I SA/Łd 1097/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: referent – stażysta Anna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2018 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...], którą odmówiono I. B. umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości, położonej Ł., przy ul. A 145 (lokal użytkowy [...]) tj.: - części zaległości ustalonej decyzją z [...] listopada 2016 r. w kwocie 8 371,95 zł oraz odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w kwocie 368 zł; - I. raty ustalonej decyzją z [...] stycznia 2017 r., w kwocie 3 231 zł oraz odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w kwocie 80 zł. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta Ł. decyzjami z: - [...] listopada 2016 r. ustalił I. B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, położonej Ł., przy ul. A 145 (lokal użytkowy [...]) za miesiące maj - grudzień 2016 r., w kwocie 8 691 zł; - [...] stycznia 2017 r. ustalił I. B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od w/w nieruchomości za 2017 rok w kwocie 12 922 zł (I rata płatna 15 marca 2017 r. – 3 231 zł, II rata płatna 15 maja 2017 r. – 3 231 zł, III rata płatna 15 września 2017 r. – 3 231 zł, IV rata płatna 15 listopada 2017 r. – 3 229 zł. I. B. wniosła o umorzenie zaległości podatkowej. Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił reprezentowanej przez pełnomocnika stronie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości we wskazanym wyżej zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przypomniało, że strona zwróciła się o udzielenie pomocy de minimis, załączając stosowny formularz. Wnioskowane umorzenie zaległości podatkowej mieści się w warunkach udzielenia pomocy de minimis, w rozumieniu art. 67b § 1 pkt 2 o.p. oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 14U//2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z dnia 24 grudnia 2013 roku), o którą to pomoc wnioskowała strona. Organ zaznaczył, że I. B, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "B " jest przedsiębiorcą wpisaną do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (www.firma.gov.pl). Dodał, że strona upatruje przesłanek umorzenia w okoliczności w tym, że w trakcie wykonywania prac remontowych wynajętego od Miasta Ł. lokalu ujawniły się liczne wady fizyczne, wymagające poszerzenia zakresu prac i zwiększenia nakładów finansowych, m.in. uszkodzenie fragmentów konstrukcji dachu, liczne przecieki w dachu, pęknięcia instalacji wodociągowej, przemakanie ściany, wadliwe posadowienie i nieszczelność rynien, zatkana kanalizacja, brak zadaszenia w kominach wentylacyjnych. W związku z zaistnieniem wad lokalu strona nie może z niego korzystać, z uwagi na zły stan techniczny, jak również nie zakończone prace remontowe, strona nie może rozpocząć prowadzenia w lokalu działalności gospodarczej i osiągnąć spodziewanego zysku. Wskutek wad lokalu leżących po stronie Miasta Ł. strona ponosi straty, gdyż zawierając umowę i zgadzając się na ponoszenie podatku od nieruchomości przekonana była, że w przedmiocie najmu będzie mogła prowadzić działalność gospodarczą. W ocenie strony, za wysoce niemoralną i nieakceptowalną należy uznać sytuację, kiedy Miasto Ł. z jednej strony nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, uniemożliwiając prowadzenie działalności gospodarczej, z drugiej strony żąda zapłaty podatku od nieruchomości. Co więcej, w związku z zaistnieniem wad lokalu, w tym przeciekania wody przez nieszczelne pokrycie dachowe, uszkodzone zostały dzieła sztuki zgromadzone w lokalu. W ocenie strony w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z ważnym interesem podatnika, bowiem w związku z przedłużającymi się pracami w lokalu strona nie jest w stanie rozpocząć prowadzenia działalności zarobkowej, który to stan utrzymuje się od roku; a po drugie, w związku z istnieniem wad fizycznych, zobowiązana utraciła znaczną część przedmiotów mających w postaci zgromadzonych dzieł sztuki. Strona podjęła przy tym wszelkie starania zmierzające do uzyskania możliwości korzystania z lokalu, bowiem rozpoczęła niezbędne prace remontowe, a ponadto wezwała wynajmującego do usunięcia wad lokalu. Zdaniem strony okoliczność utraty płynności finansowej i części majątku są zawinione przez wynajmującego, a wyjątkowa sytuacja wyczerpuje przesłankę ważnego interesu podatnika. Ta wyjątkowość sytuacji wynika także z okoliczności, że Prezydent Miasta Ł. jest jednocześnie wierzycielem publicznoprawnym i dłużnikiem w ramach stosunku najmu. Kolegium z uwagi na powyższe wskazało, iż