z dnia 12 grudnia 2011 r. znak [...]) według właściwości do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, o czym skarżący został poinformowany. Pismo to zostało zaskarżone przez Z. Ś. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który postanowieniem z dnia 22.03.2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1544/11 odrzucił skargę z argumentacją , iż zaskarżone pismo o przekazaniu jako czynności materialno - technicznej nie podlega kognicji sądu administracyjnego w rozumieniu przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012. 270 .). Pismem z dnia 11.04.2013r. skarżący ponownie zakwestionował ww. pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 grudnia 2011 r. w formie skargi, która została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Kr 519/13 i obecnie oczekuje na rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę na bezczynność Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ze względu na niewyczerpanie trybu zaskarżenia, to jest niepoprzedzenie skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie jest skarga Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegająca - w przekonaniu skarżącego - na zwłoce w podjęciu wymaganych przepisami postępowania administracyjnego działań wobec jego odwołania się od pisma organu z 12 grudnia 2011r. [...], w szczególności na nierozpoznaniu przez ten organ środków zaskarżenia. W związku z powyższym należy stwierdzić , że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania , czy ww. skarga jest dopuszczalna. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ww. ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwana dalej p.p.s.a. , określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. Należy jednak zwrócić uwagę, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w takim przypadku, gdy przedmiotem bezczynności jest bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi (postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 496/08). W rozpoznawanej sprawie skarżący łączy bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego z pismem, które w treści przekazywało go do załatwienia do właściwego organu zgodnie z przepisem art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2013, poz. 267). W tej formie pismo stanowiące czynność materialno - techniczną, jak przesądził o tym Sąd w postanowieniu z dnia 22.03.2012 r. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i z tego względu należy przyjąć, że organ nie był zobowiązany wobec tego pisma podejmować żadnych działań w sferze administracyjnoprawnej , które następnie mogłyby być kontrolowane przez sąd administracyjny. Oznacza to, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Kolegium, jako nienależąca do właściwości Sądu, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.