I SA/Łd 1077/06

Dnia 10 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.), Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2006 roku przy udziale - sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę Wnioskiem z dnia 14 grudnia 2005 r. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w S. wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] w sprawie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za listopad 2001 r. w kwocie 46.518 zł. Jako przyczynę stwierdzenia nieważności podała wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając swój wniosek spółka wskazała, iż w dniu 27 grudnia 2001 r. wystąpiła na podstawie art. 14 a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym do Urzędu Skarbowego w S. o dokonanie zwrotu wpłaconej w dniu 27 grudnia 2001 r. kwoty podatku VAT. Organ pierwszej instancji odmówił zwrotu z uwagi na treść art. 14 a ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. uzasadniając, że spółka na dzień złożenia wniosku posiadała zaległość podatku od towarów i usług za wrzesień 2001 r. Spółka podniosła ponadto, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie odmowy zwrotu podatku za grudzień 2001 i styczeń 2002 r. stwierdzając, że zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej to na organie podatkowym ciąży obowiązek zbadania z urzędu, jakie okoliczności faktyczne są istotne dla załatwienia sprawy. Stwierdzenie to dotyczyło braku uwzględnienia przez organy przy rozstrzyganiu prawa do zwrotu podatku VAT brzmienia art. 14 a ust. 8 ustawy o VAT, który stanowił, że ograniczenie prawa do zwrotu dotyczy podatników, wobec których urząd skarbowy zalega ze zwrotem podatku. Spółka w złożonym wniosku wskazała również, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w oparciu o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchylił decyzję Urzędu Skarbowego w S. i umorzył postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za kwiecień 2000 r., tym samym potwierdzając, że odmawiając zwrotu podatku VAT za kwiecień 2000 r. Urząd Skarbowy w S. zalegał ze zwrotem tego podatku. Zdaniem strony, wydanie decyzji o odmowie zwrotu podatku VAT na podstawie art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT w sytuacji, kiedy przepis ten wyłączony został przez art. 14 a ust. 8 ustawy uznać należy za rażące naruszenie przepisów prawa. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]. Organ uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do dokonania zwrotu podatku, gdyż w dniu zgłoszenia żądania spółka posiadała zaległość w podatku od towarów i usług. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła w dniu 28 lutego 2006 r. odwołanie., w którym wniosła o jej uchylenie oraz rozstrzygnięcie zgodnie z treścią wniosku z dnia 14 grudnia 2005 r. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślił, ze skoro organ pierwszej instancji przedłużył termin do dokonania zwrotu, tj. zastosował prawnie skuteczny środek w postaci postanowienia, nie można twierdzić, iż zalegał on ze zwrotem podatku za kwiecień 2000 r. Zauważył przy tym, że organ podatkowy zalegałby ze zwrotem jedynie wówczas, gdyby nie dokonał zwrotu podatku w terminie i jednocześnie nie przedłużył terminu dokonania tego zwrotu, zgodnie z treścią przepisu art. 21 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Jego zdaniem art. 14 a ust. 8 cyt. ustawy nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa, a na dzień złożenia wniosków o zwrot podatku za grudzień 2001 r. oraz styczeń 2002 r. nie zalegał ze zwrotem podatku . W dniu 22 maja 2006 r. spółka A w likwidacji wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając wydanie jej z obrazą przepisów prawa materialnego oraz procedury i wnosząc o uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podała, że Urząd Skarbowy w S. w dacie złożenia wniosku o dokonanie zwrotu podatku za listopad 2001 r. zalegał ze zwrotem podatku za kwiecień 2000 r., gdyż w okresie od 30 listopada 2001 r. do 29 sierpnia 2002 r. nie funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja określająca zwrot podatku w innej wysokości niż wynikało to ze złożonej deklaracji, wobec czego deklaracja korzystała z domniemania prawdziwości. Fakt wydania nieostatecznej decyzji, określającej wysokość kwoty zwrotu w innej wysokości, nie kreował - zdaniem strony skarżącej - tej kwoty, będąc jedynie wyrazem poglądu organu I instancji o jej występowaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że strona nie przedstawiła w złożonej skardze żadnych nowych argumentów, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie i stanowić podstawę do jej uchylenia. Uznając, iż zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie podtrzymał swe stanowisko ujawnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60) organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w S. przez skarżącą spółkę był zarzut rażącego naruszenia prawa, czyli przesłanka zawarta w treści przepisu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy ordynacja podatkowa, kwestii tej dotyczyło również postępowanie prowadzone przez organy podatkowe. Wobec powyższego wyjaśnić należy, iż naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma charakter rażący. Rażące naruszenie prawa występuje natomiast w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, a jego treść pozostaje w sprzeczności z przepisem poprzez proste ich zestawienie ze sobą. W przypadku złożenia więc przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, powinna ona wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (podobnie.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2001 r., III SA 907/2000, niepubl.). W sprawie niniejszej spór dotyczył oceny tego, czy organ podatkowy w okresie od 30 listopada 2001 r. do 29 sierpnia 2002 r., gdy w obrocie prawnym brak było decyzji określającej kwotę zwrotu podatku za listopad 2001 r. w innej wysokości niż wykazana przez spółkę w deklaracji, zalegał ze zwrotem podatku wobec spółki w rozumieniu art. 14 a ust. 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r., nr 11, poz. 50) w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 95, poz. 1100). W ocenie strony skarżącej zakończenie postępowania wyjaśniającego i wszczęcie postępowania podatkowego nakładało na organy podatkowe obowiązek zwrotu różnicy podatku. Organy utrzymywały natomiast, iż nie zalegały ze zwrotem podatku. Decydujące znaczenia miała tu więc ocena stanu faktycznego sprawy. Skoro wzruszenie decyzji ostatecznej w drodze stwierdzenia nieważności stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, to przesłanki do zastosowania tego trybu nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. W sytuacji natomiast, gdy rozstrzygniecie sprawy zależy od oceny jej stanu faktycznego przez organy administracji publicznej nie może dojść do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej (podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2000 r., III SA 3279/99, nie publ.). Wobec powyższego w sprawie niniejszej nie mogło dojść do rażącego naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie naruszała w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r., nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.