występowanie konieczności dodatkowych, często nawet rozległych prac remontowych, jest sytuacją bardzo częstą i nie można takiej sytuacji uznać za nadzwyczajną i nie dającą się przewidzieć. Każdy przedsiębiorca, wynajmując lokal, powinien liczyć się z tym, że zakres, koszty i czas prac remontowych będzie większy, niż to wstępnie się szacuje. Ponadto zauważyło, że zasady odpowiedzialności kontraktowej zostały wskazane w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku, poz. 459 ze zm.), tj. w szczególności w przepisach art. 471 i n. k.c., na podstawie którego dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Organ powołując się na treść art. 662, art. 663, art. 664 § 1 - 3 oraz art. 415 k.c, wskazał, że umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości nie powinno być środkiem realizacji roszczeń cywilnoprawnych, a organy podatkowe nie są powołane do tego, aby rozstrzygać o odpowiedzialności cywilnoprawnej, w tym w szczególności ustalać winę, czy związek przyczynowy, które są podstawą odpowiedzialności zarówno kontraktowej, jak i deliktowej. Jeżeli zatem, wskutek wad przedmiotowego lokalu, o których strona, według jej twierdzeń, nie wiedziała, nie może prowadzić działalności gospodarczej oraz doszło do zniszczenia rzeczy, to jej roszczenia w tym zakresie, powinny być realizowane na drodze cywilnoprawnej, nie zaś w drodze umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. Dopóki zatem strony, a ewentualnie sąd powszechny, nie przesądzą o zaistnieniu przesłanek odpowiedzialności za wady lokalu, wskutek których strona nie mogła rozpocząć w nim działalności, a także doszło w nim do zniszczenia rzeczy, dopóty nie można zasadnie twierdzić, iż do takich zdarzeń doszło. Jeżeli organ podatkowy dokonałby jednostronnie takiej oceny, wszedłby w rolę sądu powszechnego, który jest powoływany do rozwiązywanie tego typu sporów cywilnych. Strona upatruje ponadto "ważnego interesu podatnika" w tym, że ramach nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zostało wyeliminowane wyłączenie z opodatkowania najwyższymi stawkami z uwagi na "względy techniczne'" z powodu których budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ zauważył, iż te "względy techniczne" wywołują (w odniesieniu do spraw podatkowych dotyczących lat do 2015 roku) rozliczne problemy interpretacyjne i spory pomiędzy podatnikami, a organami podatkowymi i z tego względu w miejsce nieostrego pojęcia względów technicznych pojawiło się wyłączenie z opodatkowania najwyższymi stawkami dla budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 290 ze zm.), tzn. decyzja nakazująca właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określająca terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia z uwagi na to, że nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Jeżeli zatem ustawodawca dokonał nowelizacji przepisu, to nie można z braku przesłanki do wyłączenia z opodatkowania najwyższymi stawkami czynić przesłanki umorzenia zaległości. Dodatkowo zauważono, że okoliczności wskazywane przez stronę, z uwagi na brak trwałego charakteru, nie mieściłyby się we "względach technicznych" w rozumieniu art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2003 - 2015. Ponadto strona m.in. płaci raty kredytu komercyjnego w miesięcznej wysokości przeszło 4 tys. zł. Nie do przyjęcia jest zatem w ocenie organu sytuacja, w której podatnik daje priorytet swoim zobowiązaniom cywilnoprawnym, pozostawiając nieuregulowane zobowiązanie podatkowe po to, aby następnie występować o ich umorzenie. Także sam fakt choroby małżonka także nie musi jeszcze oznaczać konieczności szczególnej ochrony interesów osób poprzez rokroczne przyznawanie im ulg podatkowych. Ustawodawca nie przewidział bowiem ogólnego zwolnienia osób, których członkowie rodziny chorują, z obowiązku uiszczania podatku. Choroby małżonka podatnika mają charakter przewlekły, nie stanowią nagłego nadzwyczajnego zdarzenia, a także nie powoduję zagrożenia egzystencji gospodarstwa domowego strony i jej małżonka. Dlatego też także te okoliczności, powoływane w toku postępowania, nie świadczą o przesłankach umorzenia zaległości podatkowej. Organ stwierdził w konsekwencji, że okoliczności powoływane przez stronę nie mieszczą się w przesłankach umorzenia zaległości podatkowej z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. W konsekwencji nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu społecznego z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. W skardze I. B. zarzuciła naruszenie: - art. 122, w zw. art. 