III SAB/Kr 71/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski spr. Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi J. Ż. na bezczynność Wójta Gminy s k a r g ę o d d a l a . Wniesioną dnia 19 listopada 2009 r. za pośrednictwem Wójta Gminy A, skargą do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego, J. Ż. zarzuciła temu Organowi "bezczynność i przewlekłość postępowania w sprawie rozgraniczenia położonych w Z., Gmina A, nieruchomości stanowiących działki: 485, 484, 478/1, 478/2 i 478/3 z działkami: 486, 487, 488, 489, 483, 481, 499, 495, 494, 467, 468, 478/4 i 268/2. Uzasadniając skargę podniosła skarżąca, że postępowanie o rozgraniczenie toczy się już trzeci rok, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło przewlekłość postępowania wyznaczając Wójtowi Gminy A termin 60 dni do załatwienia sprawy, którego nie dotrzymał. Nadto wskazywała skarżąca, że kolejne decyzje Wójta, jak np. z dnia 7.09.2009 r. znak [...] o rozgraniczeniu nieruchomości, zawierają oczywiste omyłki skutkujące koniecznością wydawania kolejnych postanowień i wywołują przewlekłość postępowania. Wójt Gminy A w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Uzasadniając zarzut niedopuszczalności skargi Wójt Gminy A podnosił, że skarżąca przed jej wniesieniem nie wyczerpała dostępnego jej środka zaskarżenia w trybie zażalenia z art. 37 Kpa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wnosząc z ostrożności procesowej o oddalenie skargi, Wójt Gminy A podniósł, iż decyzją z dnia 7 września 2009 r. znak. [...] rozgraniczył nieruchomości objęte postępowaniem, a na skutek żądania skarżącej, akta postępowania administracyjnego zostały przekazane Sądowi Rejonowemu. Wyjaśnia to przyczynę złożenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt składających się z kserokopii dokumentów w sprawie. Zarazem Wójt wyjaśnił, że w następstwie wniosku skarżącej z dnia 21 września 2009 r. sprostował postanowieniem z dnia 24 września 2009 r. znak [...] zawartą w decyzji z dnia 7 września 2009 r. omyłkę jako oczywistą uwzględniając wniosek. Natomiast datowanym na 25 września 2009 r. pismem z daty wpływu 28.09.2009 r. skarżąca zażądała przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w trybie art. 33 ust. 3 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne. Pismem datowanym na 26 września 2009 r., również z datą wpływu 28.09.2009 r. skarżąca wniosła zarazem zażalenie na postanowienie z 24 września 2009 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Wójt wyjaśnił, że w tej sytuacji w dniu 5 października 2009 r. przekazał akta postępowania rozgraniczeniowego Sądowi Rejonowemu w związku z żądaniem skarżącej. Natomiast tę część akt, która dotyczyła sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji, przedstawił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wraz z zażaleniem skarżącej na to postanowienie. Wójt Gminy wskazał, że przy piśmie z dnia 13.11.2009 r. Sąd Rejonowy zwrócił akta rozgraniczeniowe celem ich uzupełnienia dowodami doręczenia decyzji innym uczestnikom postępowania. Akta ponownie przekazano Sądowi przy piśmie z dnia 24.11.2009 r., przy czym zdaniem Wójta, dowody doręczenia decyzji osobom wskazanym przez Sąd, już w tych aktach zalegały w chwili pierwotnego ich Sądowi przedstawienia i zwrot akt nie był uzasadniony. Wójt wskazał dalej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt [...] uchyliło zaskarżone postanowienie Wójta Gminy A z dnia 24 września 2009 r. w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w decyzji z dnia 7 września 2009 r. i umorzyło postępowanie organu I instancji, stojąc na stanowisku, że decyzja ta utraciła byt prawny, wobec złożenia w trybie art. 33 ust. 3 Prawo geodezyjne i kartograficzne żądania przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Na rozprawie dnia 9.06.2010 r. w związku z wnioskiem skarżącej dopuścił Sąd dowód z oryginalnych akt postępowania rozgraniczeniowego przekazanych Sądowi Rejonowemu, a na rozprawie z 16.09.2010 r. z akt III SA/Kr 37/10 tut. Sądu na treść dokumentów stanowiących część akt rozgraniczenia związanych z wnioskiem o sprostowanie decyzji z 7.09.2009 r. i na treść rozstrzygnięcia w tej sprawie. Na rozprawie w dniu 16 września 2010r. skarżąca sprecyzowała zarzut skargi zajmując stanowisko, iż sprawa o rozgraniczenie nie jest zakończona, gdyż przedmiotem decyzji Wójta Gminy