III SAB/Kr 74/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski w dniu 8 listopada 2021 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy skargę oddala Uzasadnienie: Wnioskiem z dnia 21 listopada 2020 r. P. S., zwany dalej skarżącym, działając na podstawie art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2007.43.277 ze zm. — dalej jako "ustawa") zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o: 1. Dokonanie niezwłocznej, nie później niżeli w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia niniejszego pisma wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 207 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz urlopu dodatkowego w wysokości 37.159,00 złotych (słownie: trzydzieści siedem tysięcy sto pięćdziesiąt dziewięć złotych 00/100), pomniejszoną o należny podatek dochodowy od osób fizycznych; 2. W razie odmowy wypłaty żądanej powyżej kwoty, na podstawie art. 61 § 1 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku — Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.00.98.1071 z późn. zm. — dalej jako "k.p.a."), wszczęcie postępowania administracyjnego i zakończenie go wydaniem decyzji administracyjne) w przedmiocie odmowy wypłaty żądanej kwoty, 3. Na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. wydanie decyzji administracyjnej, co do meritum sprawy, poprzez ujęcie w jej osnowie (rozstrzygnięciu) dokładnej kwoty jakiej organ odmawia wypłaty z jednoczesnym zachowaniem wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., 4. Na podstawie art. 7 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przeprowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu zgromadzenie niezbędnej dokumentacji dotyczącej ilości przysługujących wnioskodawcy dni tytułem niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i urlopu dodatkowego, 5. Na podstawie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - dopuszczenie i przeprowadzenie na potrzeby niniejszego postępowania dowodu z zaświadczenia z komórki finansowej w zakresie przedstawienia wyliczenia sposobu naliczenia świadczenia finansowego dla wnioskodawcy w dniu zwolnienia ze służby w Policji, ze szczegółowych wskazaniem na końcową kwotę należną z tego tytułu, 6. Na podstawie art. 217 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt. 2 k.p.a. wydanie w ustawowo określonym terminie zaświadczenia o treści zaświadczającej wysokość wypłaconego świadczenia finansowego po zwolnieniu ze służby, odnoszącego się wyłącznie do wypłaty równoważnika za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i urlopy dodatkowe i doręczenie go na adres pełnomocnika wnioskodawcy podany w niniejszym piśmie, 7. Na podstawie art. 35 § 1 i 3 k.p.a. zdanie pierwsze w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. – zakończenie postępowania administracyjnego bez zbędnej zwłoki; 8. Na podstawie art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. - doręczenie decyzji na adres pełnomocnika wnioskodawcy wskazany w niniejszym piśmie. W uzasadnieniu wniosku doprecyzowano, że wniosek dotyczy wypłaty określonej kwoty świadczenia finansowego, zaś w przypadku odmowy tejże wypłaty wydania decyzji administracyjnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w wypadku takiej odmowy niniejsza sprawa powinna zostać załatwiona poprzez wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji gdy organ postanowi odmówić wypłaty ekwiwalentu. Wyjaśniono, że do chwili obecnej na rachunek wnioskodawcy wpłynęła kwota wysokości łącznej 48.665,53 złotych, która zdaniem wnioskodawcy została zaniżona o kwotę wskazaną w petitum żądania, stąd też wniosek o wydanie decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdyby organ kwestionował wysokość kwoty wypłaty wyrównania ekwiwalentu, winien on dokonać swoich wyliczeń i przestawić je w decyzji w sposób matematyczny, co należy rozumieć jako należyte uzasadnienie prawne wydanej decyzji. W dniu 4 grudnia 2020 r. skarżący wniósł ponaglenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji. Jak podał, do dnia wniesienia skargi ponaglenie nie zostało rozpoznane. Pismem z dnia 4 maja 2021 r. (data wpływu do organu 10 maja 2021 r.) P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie bezczynności i przekroczenia ustawowo określonego terminu i załatwienia sprawy z wniosku skarżącego z dnia 21 listopada 2021 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w policji. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, która wymagała zebrania określonych dokumentów (opinii i stanowisk organów). Skarga jest słuszna i uzasadniona, ponieważ z bezczynnością organu administracji publicznej marny do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w k.p.a. lub akcie szczególnym organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji. — por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2008 r. IV SAB/Wa 68/2008. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśniono, że w związku z pismem z dnia 21 listopada 2020 r. całość zgromadzonej dokumentacji została przesłana za pismem z dnia 30 listopada 2020 r. do Wydziału Finansowego Komendy Wojewódzkiej Policji. Czynność ta wynikała z właściwości rzeczowej, gdyż to wyłącznie ten podmiot – jako dysponent środków budżetowych był właściwy do dokonania ewentualnej czynności materialno-technicznej polegającej na obliczeniu i wypłacie należności finansowych zwalnianych policjantów, w tym zawierania ugód dotyczących finansów publicznych. Po odnotowaniu skargi ustalono, że w dniu 17 listopada 2020 r. działając na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych o zmianie ustawy Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610) - P. S. wypłacono z tytułu niewykorzystanych urlopów wypoczynkowego i dodatkowego w związku ze zwolnieniem ze służby łączną kwotę 48 665,53 zł, w tym kwotę 35 972,94 zł według przelicznika 1/30 za okres przez dniem 6 listopada 2018 r., tj. 166 dni oraz kwotę 12 692,59 zł według przelicznika 1/21 zł za kres dalszy tj. za 41 dni. W dniu [...] 2021 r. Komendant Powiatowy Policji wydał decyzję, w której po analizie sprawy odmówiono P. S. wyrównania ekwiwalentów za nie wykorzystane urlopy. Orzeczenie zostało przesłane pełnomocnikowi strony w tym samym dniu. Zdaniem organu z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy, z bezczynnością mamy do czynienia, gdy organ, bądź podmiot zobowiązany do podjęcia określonych czynności z zakresu administracji publicznej tego nie czyni (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1987/18, publ. LEX nr 2573552). W ocenie Komendanta Powiatowego Policji skarga P. S. nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na okoliczność, że stan bezczynności przestał istnieć wobec wydania przez ten organ decyzji administracyjnej wobec ustalenia, że inny uprawniony organ nie wykonał czynności materialno-technicznej polegającej na wypłacie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy w związku ze zwolnieniem ze służby. Podkreślono, że skarżony organ przekazał niezwłocznie wniosek skarżącego do właściwego organu. Nie orzekał w przedmiotowej sprawie, gdyż nie posiadał jakichkolwiek informacji zwrotnych na temat załatwienia wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowi zważył, co następuje: Skarga jest w sposób oczywisty bezzasadna, dlatego podlegała oddaleniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Na podstawie tego przepisu skarga na bezczynność przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Wyjaśnienia wymaga przede wszystkim, że z bezczynnością mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Dla uznania bezczynności nie ma przy tym znaczenia to, z jakiego powodu bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca. Stosownie do zasady ogólnej wskazanej w art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Należy przy tym zaakcentować, że celem skargi na bezczynność jest spowodowanie usunięcia stanu bezczynności, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, a zatem czy organ podjął stosowne czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Nie mają natomiast znaczenia przyczyny, z powodu których nie podjęto właściwego aktu lub czynność nie została dokonana. Bez znaczenia pozostaje również to, czy bezczynność organu jest zawiniona lub nie, czy też wynika z przeświadczenia, że akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać podjęte. Wydanie przez organ decyzji, bądź innego aktu, wyklucza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Jeżeli zatem przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego lub w jego toku, a przed datą orzekania, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, przestaje pozostawać w bezczynności. W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczyła podniesionej przez skarżącego bezczynności jego byłego pracodawcy, Komendanta Powiatowego Policji w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 21 listopada 2020 r. w przedmiocie wszczęcia postepowania o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 207 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w związku ze zwolnieniem go ze służby w Policji. Zdaniem sądu, Komendantowi Powiatowemu Policji nie można zarzucić bezczynności w sprawie zainicjowanej powyższym wnioskiem. Bezsporne jest to, że po ustaniu stosunku służbowego policjanta niewykorzystane uprawnienie do dni wolnych od pracy przekształca się w ekwiwalentne świadczenie pieniężne. Stosownie bowiem do art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm. – dalej jako "ustawa o Policji"), policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4 ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, z wyjątkiem urlopu, o którym mowa w art. 83a ust. 1. Ustawa o Policji nie precyzuje wprawdzie, w jakiej formie przyznawany jest ekwiwalent, jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym ekwiwalent za niewykorzystany urlop przyznawany jest w formie czynności materialno-technicznej, przez wypłatę należności pieniężnej, zaś odmowa przyznania tego świadczenia następuje w formie decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 542/13). Te same zasady odnieść należy do żądania wypłaty wyrównania ekwiwalentu, które podobnie jak pozostałe roszczenia związane z uposażeniem policjanta i inne świadczenia pieniężne związane ze służbą, są roszczeniem finansowym (pieniężnym) funkcjonariusza, dla których przewidziana została droga administracyjna. Bezsporne jest także, że wypłata wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby zaliczana jest do spraw osobowych policjantów. Zgodnie bowiem z § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2020 r. poz. 1113), sprawy osobowe stanowią sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów, w szczególności m.in. przyjęcie do służby w Policji i zwolnienie z tej służby oraz udzielanie urlopów (§ 3 ust. 1 pkt 1 i 12 tego rozporządzenia). Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek wpłynął do Komendanta Powiatowego Policji w dniu 27 listopada 2020 r. (k. 2 akt adm.). W dniu 30 listopada 2020 r. organ ten przesłał wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji, o czym poinformowano również skarżącego (k. 1 akt adm.). W dniu 9 grudnia 2020 r. (k. 20 akt administracyjnych) Komendant Powiatowy Policji przesłał do Komendanta Wojewódzkiego Policji ponaglenie skarżącego z dnia 4 grudnia 2020 r. Z notatki urzędowej z dnia 2 czerwca 2021 r. (k. 21 akt administracyjne) wynika z kolei, że skarżony organ nie otrzymał żadnej informacji ze strony Komendanta Wojewódzkiego Policji. Ustalono jednak, że w dniu 17 listopada 2020 r. P. S. wypłacono z tytułu przedmiotowego ekwiwalentu łączną kwotę 48 665,53 zł: - 35 972,94 zł według przelicznika 1/30 – za okres przed dniem 6 listopada 2018 r., t.j. 166 dni; - 12 692,59 zł według przelicznika 1/21 – za okres dalszy – tj. 41 dni. W dniu 2 czerwca 2021 r., finalizując rozpoznanie wniosku z dnia 21 listopada 2020 r. Komendant Powiatowy Policji, odmówił P. S. wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe w związku ze zwolnienie ze służby. Przedmiotowa decyzja została wysłana na adres pełnomocnika skarżącego w dniu 2 czerwca 2021 r. (k. 28 akt administracyjnych). Biorąc pod uwagę wskazany wyżej przebieg postępowania, w sprawie nie można było zasadnie wywieść, że Komendant Powiatowy Policji pozostawał w bezczynności co do załatwienia sprawy objętej zgłoszonym przez stronę żądaniem. Organ ten po otrzymaniu wniosku skarżącego o wypłatę wyrównania ekwiwalentu w dniu 27 listopada 2020 r. zareagował niezwłocznie, bowiem już 3 dni później (30 listopada 2020 r.) przekazał wniosek Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w celu jego realizacji. Po uzyskaniu niezbędnej informacji, w dniu 2 czerwca 2021 r. został wydana decyzja załatwiająca sprawę, o czym poinformowano pełnomocnika skarżącego. Wyjaśnić należy, że pierwszym elementem konstrukcyjnym bezczynności organu administracji jest niezrealizowanie kompetencji przez organ w sytuacji, w której norma kompetencyjna przyznająca daną kompetencję znajduje zastosowanie. Podkreślić należy, że powstanie stanu bezczynności w postępowaniu administracyjnym musi się zawsze wiązać z niewykonaniem kompetencji realizowanej w tymże postępowaniu. Niewątpliwie podstawową kompetencją realizowaną w postępowaniu administracyjnym jest przysługująca organowi kompetencja do załatwienia sprawy stanowiącej przedmiot tego postępowania. W rozpatrywanej sprawie, to Komendant Wojewódzki Policji był organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego. Podmiot ten jako dysponent środków budżetowych był właściwy do dokonania ewentualnej czynności materialno-technicznej, polegającej na obliczeniu i wypłacie należności finansowych zwalnianych policjantów, w tym zawierania ugód dotyczących finansów publicznych. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni popiera argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 6/21, zgodnie z którą co do zasady, zgodzić się należy ze skarżącym, że organem właściwym do rozpoznania jego wniosku był Komendant Powiatowy Policji. Stosownie bowiem do art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powyższy przepis jest jednakże wyłącznie przepisem kompetencyjnym wskazującym jakie organy są właściwe do załatwiania określonych kategorii spraw. Wobec braku innych uregulowań te same organy właściwe są również do rozstrzygania w przedmiocie uposażenia oraz innych świadczeń finansowych funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1282), przełożonym właściwym w sprawach osobowych policjanta, do których jak już wyżej wskazano zaliczane są sprawy związane z rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami, w tym w szczególności ustalenie prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, jest m.in. komendant powiatowy Policji. Natomiast zgodnie z § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r., bezpośrednim przełożonym jest osoba zajmująca stanowisko kierownicze bezpośrednio wyższe od stanowiska zajmowanego przez policjanta. Skoro zatem w niniejszej sprawie o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji orzekał Komendant Powiatowy Policji, to także on, jako ostatni bezpośredni przełożony wnioskodawcy właściwy w sprawach osobowych, w tym mianowania i zwalniania ze służby, jest także właściwy do rozstrzygnięcia o prawie do wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Z akt sprawy wynika bowiem, że Komendant Powiatowy Policji przekazał wniosek do realizacji Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, jako organowi prowadzącemu ewidencję płacową policjantów. Oznacza to, że organ właściwy podjął niezwłocznie wymagane czynności, których skutkiem była realizacja żądania skarżącego w postaci decyzji z dnia [...] 2021 r. Reasumując stwierdzić należało, że w rozpoznawanej sprawie Komendant Powiatowy Policji nie pozostawał w bezczynności. Reakcja tego organu po otrzymaniu wniosku skarżącego była niezwłoczna, bowiem już 3 dni później przekazano wniosek Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w celu jego realizacji, a po uzyskaniu niezbędnych informacji w dniu 2 czerwca 2021 r. wydal decyzje o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.