I SA/Łd 10/22

Dnia 5 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia jako nieuzasadnionych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o tytuły wykonawczy oddala skargę. I SA/Łd 10/22 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r., oddalające jako nieuzasadnione zarzuty K.P. (dalej: skarżący, strona) w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z [...] r. o numerach: – [...], obejmującego należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 795,50 zł, – [...], obejmującego należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 36.210.60 zł, – [...], obejmującego należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 2.061 zł, – [...], obejmującego należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 57.462,90 zł. Podstawę wystawienia powyższych tytułów wykonawczych stanowiła decyzja z [...] r., którą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 184.399 zł i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 96.530 zł. Wyjaśniono dalej, że zawiadomieniem z 31 października 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku A S.A. Bank A S.A. poinformował o zbiegu do rachunku zobowiązanego egzekucji administracyjnych (prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.) i egzekucji sądowych (prowadzonych przez Komorników Sądowych: przy Sądzie Rejonowym dla [...] w Ł., przy Sądzie Rejonowym w P., przy Sądzie Rejonowym w W. oraz przy Sądzie Rejonowym w T.). W dniu 7 listopada 2019 r. strona wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], powołując jako podstawę prawną ich złożenia art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.). Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał postanowienie z [...] r. , którym uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie. Postanowieniem [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił postanowienie z [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z [...] r uznał zarzuty za nieuzasadnione. Od powyższego postanowienia strona wniosła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w pierwszej kolejności zauważył, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Powołując się następnie na treść art. 33 § 1 art. 34 § 1 u.p.e.a. przypomniał, że podstawą wniesionych przez stronę zarzutów stanowi art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 10 u.p.e.a.. Zauważono jednocześnie, że strona podnosząc w zarzutach okoliczność nieprawidłowej kwoty egzekwowanej należności i nieuwzględnienia ograniczeń w naliczaniu odsetek w tytule wykonawczym Nr [...], jako podstawę tego zarzutu wskazał art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., poprzez niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zauważył, że w omawianej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. odnosząc się do argumentacji nieuwzględnienia ograniczeń w naliczaniu odsetek za zwłokę, słusznie uznał, że zastrzeżenia te nie mogą być oceniane jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.. Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował te zastrzeżenia jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy, tj. zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę. Przypomniano również, ze w wyniku ponownie prowadzonego postępowania (po uchylenie przez Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] r.) organ egzekucyjny, wykonując dyspozycję organu nadzoru wskazał wszystkie przerwy w naliczaniu odsetek i podstawę prawną ich zastosowania. Podkreślono jednocześnie, że obowiązujące wzory tytułów wykonawczych nie dają możliwości wskazania jakie przerwy w naliczaniu odsetek zostały uwzględnione. Organ egzekucyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał wszystkie przerwy w naliczaniu odsetek i podstawę prawną ich zastosowania, a organ odwoławczy potwierdził prawidłowość wyliczenia kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego oraz fakt uwzględnienia wszystkich przerw w ich naliczaniu jakie w niniejszej sprawie miały zastosowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielił tym samym stanowisko organu pierwszej instancji, co do uznania, że zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj nieistnienie obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę, dotyczący tytułu wykonawczego Nr [...], jest nieuzasadniony. W odniesieniu do zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, tj. zarzutu z art. 33 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przypomniano, że na należność w wysokości 57.462,90 zł Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystawił tytuł wykonawczy z [...] r. Nr [...]. Natomiast pozostałe kwoty (wynikające z decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.) zostały objęte postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie innych tytułów wykonawczych - o numerach [...], [...] i [...]