A z dnia 7 września 2009 r. jest orzeczenie o "wznowieniu granic" – o co nie wnosiła - a nie rozgraniczenie nieruchomości. Podnosiła także zarzut nieważności decyzji. Z przedstawionych akt postępowania rozgraniczeniowego i innych dokumentów objętych postanowieniem dowodowym wynika m.in. co następuje: - skarżąca J. Ż. kolejnymi wnioskami kierowanymi do Wójta Gminy A sukcesywnie wnosiła o rozgraniczenie nieruchomości stanowiących działki będące przedmiotem prawa własności (484,485) lub współwłasności skarżącej (478/3, 478/1) z nieruchomościami sąsiednimi, a w tym z działką 478/2 własności Gminy A (k. 125 akt adm.) - przedmiot (zakres) wszczętego postępowania rozgraniczeniowego określił ostatecznie Wójt Gminy A opartym m.in. na przepisie art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne postanowieniem z dnia 6.01.2009 r. znak [...] (k.59 akt adm.), - Samorządowe Kolegium Odwoławcze jeszcze postanowieniem z dnia 17 listopada 2008 r. sygn. akt [...] (k. 169 akt adm.) wydanym w trybie art. 37 § 2 kpa uznało za uzasadnione zażalenie J. Ż. na niezałatwienie w terminie sprawy dot. rozgraniczenia nieruchomości przez Wójta Gminy i wyznaczyło 60 dniowy termin do załatwienia sprawy, - w piśmie z dnia 11.02.2009 r. (k. 200 akt adm.), SKO informowało skarżącą, że uwzględnienie zażalenia w trybie art. 37 kpa otwiera drogę do wniesienia skargi na bezczynność Wójta Gminy A, - decyzją z dnia 7 września 2009 r. znak [...] (k. 337 akt adm.) Wójt Gminy A z powołaniem w podstawie decyzji przepisów art. 29,31 i 33 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, orzekł o "zatwierdzeniu wznowionych w toku postępowania rozgraniczeniowego" granic działek nr 485,484,578/1,478/2 i 478/3 z nieruchomościami stanowiącymi działki opisane odpowiednio w punktach I, II, III, IV, V decyzji stosownie do oznaczeń na szkicu granicznym uprawnionego geodety mgr inż. M. S. stanowiącym integralną część protokołów granicznych operatu granicznego przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjno- kartograficznego, - skarżąca J. Ż. potwierdziła odbiór w/w decyzji dnia 11 września 2009 r. (k. 337/2), - dnia 24.09.2009 (data nadania przesyłki – koperta k. 341), z daty wpływu do Urzędu Gminy w dniu 28.09.2009, skarżąca wniosła datowane na 25.09.2009 r. i skierowane do Wójta Gminy A – pismo, którym z powołaniem na przepis art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zażądała przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu "celem realizacji prawa do żądania weryfikacji decyzji rozgraniczeniowej...", - dnia 5.10.2009 wpłynęło do Sądu Rejonowego pismo Wójta Gminy A z tej samej daty przy którym przedstawiono akta rozgraniczeniowe na żądanie J. Ż. przekazania sprawy w trybie art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a sprawie nadano sygn. akt [...] (k.343 akt adm., pismo Sądu Rejonowego z 19.07.2010, k. 75 akt sądowych III SAB/Kr 71/09), - przy piśmie z dnia 13.11.2009 /sygn. [...], z daty wpływu 17.11.2009 Sąd Rejonowy zwrócił Wójtowi Gminy w A akta administracyjne postępowania rozgraniczeniowego celem doręczenia decyzji Wójta Gminy stronom: P. B., B. K., J. R., H. T., J. S., E. K., J. T. i G. P. (k. 351 akt adm.) - akta ponownie wpłynęły do Sądu Rejonowego dnia 1.12.2009 a sprawa otrzymała sygnaturę [...] (w/w pismo Sądu – k. 75 akt WSA) - w zwracanych Wójtowi Gminy przy piśmie z dnia 13.11.2009 r. aktach już znajdowały się dowody doręczenia decyzji z dnia 7.09.2009 stronom wymienionym w w/w piśmie, odpowiednio na kartach: 234, 234/2, 233/2, 234/2, 233, 221, 221 i 233/2 akt rozgraniczeniowych, - Jak wynika z akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], (przy aktach III SA/Kr 37/10 tut. Sądu) dnia 21.09.2009 do Urzędu Gminy wpłynął adresowany do Wójta Gminy wniosek J. Ż. o sprostowanie decyzji z dnia 7.09.2009 Nr [...] przez zastąpienie słowa "wznowioną" słowem "ustaloną" granicę. Postanowieniem z 24.09.2004 znak [...], Wójt Gminy A z powołaniem się na art. 113 KPA sprostował jako oczywistą omyłkę w decyzji, zgodnie z wnioskiem, a dnia 28.09.2009 wpłynęło zażalenie skarżącej na to postanowienie. W dniu 5.10.2010 Wójt Gminy A przedstawił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, część akt dotyczącą zaskarżonego postanowienia informując o przekazaniu Sądowi akt rozgraniczenia w trybie art. 33 ust. 3 Pr. geod. i kart. