III SAB/Kr 73/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 4 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy postanawia odrzucić skargę Wnioskiem z dnia 13 listopada 2018 r. J. G. (dalej: skarżąca), zwróciła się o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wraz z dodatkowymi odsetkami. Komendant Powiatowy Policji w M., decyzją nr 6/2019 z dnia 27 września 2019 r. odmówił skarżącej wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącą, decyzją z dnia 14 listopada 2019 r. nr 142/EU-O/2019, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w M. Na skutek skargi od tej decyzji wniesionej przez skarżącą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1292/19 uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2797/21, oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Rozpatrując ponownie sprawę, Komendant Powiatowy Policji w M. decyzją z dnia 5 lipca 2021 r. nr 1/2021 orzekł o odmowie wypłaty skarżącej wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe za lata 2005 - 2007. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącą, decyzją z dnia 14 listopada 2021 r. nr 142/EU-O/2019 Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w M. Na skutek skargi od tej decyzji wniesionej przez skarżącą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1262/21 uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wyrok ten jest nieprawomocny. Pismem z dnia 13 czerwca 2022 r., skarżąca złożyła do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie wezwanie do wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy. Pismem z dnia 12 lipca 2022 r., skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej, niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Przewlekłość to zatem nie tylko długotrwała bezczynność, ale także sytuacja, w której organ np. mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. I GSK 631/20, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się, że z przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Opisany powyżej stan faktyczny, wskazuje że skarga na bezczynność i przewlekłe oprowadzenie postępowania została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, "że również w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wskazano, że: Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ". Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.