I SA/Łd 1061/11

Dnia 8 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. Sz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 uchyla zaskarżone postanowienie. I SA/Łd 1061/11 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Ł. odmówił P. S. umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2011 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się odwołanie skarżącego od powyższej decyzji, na którym widnieje prezentata z datą jego złożenia w Urzędzie Miejskim w Ł. – 4 maja 2011 r. Pismem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zwróciło się do Burmistrza Ł. o wyjaśnienie, czy odwołanie zostało złożone za pośrednictwem poczty czy osobiście przez skarżącego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Burmistrz Ł. pismem z dnia 27 maja 2011 r. poinformował, iż odwołanie P. S. zostało złożone w urzędzie osobiście w dniu 4 maja 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż decyzja Burmistrza Ł. z dnia [...] r. została doręczona skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2011 r., a odwołanie od niej złożono w organie I instancji w dniu 4 maja 2011 r., należało uznać, iż zostało ono wniesione po upływie 14 dniowego terminu do jego złożenia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył P. S.. W swoim środku zaskarżenia podał, iż odwołanie w dwóch kopiach do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. za pośrednictwem Burmistrza Ł. złożył osobiście w kancelarii ogólnej Urzędu Miejskiego w Ł. w dniu 2 maja 2011 r. Na potwierdzenie powyższego faktu poprosił osobę przyjmującą pismo o postawienie pieczątki wpływu na drugim z dokumentów, na którym widnieje prezentata urzędu z datą złożenia 2 maja 2011 r. Do skargi załączył ww. dokument. Z uwagi na powyższe rozbieżności, doszło w ocenie skarżącego do naruszenia art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarżący podniósł również, iż wyjaśniając sprawę w Urzędzie Miejskim w Ł. poprosił pracownika urzędu by dla porównania postawił prezentatę na odwołaniu znajdującym się w posiadaniu skarżącego. W jego ocenie jest to ta sama prezentata, która został przystawiona w dniu składania odwołania, tj. 2 maja 2011 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał, iż z akt postępowania w sposób jednoznaczny wynika, że odwołanie zostało wniesione osobiście przez skarżącego w dniu 4 maja 2011 roku, tzn. z uchybieniem terminu, który upłynął 2 maja 2011 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych rozstrzygnięcie polegające na stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia zamyka stronie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Dlatego też podjęcie takiego rozstrzygnięcia wymaga, aby nie istniały żadne wątpliwości co do rzeczywistej daty doręczenia orzeczenia organu pierwszej instancji (wyroki WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1773/07 opublik. Lex nr 464057 oraz z dnia 12 stycznia 2007r., sygn. akt III SA/Wa 2079/06 opublik. Lex nr 294985). W rozpoznawanej sprawie warunek wyjaśnienia wszystkich wątpliwości co do daty złożenia odwołania przez skarżącego nie został spełniony. Wprawdzie organ II instancji powziął wątpliwości związane ze złożeniem odwołania, czemu dał wyraz w piśmie z dnia 24 maja 2011r., lecz wyeksponował w nim konieczność ustalenia czy skarżący złożył odwołanie osobiście czy za pośrednictwem poczty. Zauważyć należy, że ta okoliczność jest w sprawie bezsporna i niczyich wątpliwości nie powinno budzić wniesienie dowołania przez skarżącego osobiście. O ile zatem trafnie zainicjowano postępowanie wyjaśniające o tyle błędnie wybrano okoliczność podlegającą sprawdzeniu. Tymczasem wyjaśnić należało w pierwszym rzędzie kiedy odwołanie zostało złożone. Istnieją bowiem w tej mierze dwie możliwości. W myśl pierwszej z nich, przyjętej przez organ odwoławczy odwołanie zostało złożone w dniu 4 maja 2011r. na co wskazuje oświadczenie pracownika Urzędu Miejskiego w Ł. z dnia 27 maja 2011 r. Zgodnie z drugą, wynikającą z egzemplarza odwołania załączonego przez skarżącego do skargi, odwołanie to złożono w dniu 2 maja 2011 r. Dowodem na prawdziwość tego twierdzenia ma przy tym być, zdaniem skarżącego pieczątka biura podawczego organu administracji I instancji z widoczną datą wpływu 2 maja 2011 r. (k. 4 akt sądowych). W tej sytuacji zważyć należało, że sąd administracyjny nie jest organem uprawnionym do ustalania stanu faktycznego istotnego dla sprawy ani oceny dowodów zebranych w toku postępowania podatkowego. Zgodnie z wolą ustawodawcy jest to wyłączna domena organów podatkowych. Faktem jest, że dowód w postaci egzemplarza odwołania opatrzonego omawianą pieczątką pojawił się już po wydaniu zaskarżonego postępowania. Faktem jest jednak również, że organ odwoławczy nie odniósł się do niego ani słowem w odpowiedzi na skargę, choć powinien był to uczynić, z uwagi na jego doniosłość dla rozstrzygnięcia dla sprawy. Co jeszcze bardziej istotne jest to dowód jaskrawo sprzeczny z rozstrzygnięciem sprawy przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu. Dlatego, mając na względzie konstytucyjne prawo obywatela do rozpatrzenia jego środka odwoławczego przez organ II instancji organ ten winien ze szczególna uwagą potraktować wskazany dowód. Powyższe nie oznacza bezwarunkowej akceptacji tego dowodu, zwłaszcza przy uwzględnieniu szeregu odrębności pieczątki przedstawionej przez skarżącego od pieczątki znajdującej się na egzemplarzu odwołania załączonego do akt sprawy. Organ odwoławczy winien w tej sytuacji dążyć wszelkimi możliwymi środkami dowodowymi do ustalenia, która z przedstawionych wyżej wersji jest prawdziwa. Niewykluczone może okazać się w tej mierze badanie obu konkurujących pieczęci za pomocą osób posiadających wiedzę specjalną, gdyż przyjęcie za prawdziwą jednej z nich może oznaczać sfałszowanie drugiej, z wszelkimi, znanymi organowi administracji państwowej z urzędu, konsekwencjami prawnymi. Jednocześnie wskazać należy, że niewyjaśnienie omawianej okoliczności w dotychczasowym postępowaniu stanowi naruszenie art. 122o.p., art. 187§1 o.p. oraz art. 191o.p. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 145§ 1 punkt 1 litera c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji). P.Z-C.