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. znak j.w. w rozpoznaniu zażalenia J. Ż. uchyliło w/w postanowienie Wójta Gminy A z dnia 24 września 2009 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji przyjmując, że z chwilą przekazania sądowi sprawy o rozgraniczenie, decyzja mająca podlegać sprostowaniu utraciła moc wiążącą, - postępowanie sądowe w sprawie III SA/Kr 37/10 ze skargi J. Ż. na postanowienie SKO z 30.11.2009, zostało umorzone Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. III SA/Kr 37/10, wobec cofnięcia przez skarżącą skargi na rozprawie w dniu 9.06.2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm./ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i stosują środki określone w ustawie. Postawienie zarzutu bezczynności organowi administracji publicznej – Wójtowi Gminy A w załatwieniu sprawy o rozgraniczenie zainicjowanej wnioskami skarżącej, oznacza postawienie w istocie zarzutu, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa) lub ustalonym w trybie art. 36 kpa. Na wstępie należy zaznaczyć, że zarzut Wójta Gminy A, iż skarga ulega odrzuceniu, nie jest trafny. Przed wniesieniem skargi skarżąca przez złożenie w trybie art. 37 § 1 kpa zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z kpa, które SKO uznało za uzasadnione postanowieniem z dnia 17 listopada 2008 r., wyczerpała dostępne jej środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., co warunkowało dopuszczalność skargi na bezczynność. Z tych względów zarzuty skargi podlegają ocenie merytorycznej. Przedmiotem skargi i postępowania sądowoadministracyjnego jest zarzut bezczynności. Sąd nie dokonuje zatem oceny merytorycznej kontroli określonego aktu lub czynności na płaszczyźnie prawa materialnego lub procesowego. Z tego względu podniesiony w skardze zarzut nieważności decyzji, powstaje poza granicami sprawy. Zgodnie z przepisem art. 149 ppsa Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1- 4 a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taka regulacja wskazuje, iż w sprawie w której przedmiotem jest zarzut bezczynności, Sąd oceniając jego zasadność bierze pod uwagę stan istniejący w chwili zamknięcia rozprawy (art. 113 § 1 ppsa). Na tle tego stanu ocenia Sąd bowiem czy istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i orzeczenia w sposób określony art. 149 ppsa. W niniejszej sprawie stan sprawy o rozgraniczenie, już w dacie wniesienia skargi tj. w dniu 19 listopada 2009 r. dowodził bezzasadności skargi. Sama okoliczność, iż wniesienie skargi poprzedzone zostało wniesionym i uwzględnionym przez organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 37 kpa zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie nie daje podstawy do uwzględnienia skargi na bezczynność, gdyż w dacie jej wniesienia postępowanie o rozgraniczenie, na etapie postępowania administracyjnego, było zakończone. Toczące się postępowanie zainicjowane z wniosku skarżącej o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji z 7.09.2009, nie zmienia faktu, iż ta decyzja zakończyła postępowanie administracyjne w przedmiocie rozgraniczenia. Rozgraniczenie nieruchomości – na etapie postępowania administracyjnego – regulują przepisy Rozdziału 6 (art. 29 in) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) – dalej ustawa. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy rozgraniczeniu podlegają w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami. W myśl art. 29 ust 1 rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Z regulacji tych wynika, iż rozgraniczeniu podlegają nieruchomości sąsiednie (przylegające). Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 rozgraniczenie przeprowadzają wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) z urzędu lub na wniosek strony, przy czym przepis ust. 2 tego artykułu określa, że postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scalaniu gruntów, a także jeżeli jest brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. Wynika z tego, iż poza sytuacją opisaną przepisem art. 30 ust. 2 wszczęcie postępowania następuje na wniosek strony. Strona zatem wnosząca o rozgraniczenie określa, które granice swojej nieruchomości z nieruchomościami przyległymi uznaje za sporne, a w konsekwencji wnosząc o rozgraniczenie decyduje o zakresie postępowania. Rozgraniczeniu podlegają nieruchomości (a więc działki stanowiące całość lub część