III SO/Kr 7/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 12 grudnia 2012 r. postanawia I odrzucić wniosek II zwrócić H. K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od wniosku W piśmie opatrzonym datą 4 kwietnia 2013 r. H. K. zawarł wniosek o wymierzenie grzywny w wysokości 5.000 zł Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 12 grudnia 2012 r. H. K. podał, że skargę tą nadał 13 grudnia 2012 r. i do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny skarga nie została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jego oddalenie, twierdząc, że H. K. nie składał skargi skierowanej do WSA w Krakowie i opatrzonej datą 12 grudnia 2013 r., a tym samym nie można postawić organowi zarzutu, że skarga nie została przekazana do sądu. Ponadto Dyrektor opisał korespondencję prowadzoną przez H. K. z organami Służby Więziennej oraz sądem penitencjarnym, załączając odpisy pism H. K. oraz odpowiedzi na te pisma. Rozpatrując wniosek H. K. o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2013 r. oddalił wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowił dla H. K. adwokata z urzędu. W dniu 19 lipca 2013 r. H. K. uiścił wpis od wniosku o wymierzenie grzywny w kwocie 100 zł. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie H. K. nadesłał projekty skargi z dnia 12 grudnia 2012 r., wyjaśniając, że nie posiada oryginału skargi. Podkreślił jednak, że nadesłane projekty zasadniczo odpowiadają treści skargi nadanej 13 grudnia 2012 r. H. K. dołączył również kserokopię potwierdzenia odbioru korespondencji urzędowej, z którego wynika, że 13 grudnia 2012 r. nadał przesyłkę do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej. Z treści skargi oparzonej datą 12 grudnia 2012 r. wynika, że H. K. zarzucał Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej wadliwe prowadzenie postępowania w stosunku do niego jako osadzonego, w szczególności domagał się przeprowadzenia badań lekarskich z określeniem przyczyny powstałych u niego chorób paznokci oraz skóry. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast przepis art. 54 § 2 ppsa obliguje organ do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie do art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazano wyżej, H. K. w skardze opatrzonej datą 12 grudnia 2012 r. zarzucał Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej wadliwe prowadzenie postępowania w stosunku do niego jako osadzonego, w szczególności domagał się przeprowadzenia badań lekarskich z określeniem przyczyny powstałych u niego chorób paznokci oraz skóry. Treść nadesłanej skargi wskazuje, że nie jest to skarga w rozumieniu przepisów 3 § 2 i art. 50 ppsa, lecz stawiane organowi zarzuty dotyczą sposobu wykonywania kary pozbawienia wolności oraz załatwiania pism kierowanych przez H. K. do organów Służby Więziennej. H. K. zarzuca tym organom "nieprawidłowe prowadzenie postępowań administracyjnych". Trzeba jednak wyjaśnić, że kwestie nazywane przez H. K. "postępowaniami administracyjnymi" w istocie stanowią jego zarzuty co do wykonywania kary pozbawienia wolności. Zatem, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, nie jest to materia regulowana przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przez ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90, poz. 557 ze zm.). W tym miejscu przywołać trzeba art. 32 tego Kodeksu, który stanowi, że nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności, kary aresztu, tymczasowego aresztowania, zatrzymania oraz środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem w zakładzie zamkniętym, a także kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności sprawuje sędzia penitencjarny. Kodeks karny wykonawczy przewiduje również stosowne środki prawne, za pomocą których osoba osadzona może dochodzić swoich praw w przypadku nieprawidłowego wykonywania kary pozbawienia wolności. Podkreślić trzeba też, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 ppsa, tj. spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku zaś, gdy skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa, ponieważ sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności wyłącznie administracji publicznej. Wynika to wprost z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). W tym zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I OZ 887/12. Skoro zaś skarga H. K. z dnia 12 grudnia 2012 r. dotyczyła kwestii nienależących do właściwości sądów administracyjnych, to wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej grzywny za nieprzekazanie tej skargi do WSA w Krakowie nie może być rozpatrywany merytorycznie i podlega odrzuceniu. Dlatego też orzeczono jak punkcie I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 ppsa. W sytuacji, gdy wniosek H. K. został odrzucony, a wnioskodawca uiścił od tego wniosku wpis, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa.