III SAB/Kr 80/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji postanawia: oddalić wniosek. Skarżący we wniesionym dnia 24.08.2017 r. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie poczynił stosownych skreśleń w rubryce 4 formularza PPF. Ujawnił, że na jego majątek składa się 90 metrowy dom w którym znajduje się 12 metrowe mieszkanie i nieruchomość rolna o powierzchni 0,58 ha obsiane zbożem. Zadeklarował brak innych nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych. Swoje miesięczne dochody określił na 762,92 zł emerytury. Uzasadniając swoje starania podał, że emerytura nie wystarcza mu nawet na znaczki poza tym upominają się o nią komornicy i wierzyciele prywatni. Twierdzi, że wydatki ma jak każdy na średnim poziomie. Powiada, że energię elektryczną opłaca. Szambo, opał i wodę ma swoje. Twierdzi, że zadłużenie ma ogromne gdyż pożyczał pieniądze od osób prywatnych w ten sposób, że pożyczone od jednego oddawał drugiemu. Wezwany okazał kopię przekazu emerytury. Oświadczył, że nie prowadzi spisu miesięcznych wydatków. Nie przedstawił odpisów ksiąg wieczystych o które był pytany. Oświadczył że nie ma rachunków bankowych. Nie udokumentował swego aktualnego zadłużenia. Zarządzeniem z 8 grudnia 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na formularzu PPF poprzez poczynienie w rubryce 4 formularza PPF odpowiednich skreśleń albo nadesłanie pisemnych wyjaśnień które pozwolą zorientować się jaki jest rzeczywisty zakres żądań strony. Nadto wezwano skarżącego o złożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych celem: • wyjaśnienia dlaczego aktualnie wykazuje tylko jeden dom o pow. 90 m2 i tylko jedną nieruchomość rolną o pow. 0,58 ha? Co stało się z wykazywanym w latach ubiegłych pozostałym majątkiem nieruchomym skarżącego tj. nieruchomością rolną o pow. 7,27 ha i domem o pow. 110 m2? Jeśli nieruchomość rolna o pow. 7,27 ha i dom o pow. 110 m2 zostały zbyte to pod jakim tytułem: darmym czy odpłatnym? • jeśli nieruchomość rolna o pow. 7,27 ha i dom o pow. 110 m2 zostały sprzedane to kiedy i za jaką cenę (ewentualnie przedstawienie kopii umowy) oraz na co konkretnie skarżący przeznaczył środki pochodzące z takiej sprzedaży, skoro pieniędzy tych skarżący nie wykazuje obecnie w posiadanych zasobach? • jeśli nieruchomość rolna o pow. 7,27 ha i dom o pow. 110 m2 zostały nieodpłatnie darowane to konkretnie komu (ewentualnie przedstawienie kopii umowy) i co skłoniło skarżącego do takiego rozporządzenia? W odpowiedzi na te wezwania skarżący w piśmie z dnia 19.12.2017 r. wyjaśnił, że domaga się zwolnienia od kosztów sadowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Nie udzielił odpowiedzi na pozostałe pytania. Z urzędu stwierdza się, że skarżący już wcześniej ubiegał się w niniejszej sprawie o prawo pomocy (k. 19). Wnioskowi skarżącego wówczas odmówiono (k. 39) albowiem na wcześniejsze wezwanie (k. 24) udzielił wybiórczych wyjaśnień. Orzeczona odmowa została przez sąd utrzymana w mocy (k. 58). Z urzędu stwierdza się również, że nie jest to jedyny wniosek o prawo pomocy jaki ostatnimi czasy skarżący składa w tutejszym wojewódzkim sądzie administracyjnym. We wszystkich składanych wnioskach skarżący przedstawia swoją sytuacją materialną w sposób niekompletny. Nie wykonuje również kierowanych do niego wezwań. Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje: Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie m.in. radcy prawnego lub adwokata o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04). W realiach niniejszej sprawy oświadczenie zawarte we wniosku konsekwentnie wzbudzało wątpliwości. Skarżący nie udzielił jednak po raz kolejny na wezwanie dodatkowych wyjaśnień o które był proszony. To powoduje, że przyznanie skarżącemu w takich warunkach prawa pomocy w dalszym ciągu nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie skarżący powinien sobie uzmysłowić, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 ppsa należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05). Tym bardziej, że pytania oraz kierowane do skarżącego żądania przedstawienia określonych dokumentów źródłowych nie wychodziły poza rzeczową potrzebę i dotyczyły wyłącznie weryfikacji rzetelności oświadczeń składanych przez skarżącego. Wystarczało udzielić jednoznacznych odpowiedzi i okazać żądane dokumenty. Wyjaśnienia skarżącego cały czas nie tworzą bowiem spójnego obrazu jego rzeczywistej sytuacji życiowej i możliwości płatniczych. Nie można bowiem tracić z pola widzenia treści uzasadnienia postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym A. C. z dnia 30.06.2016 r. sygn. akt. [...] zalegającego w aktach o sygn. III SO/Kr 17/16 z którego wynika wprost, że skarżący na dzień 30.06.2016 r. był współwłaścicielem dwóch nieruchomości w miejscowości Ł dla których Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego prowadzi księgi wieczyste nr KW [...] i KW [...]. Był także właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości Ł nr działki [...], [...]. Mając to wszystko na uwadze należało więc odmówić wnioskowi skarżącego i w związku z tym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.