nieruchomości), którymi zgodnie z przepisem art. 46 kodeksu cywilnego, są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Skarżąca domagając się rozgraniczenia własnych lub współwłasnych działek objętych różnymi księgami wieczystymi z nieruchomościami je otaczającymi w istocie domagała się objęcia jednym postępowaniem szeregu spraw o rozgraniczenie, gdyż każde rozgraniczenie nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością skarżącej mogło być przedmiotem odrębnej sprawy. Miało to oczywisty wpływ na zakres i rozmiar czynności w postępowaniu rozgraniczeniowym oraz na liczbę uczestników tego postępowania. Postępowanie o rozgraniczenie wszczyna się postanowieniem, na które nie służy zażalenie (art. 30 ust. 4) co oznacza, że organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie jeżeli wniosek spełnia wymogi podania przewidziane przepisami kpa. Nie wyłącza to jednak umorzenia wszczętego postępowania decyzją opartą na przepisie art. 105 § 1 kpa, jeżeli zachodził brak podmiotowych lub przedmiotowych przesłanek przeprowadzenia rozgraniczenia na wniosek konkretnego podmiotu. Czynności ustalania przebiegu granicy, w tym czynności na gruncie wykonuje geodeta upoważniony przez wójta, sporządzając stosowne dokumenty i dokonując czynności na gruncie (art. 31 ust. 1, 32 ust. 1, 5). Wydanie decyzji o rozgraniczeniu (art. 33 ust. 1) lub decyzji o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy do rozpoznania sądowi ( art. 34 ust. 1 i 2), poprzedza dokonanie przez geodetę szeregu czynności faktycznych i poprzedzone winno być kontrolą organu rozstrzygającego o rozgraniczeniu (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) w przedmiocie zgodności sporządzonej dokumentacji z przepisami. Ustawa przewiduje możliwość zwrotu geodecie dokumentacji do poprawy i uzupełnienia ( art. 33 ust. 2). Przepisy wydanego na podstawie powołanej ustawy Rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453) określają szczegółowo czynności upoważnionego geodety w postępowaniu rozgraniczeniowym. Na tle tych regulacji prawnych jest oczywiste, iż załatwienie sprawy o rozgraniczenie w określonym terminie warunkowane jest szeregiem okoliczności faktycznych (zakresem czynności ustalania przebiegu granic, pogodą umożliwiającą czynności w terenie, prawidłowością doręczeń wezwań, dostępnością do dokumentacji, koniecznością opracowania dokumentacji rozgraniczenia i dokumentacji technicznej), które nie są wprost zależne od organu rozstrzygającego o rozgraniczeniu, a muszą poprzedzać wydanie decyzji. W świetle przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości opartej na przepisie art. 33 ust. 1 ustawy, jest jedynym (poza zawarciem ugody sądowej przed upoważnionym geodetą - art. 31 ust. 1 i 4 ), na etapie postępowania administracyjnego, sposobem merytorycznego załatwienia sprawy o rozgraniczenie. Zarazem ustawa w art. 33 ust. 3 przesądza o tym, iż administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe ma charakter jednoinstancyjny, gdyż w myśl tego przepisu, stronie niezadowolonej z ustalenia przebiegu granicy służy uprawnienie do żądania, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w sprawie rozgraniczenia, przekazania sprawy sądowi. Wobec otrzymania decyzji w dniu 11.09.2009 r. i złożenia w dniu 24.09.2009 (data nadania) żądania przekazania całej sprawy Sądowi Rejonowemu do rozpoznania, skarżąca zachowała termin przewidziany art. 33 ust. 3 ustawy. Jeszcze w postanowieniu z dnia 19 stycznia 1998 sygn. I CKN 423/97 (OSNC 1998/10/156, Lex Nr 3344...), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że decyzja administracyjna o rozgraniczeniu traci moc wiążącą w części objętej żądaniem przekazania sprawy sądowi, a tylko w części nie objętej żądaniem, staje się ostateczna. Przedmiotem osądu w postępowaniu przed sądem powszechnym jest przebieg granic w zakresie objętym żądaniem przekazania sprawy. Stanowisko to aprobowane zostało w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a w szczególności, że decyzja o rozgraniczeniu, traci moc wiążącą w części objętej żądaniem przekazania sprawy sądowi, a w części nie objętej tym żądaniem staje się ostateczna gdyż nie służy od niej odwołanie (Por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.09.1999 II SA 1580/99, Lex nr 46210). Pogląd ten Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę w pełni podziela. Na tle tego