I SA/Łd 1025/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2008 r., 2009 r., 2011 r. oraz za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za niektóre miesiące 2009 r. i 2010 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podatnik, reprezentowany przez adwokata, złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego będącego członkiem zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, za zaległości tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2008 r., 2009 r., 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oraz za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń pracowników za niektóre miesiące 2009 r. i 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. W skardze pełnomocnik strony zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, poprzez pozbawienie go środków do życia. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że skarżący od listopada 2011 r. do listopada 2012 r. nie otrzymał wynagrodzenia za pracę wykonywaną na rzecz spółki. W listopadzie 2012 r. skarżący zawarł umowę o pracę z A., na podstawie której otrzymuje miesięcznie 1.600 zł brutto. Małżonka skarżącego nie pracowała w 2012 r., była zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W styczniu 2013 r. podjęła działalność gospodarczą, która obecnie nie przynosi dochodu. Skarżący otrzymuje pomoc materialną od rodziców, którzy pomagają mu utrzymać rodzinę. Jednorazowa egzekucja należności wynikających z zaskarżonej decyzji pozbawiłaby skarżącego środków pieniężnych niezbędnych do normalnego funkcjonowania, a także spowodowała powstanie nowych zaległości wobec podmiotów publicznych i gospodarczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. Nr z 13 marca 2013 r. poz. 270 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanych przepisów wynika, że warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, jest wykazanie przez stronę konkretnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku nie może ograniczać się jedynie do sformułowania oświadczenia, że wykonanie decyzji wywoła skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wniosku jest ogólnikowe, brak w nim konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za jego uwzględnieniem. Wnioskodawca twierdzi, że jednorazowa egzekucja należności podatkowych wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Wskazuje, że zostanie pozbawiony środków do życia. Po pierwsze zauważyć należy, że zarówno dobrowolne jak i przymusowe wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności podatkowych, wiąże się z uszczupleniem majątku zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja równoznaczna z powstaniem szkody, a tym bardziej szkody znacznych rozmiarów. Po drugie, nie każda sytuacja, w której skarżący nie wykonuje dobrowolnie wydanej decyzji i obawia się, że organ podatkowy przeprowadzi ich egzekucję, oznacza że skarżącemu grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów bądź trudnych do odwrócenia skutków. O niebezpieczeństwie powstania takiej szkody i trudnych do odwrócenia skutkach można mówić w szczególności w sytuacji, gdy organ egzekucyjny zamierza przeprowadzić egzekucję z ruchomości bądź nieruchomości zobowiązanego. W takim przypadku odzyskanie składników majątku sprzedanych przez organ egzekucyjny, będzie praktycznie niemożliwe jeśli skarga na decyzję zostanie uwzględniona. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, czy postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte, ani tym bardziej że organ podatkowy zamierza prowadzić egzekucję z ruchomości bądź nieruchomości skarżącego, bądź inne czynności, których skutki byłyby trudne do odwrócenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji. t.n.