III SAB/Kr 73/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: skarżący), pismem z dnia 22 listopada 2025 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pomocą środków komunikacji elektronicznej skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia żądanej treści tj. "sierż. sztab w stanie spoczynku K. J. pełnił czynną służbę w Policji wobec zaliczenia do niej służby rozpoczętej w MO z mocy prawa od dnia 16 czerwca 1988 roku do dnia 30 czerwca 2005 roku i w roku 2005 w dacie zwolnienia dla uprawnień i prawa do policyjnej emerytury wymagalnego w minimum 15-tu lat tej czynnej służby w Policji (...)." oraz "sierż.szt. w stanie spoczynku K. J. doznał uszczerbku na zdrowiu w związku ze służbą czynną w Policji, w związku ze służbą oraz pełnioną w związku z jej szczególnymi warunkami lub właściwościami, skutkiem czego doznał uszczerbku na zdrowiu uprawniającym do świadczenia jednorazowego odszkodowania". Jednocześnie tożsamy wniosek zatytułowany "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej" skarżący złożył tego samego dnia tj. 30 grudnia 2022 r. do Komendy Głównej Policji. Oba wnioski treściowo były takie same i faktycznie zawierały żądania wydania zaświadczeń identycznej treści, stąd Komenda Główna Policji, pismem z dnia 11 stycznia 2023 r., przekazała otrzymany wniosek do Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie celem załatwienia. Wniosek złożony bezpośrednio do Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie pismem z dnia 12 stycznia 2023 r. został przekazany Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie celem załatwienia zgodnie z właściwością. Z kolei wniosek przesłany z Komendy Głównej Policji również został przekazany Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie pismem z dnia 19 stycznia 2023 r. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2023 r. nr 1/2023/ZSK Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia, a Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r nr 13/2023/AH utrzymał w mocy ww. orzeczenie organu I instancji. Dalej organ podkreślił, że wniesiony przez byłego policjanta środek zaskarżenia, stanowi kolejny element większego systemu inicjowanego przez niego, licznych spraw administracyjnych, czego wyrazem są kolejne postępowania, jedynie pozornie uzasadnione prawnie, a ignorujące prawomocne rozstrzygnięcia organów drugo instancyjnych i sądów administracyjnych. Od początku 2018 r., były policjant zainicjował tylko w samej Komendzie Powiatowej Policji w Krakowie wiele spraw liczonych w tysiącach, domagając się ich załatwienia w trybie administracyjnym. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że skarżący złożył także skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 28 lutego 2023 r., który wyrokiem z dnia 12 września 2023 r. sygn. III SA/Kr 524/23, oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 22 listopada 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Z akt sprawy wynika jednak, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie postanowieniem z dnia 24 stycznia 2023 r. nr 1/2023/ZSK odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia, a Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r nr 13/2023/AH utrzymał w mocy ww. orzeczenia organu I instancji. Nie można też pominąć, że skarżący złożył także skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 28 lutego 2023 r., który wyrokiem z dnia 12 września 2023 r. sygn. III SA/Kr 524/23, oddalił skargę. Dodatkowo Sądowi z urzędu wiadomym jest, że tut. Sąd postanowieniami z dnia 30 marca 2026 r. sygn. III SAB/Kr 139/25, z dnia 12 stycznia 2026 r. sygn. III SAB/Kr 124/25, z dnia 5 sierpnia 2025 r. sygn. III SAB/Kr 58/25, odrzucił skargi. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego. Art. 53 § 2b p.p.s.a., co do zasady dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie jednak Sądu przepis ten należy odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia (tu: wydał zaświadczenie Nr 24/2017/ZKS z dnia 14 grudnia 2017 r.) i doręczył go skarżącemu przed wniesieniem skargi, to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność. Analogiczny pogląd wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, zgodnie z którą, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 i art. 119 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.