stanowiska, rozważenia wymaga podniesiony przez skarżącą zarzut, że decyzja Wójta Gminy A z 7 września 2009 r. nie jest decyzją o rozgraniczeniu nieruchomości, gdyż użyto w niej sformułowania o "zatwierdzeniu wznowionych w toku postępowania rozgraniczeniowego granic". Rozdział 6 ustawy regulującej rozgraniczanie nieruchomości, w przepisie art. 39 ust. 1 reguluje instytucję wznowienia bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, przesuniętych, uszkodzonych lub zniszczonych znaków granicznych, ustalonych uprzednio, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli wyniknie spór co do położenia znaków strony mogą wystąpić bezpośrednio do sądu. W myśl art. 39 ust. 2 wznowienia znaków granicznych dokonują na zlecenie zainteresowanych, podmioty prowadzące działalność gospodarczą i inne jednostki, o których mowa w art. 11. Ten ostatni przepis precyzuje, iż innymi jednostkami, są – poza podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą – jednostki organizacyjne utworzone zgodnie z przepisami prawa, jeżeli przedmiot ich działania przewiduje prowadzenie prac geodezyjnych i kartograficznych. Zgodnie z art. 39 ust. 4 z czynności wznowienia znaków granicznych sporządza się protokół. Przewidziane zatem przepisem art. 39 ust. 1 postępowanie, którego przedmiotem jest wznowienie znaków granicznych, nie ma charakteru postępowania administracyjnego, w którym zapadała by decyzja administracyjna kończąca to postępowanie (Por. Magdalena Durzyńska "Rozgraniczenie i podział nieruchomości", LexisNexis, 2009, str. 173). A protokół sporządzony z czynności wznowienia (zarówno gdy do niego doszło jak i gdy w następstwie sporu co do położenia znaków granicznych nie zostały wznowione/ nie stanowi władczego rozstrzygnięcia organu rozgraniczeniowego. Wznowienie znaków granicznych (a nie granic) w trybie art. 39 ust. 1 ustawy może nastąpić tylko przy braku sporu właścicieli sąsiednich nieruchomości, co do pierwotnego położenia tych znaków i przy istnieniu dokumentów potwierdzających to położenie. W sytuacji zatem, gdy decyzja Wójta Gminy A z dnia 7 września 2009 r. została wydana w postępowaniu o rozgraniczenie, wszczętym postanowieniem na żądanie skarżącej na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy, po przeprowadzeniu czynności ustalenie przebiegu granic przez upoważnionego prze Wójta geodetę i z powołaniem na przepis art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podniesiony przez skarżącą zarzut, iż z uwagi na użyte w wyrzeczeniu decyzji sformułowanie o " wznowieniu granic" (z zaznaczeniem zwrotu, że " w postępowaniu rozgraniczeniowym) decyzja z dnia 7.09.2009 nie ma charakteru decyzji rozgraniczeniowej, jest całkowicie nietrafny. Należało zatem uznać, iż postępowanie o rozgraniczenie w zakresie objętym żądaniem skarżącej – na etapie postępowania administracyjnego – zostało zakończone decyzją z dnia 7 września 2009 r. i w dacie wniesienia skargi na bezczynność tj. w dniu 19 listopada 2009 r. Wójt Gminy A nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy o rozgraniczenie. Zachowanie przewidzianego art. 33 ust. 3 ustawy terminu do złożenia żądania przekazania sprawy sądowi, stanowi jeden z warunków dopuszczalności drogi sądowej o rozgraniczenie. Uchybienie temu terminowi pociąga za sobą odrzucenie wniosku z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej, jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9.06.1997 r., III CKN 74/97 (OSNC 1997/10/161, Lex nr 30648). W tej sytuacji decyzja o rozgraniczeniu – zdaniem Sądu - traci moc wiążącą z datą wpływu do organu żądania przekazania sprawy sądowi w zakresie objętym tym żądaniem, a nie z chwilą przekazania akt sprawy sądowi przez organ. Nie zmienia to stanowiska Sądu, iż w chwili wniesienia skargi na bezczynność Wójta Gminy A postępowanie administracyjne o rozgraniczenie z wniosków skarżącej było zakończone i stan bezczynności organu w tym postępowaniu nie istniał. Złożony skutecznie dnia 24 września 2009 wniosek w trybie art. 33 ust. 3 ustawy o przekazanie sprawy o rozgraniczenie do rozpoznania Sądowi Powszechnemu, skonsumował tylko wiążącą moc decyzji. Przyjęte zaś przez Sąd Rejonowy przeszkody w rozpoznaniu sprawy, po przekazaniu akt rozgraniczeniowych w dniu 5.10.2009 r., w istocie nie zachodziły, gdyż akta zawierały dowody doręczenia decyzji. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.