. W ocenie organu fakt, że kwota należności wskazana w tytule wykonawczym Nr [...] jest inna, niż kwota określona w decyzji z [...] r. nie oznacza to, że obowiązek określony w tym tytule wykonawczym jest niezgodny z treścią obowiązku wynikającego z decyzji określającej. Tym samym uznano, że w sprawie nie doszło do zniekształcenia przedmiotu postępowania egzekucyjnego. Fakt, że kwota zobowiązania określona decyzją została rozbita na mniejsze kwoty (wg zdarzeń powodujących ich powstanie) i objęta czterema tytułami wykonawczymi, nie stanowi nieprawidłowości. Suma kwot zobowiązań wskazanych w tych tytułach wykonawczych, odpowiada bowiem kwocie zobowiązania określonego decyzją. Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu z art. 33 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W ocenie strony postanowienie to zostało wydane z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego i zasad prowadzenia egzekucji w administracji w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania poprzez naruszenie: – art. 6 ustawy z dnia 14.06.1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej k.p.a.) w związku z art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w obrocie prawnym postanowienia organu I instancji sprzecznego ze stanem faktycznym i treścią podstawy prawnej egzekucji, – art. 6 k.p.a. w związku z art. 26 § 1 oraz art. 27 § 1 pkt 3 oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez uznanie za dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie jednocześnie czterech postępowań egzekucyjnych w celu wyegzekwowania zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od dłużnika, prowadzenie czterech różnych postępowań egzekucyjnych w celu wyegzekwowania tego samego obowiązku. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawnioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione. Kontroli Sądu poddano postanowienie Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r., oddalające jako nieuzasadnione zarzuty skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. Nr [...]. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozpatrzenia zarzutów strony - podnoszonych zarówno na etapie zażalenie od postanawiania organu I instancji, jak i skargi do Sądu - a koncentrujących się wokół trzech kwestii: 1) dopuszczalności prowadzenia jednocześnie czterech postepowań egzekucyjnych w celu wyegzekwowania zaległości wynikającej z jednej decyzji (naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 26 § 1 oraz art. 27 § 1 pkt 3 oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), 2) co w konsekwencji doprowadziło do stanu, w którym kwota dochodzonej należności wskazana w tytule wykonawczym jest inna, niż kwota określona w decyzji określającej zobowiązanie strony w podatku dochodowym od osób fizycznych (naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) 3) nieuwzględnienia ograniczeń (przerw) w naliczaniu odsetek za zwłokę (zarzut na etapie zażalenia). Mając tak zarysowane pole sporu należy zauważyć, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070, z późn. zm.). Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługują zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obwiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., (w brzmieniu obwiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Sąd zwraca uwagę, że powołane powyżej przepisy oznaczają, że w sytuacji, gdy wierzyciel w postanowieniu wydanym w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., stwierdzi, że zarzuty - zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 ww. ustawy - są nieuzasadnione, to wówczas organ egzekucyjny jest zobowiązany do oddalenia zarzutów, jako nieuzasadnionych. W odniesieniu do zarzutu określenia kwoty wynikającej z tytułu wykonawczego niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Sąd wskazuje, że podstawę wystawienia tytułu wykonawczego Nr [...] w kwocie 57 462,90 zł, stanowi decyzja z [...] r., którą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 184.399 zł i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 96.530 zł. Z uzasadnienia zakażonego postanowienia wynika, że na kwotę 96.530 zł określoną w decyzji z dnia [...] r, składa się: – 2.061 zł - kwota zaliczona 18.07.2011 r. z nadpłaty wykazanej w zeznaniu rocznym dla podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-36Ł za 2010 r. (w wysokości 39.067,09 zł) na zaległość z tytułu niezapłaconej w terminie zaliczki na podatek dochodowy za marzec 2011 r. – 795,54 zł - kwota przekazana 19.07,2011 r. na zajęcie wierzytelności – 36.210,60 zł - pozostała kwota z nadpłaty wynikającej z ww. zeznania (tj. 39.067,09 zł pomniejszona o 2.061 zł i 795,54 zł), nienależnie zwrócona na rachunek skarżącego, – 57.462,90 zł - pozostała wysokość należności, stanowiąca różnicę między kwotą określoną w decyzji z [...] r., a kwotą nadpłaty wykazaną w zeznaniu PIT-36L za 2010 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na należność w wysokości 57.462,90 zł Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystawił tytuł wykonawczy z [...] r. Nr [...]