III SAB/Kr 38/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2011 r. skargi J. T. na bezczynność Wójta Gminy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 października 2010 r. do sygn. akt III SAB/Kr 36/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. T. na bezczynność Wójta Gminy. Akta administracyjne oraz odpis prawomocnego wyroku z dnia 13 października 2010 r. wraz z uzasadnieniem zostały zwrócone do Urzędu Gminy w dniu 20 stycznia 2011 r. (data wpływu do Urzędu – k. 34 akt adm.). Pismem opatrzonym datą 14 maja 2011 r. J. T. wniósł za pośrednictwem Wójta Gminy skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność organu – Wójta Gminy wnosząc o "zobowiązanie Wójta Gminy do niezwłocznego załatwienia sprawy prowadzonej pod sygn. [...] i przeprowadzenia rozgraniczenia. Na uzasadnienie podał – jak w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2010 r. do sygn. akt III SAB/Kr 36/10 – że w styczniu 2010 r. złożył wniosek o rozgraniczenie nieruchomości, że postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010 r., wydanym na skutek zażalenia na bezczynność, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązało Wójta Gminy do załatwienia sprawy. Skarżący podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił jego skargę na bezczynność do sygn. akt III SAB/Kr 36/10 uznając ją za "przedwczesną" i podkreślił, że ostatnim pismem jakie otrzymał od organu w tej sprawie była odpowiedź na skargę z czerwca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł "o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie" podnosząc, że przed wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanym w sprawie III SAB/Kr 36/10 organ wezwał skarżącego pismem z dnia 10 czerwca 2010 r. do uzupełnienia wniosku o rozgraniczenie poprzez dostarczenie dokumentów potwierdzających własność nieruchomości stanowiących przedmiot wniosku z pouczeniem, że nieusunięci braków formalnych spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, a w odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. zanegował postępowanie organu w tej sprawie i do chwili obecnej nie przedłożył dokumentów, o które był wzywany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, ale wyłącznie w zakresie wyznaczonym przez art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Sąd zauważa, że zgodnie z przepisem art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.: "Art. 52. § 1. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. § 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie." Sąd stwierdza, ze w przypadku skargi na bezczynność organu takim środkiem jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa (ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Co prawda skarżący składał zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia 1 marca 2010 r., jednak poprzedziło ono skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismem z dnia 25 maja 2010 r., która to skarga została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 13 października 2010 r. Zarówno z akt administracyjnych jak i twierdzeń samego skarżącego wynika, że skarżący nie występował po wydanym wyroku ani do organu – Wójta Gminy z wezwaniem do załatwienia konkretnej sprawy ani do organu wyższego stopnia – w realiach niniejszej sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – ze wspomnianym zażaleniem stanowiącym warunek formalny złożenia skargi do Sądu. Tak więc – zdaniem Sądu – przed wniesieniem kolejnej skargi na dalszą bezczynność tego samego organu w tej samej sprawie skarżący zobowiązany był wyczerpać przysługujące mu prawem środki zaskarżenia. Sąd podkreśla, że aby skutecznie wnieść skargę na bezczynność, skarżący powinien był wystąpić z zażaleniem w trybie art. 37 kpa do organu wyższego stopnia wskazując jednoznacznie, jakiego działania domaga się od organu pozostającego – według skarżącego – nadal w bezczynności. Skoro skarżący tego nie uczynił, to tym samym nie wyczerpał środków zaskarżania, o których mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Sąd zauważa, że zajęte w sprawie stanowisko znajduje oparcie także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i jest zgodne m. in. ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartym w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Gl 5/11. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że wniesiona skarga J. T. na bezczynność organu – Wójta Gminy okazała się niedopuszczalna albowiem przed jej wniesieniem strona nie wyczerpała właściwego środka zaskarżenia nie spełniając przesłanki formalnej wskazanej w art. 52 § 1 p.p.s.a., a zatem na podstawie powołanych przepisów oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił odrzucić skargę.