III SO/Kr 9/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia Przewoźników Osobowych o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta postanawia: 1. wymierzyć Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, 2. zasądzić od Prezydenta Miasta na rzecz Stowarzyszenia Przewoźników Osobowych kwotę 100 zł (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Strona skarżąca - Stowarzyszenie Przewoźników Osobowych wniosła w dniu 15 maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta . We wniosku wskazała, że organ ten nie przekazał do Sądu skargi stowarzyszenia z dnia 7 marca 2014 r. na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków wynikających z przepisów prawa, a to pobieranie opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie określonym w art. 54 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej "P.p.s.a." W odpowiedzi na wezwanie Sądu Prezydent Miasta – Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w dniu 9 czerwca 2014 r. wniósł do tut. Sądu odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi. Ustosunkowując się do wniosku o ukaranie wskazano, że przyczyną niedotrzymania terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. był fakt jednoczesnego wpłynięcia niniejszej skargi oraz skargi na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie ustalenia stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina. Organ podniósł, że w sprawie tej w terminie zostało przedstawione stanowisko organu i skarga jest rozpatrywana przez tut. Sąd w postępowaniu do sygn. akt III SA/Kr 622/14. Jak wskazał organ, omyłkowo zakwalifikowano oba pisma jako dotyczące tożsamej sprawy sądowoadministracyjnej. Sądowi z urzędu wiadomo, że w sprawie o sygn. akt III SA/Kr wraz ze skargą na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie ustalenia stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina, nie wpłynęła skarga na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków wynikających z przepisów prawa, a to pobieranie opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ zobowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia - art. 54 § 2 P.p.s.a. W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w zw. z art. 154 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że w doktrynie istnieje rozbieżność, czy wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. ma na celu wyłącznie przymuszenie organu do przekazania Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi, czy ma też charakter represyjny. Według pierwszego z poglądów wymierzenie grzywny służy dyscyplinowaniu organów i w takiej sytuacji przyjąć należy, że przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, WoltersKluwer, kantor wydawniczy Zakamycze 2006, wydanie II, s. 145; podobnie J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2006, wydanie 2, s. 166 i n.). Z kolei według drugiej koncepcji, wyłączną materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niewypełnienie przez niego obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2005, s.259). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do drugiej z wyżej wskazanych koncepcji. Przemawia za tym literalna wykładnia art. 55 § 1 P.p.s.a. oraz cel regulacji, który ma nie tylko zapobiegać przetrzymywaniu skargi, ale też mobilizować organ do jej terminowego przekazywania do Sądu. Jednocześnie należy stwierdzić, że sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu grzywny zawarte wart. 55 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że mimo wystąpienia określonych w ustawie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do wymierzenia grzywny, gdyż kwestia ta została pozostawiona jego uznaniu. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego Sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007 r, II GZ 31/2007r., postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt 11 SA/Bk 171/05). W badanej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na czynność z zakresu administracji publicznej w dniu 7 marca 2014 r., natomiast organ wniósł do tut. Sądu akta administracyjne wraz z odpowiedzią na skargę dopiero w dniu 9 czerwca 2014 r. Tym samym nie ma wątpliwości, że zaistniały przesłanki nałożenia grzywny na organ. Jednakże Sąd uwzględnił fakt, że w niniejszej sprawie organ odpowiedział na wezwanie Sądu i jeszcze przed rozpoznaniem niniejszego wniosku przesłał do Sądu akta administracyjne sprawy wraz z odpowiedzią na skargę. Nadto organ ustosunkował się do wniosku o ukaranie podając, że omyłkowo zakwalifikował skargę na czynność do sprawy dotyczącej skargi na uchwałę Rady Miasta. Okoliczności te miały znaczenie przy określaniu wymiaru kary, która w ocenie Sądu jest w niniejszej sprawie adekwatna. Mając powyższe na uwadze w przedmiocie punktu pierwszego postanowienia orzeczono na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na zasadzie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.