I SA/Łd 1061/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Wrzesińska-Nowacka, Sędziowie NSA P. Kiss, Kmieciak (spr.), Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005 roku sprawy ze skargi Wojewódzkiego Związku A Miasta Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej na terenie Miasta Ł. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Uchwałą z dnia [...] nr [...] Rada Miejska w Ł. działając w oparciu o przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zmieniła uchwałę w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej na terenie Miasta Ł. W piśmie z dnia 23 sierpnia 2004r. Wojewódzki Związek Zrzeszeń Prywatnego Handlu i Usług - Zrzeszenie Prywatnego Handlu i Usług Miasta Ł. działając w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym skierowało wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej na terenie Miasta Ł.. W uzasadnieniu wezwania wskazano, że uchwała wprowadzając zróżnicowanie wysokości dziennych stawek opłaty targowej dla sprzedaży dokonywanej z modułów handlowych w zabudowie zorganizowanej oraz hal targowych utworzonych według jednolitego projektu architektonicznego doprowadziła do naruszenia prawa przez dyskryminację i naruszenie zagwarantowanej konstytucyjnie zasady równości podmiotów wobec prawa oraz swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Za niezgodne z § 2 ust. 6 uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 grudnia 2003r. w sprawie zasad poboru opłaty targowej uznano także powierzenie poboru opłaty targowej na targowisku przy A w Ł. Stowarzyszeniu A. Wobec bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa strona wniosła skargę, w której podtrzymując podniesione zarzuty wskazała, że wprowadzona na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Ł. stawka opłaty targowej jest ponad dwudziestopięciokrotnie mniejsza dla sprzedaży dokonywanej z modułów handlowych w zorganizowanej zabudowie oraz hal targowych utworzonych według jednolitego projektu architektonicznego, od najniższej dziennej stawki ustalonej za m2. Zróżnicowanie stawek opłaty targowej dla podmiotów dokonujących sprzedaży na targowisku poprzez uprzywilejowanie podmiotów dokonujących sprzedaży w zabudowie zorganizowanej i halach targowych narusza zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), ogranicza zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej i przeciwdziała kształtowaniu się wolnej konkurencji. Nieuzasadnione obniżenie wysokości stawek opłaty targowej bez wskazania czytelnego kryterium ich zróżnicowania "nosi znamiona ulgi podatkowej lub zwolnienia podatkowego", zaś przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie upoważniają Rady Miejskiej do wydawania uchwał w przedmiocie stosowania ulg w opłatach lokalnych. Odnosząc się natomiast do zarzutu niezgodności uchwały z § 2 ust. 6 uchwały ustalającej zasady poboru opłaty targowej podkreślono, iż poborcą opłaty targowej może być podmiot będący dzierżawcą (na podstawie zawartej w określonym trybie i na określonych warunkach umowy). W dniu podjęcia zaskarżonej uchwały nie istniały podstawy powierzenia poboru opłaty targowej Stowarzyszeniu A, ponieważ umowa dzierżawy zawarta została dopiero w dniu 2 sierpnia 2004r. i dotyczyła dzierżawy tylko części obszaru targowiska znajdującego się na A w Ł.. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ł. wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wskazano, że zaskarżona uchwała wprowadza nowe stawki opłaty targowej obowiązujące na terenie wszystkich targowisk zlokalizowanych się na terenie Miasta Ł.. Powołując się na utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 września 1993r. sygn. akt SA/Gd 1056/93, wyrok z dnia 14 października 1993r., sygn. akt SA/Po 73/93, wyrok NSA z dnia 17 stycznia 1992r. sygn. SA/Wr 1428/91) podkreślono, że Rada Miejska określając na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wysokość opłaty targowej w zależności od tego, czy sprzedaż dokonywana jest ze stoiska, z ręki, koszów, czy samochodu może różnicować wysokość tej opłaty w zależności od miejsca, w którym dokonywana jest sprzedaż na targowisku. Ponadto na podstawie § 3 zaskarżonej uchwały obowiązującym od dnia 1 listopada 2004r. pobór opłaty targowej na targowisku znajdującym się na A w Ł. powierzono Stowarzyszeniu A, ponieważ zawarta w dniu 15 czerwca 2001r. uprzednia umowa ze "Stowarzyszeniem Lokalnej Samorządności na Rzecz Integracji z Unią Europejską" (działającym obecnie pod nazwą Stowarzyszenie A) wygasła z dniem 31 października 2004r. Zawarta natomiast w dniu 2 sierpnia 2004r. pomiędzy Miastem Ł. a Stowarzyszeniem A na czas oznaczony umowa oddająca w dzierżawę teren targowiska, nie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w Ł. dnia [...], ponieważ obowiązuje od dnia 1 listopada 2004r., a więc już po rozwiązaniu umowy z uprzednim dzierżawcą. W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2005r. stanowiącym ustosunkowanie się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę, strona skarżąca podniosła, że nie kwestionuje uprawnienia Rady Miejskiej do stanowienia prawa miejscowego w zakresie opłaty targowej i różnicowania wysokości jej stawek. Zróżnicowanie winno być jednak uzasadnione i oparte się na jasnych i zobiektywizowanych kryteriach np. kryterium usytuowania targowiska. Zaskarżona uchwała w zakresie, w którym wskazuje Stowarzyszenie A jako poborcę opłaty na terenie targowiska narusza zasady określone w uchwałach Rady Miejskiej w Ł. z dnia 4 czerwca 1998r. oraz z dnia 24 września 2003r., ponieważ w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały tj. dnia [...] Rada Miejska nie posiadała wiadomości, który z podmiotów spełnił określone wymogi i przedstawił najkorzystniejszą ofertę dzierżawy targowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga - jako przedwczesna - podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć dany akt do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 101 ust. 3 tej ustawy, w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. W myśl ugruntowanego w orzecznictwie NSA oraz w literaturze przedmiotu poglądu, jeżeli właściwy organ nie zajął stanowiska wobec skierowanego do niego wezwania do usunięcia naruszenia, bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się od dnia następnego po dniu, w którym upłynął maksymalny, dwumiesięczny termin ustanowiony w art. 35 k.p.a. do załatwienia sprawy. Tej treści stanowisko zajął NSA m. in. w uchwale składu 7, sędziów z dnia 4 maja 1998 r., FPS 1/98 (ONSA 1993, nr 3, poz. 78). Omówiono je w wielu opracowaniach naukowych, w tym w "Komentarzu do ustawy o samorządzie gminnym", pod red. P. Chmielnickiego, Warszawa 2004, s. 588 (tamże wykaz publikacji powołujących zaprezentowany pogląd). Jak wynika z analizy akt sprawy, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nadano w dniu 6 września 2004 r. zaś skargę do sądu administracyjnego wniesiono już w dniu 15 października 2004 r., a zatem przed upływem wspomnianego wcześniej, dwumiesięcznego terminu. W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia terminu wskazanego w art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, mając na względzie uregulowanie z art. 102 a tej ustawy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 155, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.-