III SAB/Kr 42/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. P. i K. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Skargą datowaną na dzień 12.06.2008r. M. P. i K. P. wnieśli o stwierdzenie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Uzasadnili skargę niewydaniem przez organ decyzji w sprawie o sygn. akt [...]. Pod sygnaturą tą została wydana przez Prezydenta Miasta w dniu 28.12.2007r. decyzja o przyznaniu K. P. i M. P. jednorazowego świadczenia pieniężnego w wysokości 1500 zł na pokrycie niezbędnych wydatków związanych z potrzebami przyjmowanego w ramach spokrewnionej rodziny zastępczej dziecka S. B. Pismem datowanym na dzień 09.01.2008r. K. P. i M. P. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uzasadnienie w/w decyzji w kwestii przyznania kwoty 1500 zł, podnosząc, że ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) daje podstawę do przyznania kwoty świadczenia do 150 % podstawy określonej ustawą, a została im przyznana kwota stanowiąca jedynie 91,07 % tej podstawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, powołując się na okoliczność wydania z dniem 3.03.2009r. postanowienia znak [...] przekazującego Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wniosek K. i M. P. o uzasadnienie decyzji z dnia 28.12.2007r., wyjaśniając, że zgodnie z art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) to organ, który wydał decyzję, jest obowiązany w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wyjaśnić wątpliwości co do treści, stąd Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało się na podstawie 65 § 1 kpa za niewłaściwe w sprawie i przekazało wniosek do organu właściwego. Organ załączył do odpowiedzi na skargę kopię w/w postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W przedmiotowej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość orzekania. Wynika powyższe z istoty orzekania w sprawie skarg na bezczynność organów w przypadkach wskazanych w pkt 1 – 4a art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z art. 149 tej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w/w przepisem zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jak podniesione zostało w uzasadnieniu uchwały Składu 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.11.2008r. sygn. I OPS 6/08 z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Zatem jeżeli do daty orzekania przez Sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to pomimo pozostawania w zwłoce, przestaje pozostawać w bezczynności, co uzasadnia z kolei twierdzenie, że przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. Stan faktyczny sprawy odpowiada powyższemu, ponieważ wprawdzie po dniu wniesienia skargi przez K. P. i M. P., ale przed datą orzekania przez Sąd Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 3.03.2009r. postanowienie w sprawie, przekazując zgodnie z przepisami kpa wniosek skarżących do organu właściwego, co oznacza, że podjęło w sprawie czynności prawem przewidziane. Zachodzi w związku powyższym podstawa do umorzenia postępowania sądowoadministarcyjnego na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnośnie wniosku skarżących o przyznanie odszkodowania w związku z przedłużającym się wydaniem decyzji ponad termin przewidziany w kpa został on skierowany do odrębnego postępowania, aczkolwiek należy na marginesie sprawy nadmienić, że z wnioskiem tym skarżący powinni zwrócić się do sądu powszechnego.