. Natomiast pozostałe wskazane wyżej kwoty zostały objęte postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie innych tytułów wykonawczych - o numerach [...], [...] i [...], wystawionych również [...] r. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd doszedł do wniosku, że suma kwot w poszczególnych tytułach wykonawczych odpowiada kwocie zobowiązania określonego decyzją z dnia [...] r., co powoduje, że powyższy zarzut jest nieuzasadniony. Powyższe rozważanie wpływają również na zasadność zarzutu prowadzenia jednocześnie czterech postepowań egzekucyjnych w celu wyegzekwowania zaległości wynikającej z jednej decyzji. Sąd uznał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. prawidłowo przyjął, iż taki sposób wystawienia tytułów wykonawczych wynika z konieczności naliczenia odsetek za różne okresy w odniesieniu do poszczególnych kwot w tytułach wykonawczych (a co wcześniej zostało wyjaśnione suma należności głównych na tych tytułach odpowiada dokładnie kwocie 96 530,00 zł, a więc wynikającej z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. określającej wysokość zobowiązania skarżącego w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.) Przechodząc do kwestii nieuwzględnienia w tytule wykonawczym ograniczeń w naliczaniu odsetek za zwłokę należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera: 1. oznaczenie wierzyciela; 1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. poz. 868); 2. wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada; 3. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4. wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5. wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6. wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7. datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 8. pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10. klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11. wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; 12. datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku; 13. datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a; 14. datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit.g. Sąd, po pierwsze stwierdza, że zastosowany przez wierzyciela druk tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji należności pieniężnych odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków, stanowiącemu Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 850). Po drugie, ugruntowany w orzecznictwie jest pogląd, zgodnie z którym samo nieujęcie przerw w naliczaniu odsetek w samej treści tytułu wykonawczego nie wpływa na prawidłowość ustalenia, że organ egzekucyjny (wierzyciel) uwzględnił te okresy (przykładowo wyrok NSA z dnia 21 lipca 2021 r. sygn. akt III FSK 19/21, cbois). Sąd podziela pogląd organu, że w formularzu tytułu wykonawczego wystawianego według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z 20 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej brakuje rubryk przeznaczonych do wskazania przerw w naliczaniu odsetek. Formularz umożliwia wierzycielowi wskazanie tylko kwoty odsetek za zwłokę należnej na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika, że kwota odsetek znajdująca się w polu 3 części E.l uwzględnia przerwy w naliczeniu odsetek, gdyż jest ona wprowadzona i powiązana z kwotą zaległości podatkowej, a wydrukowany tytuł wykonawczy wskazuje właściwą kwotę odsetek. We wskazanym tytule wykonawczym odsetki zostały naliczone od kwoty 57.462,90 zł w okresie: – od 03 maja 2011 r. do 29 lutego 2012 r. i wynoszą one 6.642,08 zł, – od 04 października 2019 r. do 30 października 2019 r. i wynoszą one 340,05 zł, co daje łączną kwotę 6.982,13 zł czyli w zaokrągleniu 6.982,10 zł, tak jak wskazano w tytule wykonawczym w polu 3 części E.1. Należy również uwagę, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w postanowieniu z dnia [...] r. szczegółowo przedstawił okresy wystąpienia przerw w naliczaniu odsetek w zakresie podatku dochodowego za 2010 r. W ocenie Sądu uwzględnienie przerwy w naliczeniu odsetek było prawidłowe i nie doprowadziło do zawyżenia egzekwowanej należności. Sąd zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, iż argumentacja strony (ponoszona na etapie zażalenia) w zakresie wad formalnych tytułu wykonawczego nie mogła podlegać ocenie w ramach zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu że zastrzeżenia te nie mogą być oceniane jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie organy prawidłowo zakwalifikował te zastrzeżenia jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy, tj. zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa, zatem argumentacja podniesiona w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. is