III SAB/Kr 65/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2021 r. sprawy ze skargi K. J. z dnia 20 kwietnia 2021 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę K. J. (zwany dalej skarżącym) pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Skarga nawiązuje do wniosku skarżącego z dnia 11 grudnia 2020 r., skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji, w którym skarżący wniósł o "(...) dokonanie czynności materialno – technicznej, polegającej na wyliczeniu i wypłaceniu ze środków budżetowych należności publicznoprawnych, w zestawieniach miesięcznych świadczeń równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, bez podstawy prawnej wstrzymanego mojej osobie od dnia 1 maja 20215 r. (...)". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, wskazując, że sprawa skarżącego dotycząca równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego została zakończona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Zdaniem Sądu rozpoznawana sprawa jest tożsama ze sprawą, prowadzoną pod sygn. akt III SAB/Kr 23/21, w której postanowieniem z dnia 12 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela motywy rozstrzygnięcia zawarte w ww. orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jak ustalono do 30 kwietnia 2005 r. skarżący był funkcjonariuszem Policji. W związku z rozwiązaniem stosunku służbowego, z uwagi na przejście na emeryturę, decyzją nr [...] z dnia 14 lipca 2005 r. wygaszono decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powyższa decyzja została następnie - z przyczyn formalnych - uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Decyzja ta została przez skarżącego zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który skargę od tej decyzji oddalił. W tym samym czasie Komendant Powiatowy Policji wydał ponownie decyzję nr [...] dotyczącą wygaśnięcia równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Następnie w dniu 7 grudnia 2007 r. skarżący wniósł, w związku z brakiem złożenia w przysługującym terminie odwołania, wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Komendant Wojewódzki Policji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Głównego Policji. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obie powyższe decyzje organów dotyczące stwierdzenia nieważności uchylił. Analiza wspomnianego wyroku wskazuje, że w orzeczeniu tym Sąd uznał, że uchylenie przepisu stanowiącego podstawę prawną wydawanych decyzji nie stanowi przesłanki do stwierdzenia jej wygaśnięcia oraz uznania jej za bezprzedmiotową. Bezprzedmiotowość decyzji z powodu zmiany w stanie prawnym następuje wyłącznie w przypadku, gdy zmienione przepisy przewidują taki skutek. Sąd nie rozstrzygnął natomiast, co należy podkreślić, kwestii istnienia uprawnienia skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W wyniku powyższego orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji wydał w dniu 21 maja 2009 r. decyzję nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 6 września 2005 r. W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji ponownie wydał w dniu 14 lipca 2009 r. decyzję nr [...] w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ostatecznie sprawa skarżącego dotycząca równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego została zakończona: - decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r., znak: [...], wydaną w wyniku odwołania skarżącego od co dopiero wskazanej decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 14 lipca 2009 r., którą Komendant Wojewódzki Policji uchylił w całości decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...] przyznającą skarżącemu od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 12 maja 2005 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu i wygaszającą z dniem 13 maja 2005 r. decyzję z dnia 2 listopada 1999 r. nr [...], po drugie, orzekł o wygaśnięciu z dniem 1 maja 2005 r. decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę oraz - prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09. We wskazanym wyroku Sąd dokonał całościowej analizy i badania sprawy równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, oddalając skargę na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że skarga z dnia 20 kwietnia 2021 r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego została wniesiona przez skarżącego po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. W konsekwencji powyższego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.