I SA/Łd 1016/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 3.093 zł (trzy tysiące dziewięćdziesiąt trzy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] r. Spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, w wysokości 22.516 zł, zapłaconego z tytułu umowy pożyczki udzielonej Spółce przez jej udziałowca. Strona skarżąca domagała się stwierdzenia nadpłaty wskazując na sprzeczność przepisów krajowych regulujących podatek od czynności cywilnoprawnych z Dyrektywą Rady Unii Europejskiej nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd zawiesił postępowanie. Uznał, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dotyczącego wykładni przepisów wymienionej dyrektywy. W dniu 16 czerwca 2011 r. Trybunał wydał orzeczenie (sprawa oznaczona sygn. akt C-212/10), zgodnie z którym przepisy przywołanej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ponownemu wprowadzeniu przez państwo członkowskie podatku kapitałowego od pożyczki udzielonej spółce kapitałowej przez wierzyciela uprawnionego do udziału w zyskach owej spółki, jeżeli państwo to wcześniej zaniechało pobierania owego podatku. W następstwie powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w piśmie z [...] r. poinformował, że decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. i stwierdził nadpłatę w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 22.516 zł. Organ podatkowy wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 160 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a". Do pisma załączono egzemplarz decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Postępowanie sądowe podlega umorzeniu bowiem na skutek uwzględnienia skargi przez Dyrektora Izby Skarbowej, w ramach tzw. samokontroli, stało się bezprzedmiotowe. Tryb samokontroli, o którym mowa powyżej został uregulowany w art. 54 § 3 P.p.s.a. Stosownie do wymienionego przepisu, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej korzystając z uprawnienia przyznanego na podstawie cytowanego przepisu, uchylił w całości zarówno zaskarżoną decyzję jak również decyzję organu pierwszej instancji, w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty. Równocześnie, jak wynika z uzasadnienia nowej decyzji organ odwoławczy uwzględnił w całości żądanie podatnika i stwierdził nadpłatę w wysokości wskazanej we wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Skoro z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja stanowiąca przedmiot skargi, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 85/05 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.nsa.gov.pl). Bezprzedmiotowość postępowania stanowi podstawę do jego umorzenia. Stosownie do art. 161 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak punkcie pierwszym postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 201 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składają się: uiszczony wpis od skargi, w wysokości 676 zł, wynagrodzenie radcy prawnego, w wysokości 2.400 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa, w wysokości 17 zł. P.Z-C.