180 § 1, 181, 187 § 1 oraz 198 § 1 o.p., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności stanu technicznego lokalu i możliwości jego wykorzystania przez skarżącą w ramach prowadzonej działalności, będącego przedmiotem opodatkowania, skutkujące przedwczesnym, a nadto błędnym stwierdzeniem, że wady lokalu nie mają charakteru trwałego i jako takie nie stanowią względów technicznych, z powodu których lokal nie może być wykorzystywany do prowadzenia w nim działalności gospodarczej w sytuacji, gdy lokal z uwagi na zły stan techniczny nie nadaje się do użytkowania, a nadto poprzez pominiecie okoliczności że winnym za nienależyty stan techniczny przedmiotu opodatkowania, uniemożliwiający wykorzystanie go zgodnie z przeznaczeniem jest Prezydent Miasta Ł. - organ podatkowy; - art. 191 o.p., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w postaci korespondencji wymienianej pomiędzy skarżącą a Zarządem Lokali Miejskich, działającym w imieniu Miasta Ł., skutkującą błędnym stwierdzeniem, że: a) przesłanki odpowiedzialności za wady lokalu nie zostały w niniejszej sprawie stwierdzone w sytuacji, gdy w świetle zebranego materiału dowodowego odpowiedzialność Miasta Ł. za wady lokalu nie budzi wątpliwości, a nadto odpowiedzialności tej Miasto Ł. nawet nie kwestionuje; b) wady lokalu nie mają charakteru trwałego i jako takie nie stanowią względów technicznych, z powodu których lokal nie może być wykorzystywany do prowadzenia w nim działalności gospodarczej w sytuacji, gdy istniejące wady wyłączają lokal z użytkowania - które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 210 § 1 o.p., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, dla których organ podatkowy przyjął, że wady lokalu nie mają charakteru trwałego, a przez to nie stanowią względów technicznych, z powodu których lokal nie nadaje się do użytkowania; - art. 67 a § 1 pkt. 3 i art. 67 b § 1 pkt. 2 o.p., w zw. z art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis przez przyjęcie, że w sprawie nie zaszły przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu społecznego i odmowę umorzenia zaległości podatkowych - które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, w szczególności podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Z przepisu art.67a § 1 pkt.3 OP wynika, że przesłankami uwzględnienia wniosku podatnika o umorzenie zaległości podatkowej jest interes publiczny oraz ważny interes podatnika. Zarówno "ważny interes podatnika", jak i "interes publiczny" mają charakter pojęć nieostrych. W nauce przedmiotu "ważny interes podatnika" definiuje się jako pewien stan oczekiwania, określoną potrzebę zachowania posiadanych już korzyści lub wyczekiwania na pojawienie się pewnego dobra. Z kolei "interes publiczny" jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej ( Ordynacja Podatkowa Komentarz, Cezary Kosikowski, Leonard Etel, Jacek Brolik, Rafał Dowgier, Piotr Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, Wojciech Stachurski, wydanie 5, Lex a Wolters Kluwe business, Warszawa 2013 str.294-295 ). W orzecznictwie wskazuje się, że owymi wartościami wspólnymi tworzącymi "interes publiczny" są sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego ( wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 lipca 2010 roku, I SA/Bk 156/10, LEX 590320 ), podobnie w tym przedmiocie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 maja 2005 roku w sprawie III SA/Wa 80/04, w którym podkreślił, że jednym z przejawów równości wobec prawa jest to, że każdy jest zobowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie ( art.84 Konstytucji ). Uzyskanie ulgi podatkowej jest odstępstwem od zasady równości, gdyż na mocy indywidualnej decyzji podatnik zostaje zwolniony z obowiązku świadczenia wynikającego z ustawy. Dlatego z tego odstępstwa nie można czynić normy i z faktu, że jakiś inny podmiot uzyskał umorzenie zaległości podatkowych, wywodzić prawo do żądania podobnej ulgi. Sądowa wykładnia pojęcia "ważnego interesu podatnika" ma charakter kazuistyczny: generalnie można wyróżnić orzeczenia, które akcentują nadzwyczajny, losowy charakter przypadków, w następstwie których podatnik nie może uregulować swych zobowiązań podatkowych ( np. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 roku, SA/Sz 850/98, POP 2000, zeszyt 6, poz.168 ). Ten pogląd akceptuje skład orzekający w niniejszej sprawie. Dla porządku należy wskazać, że są też takie orzeczenia, które przyjmują, że ważnego interesu podatnika nie można ograniczać li tylko do nadzwyczajnych i losowych zdarzeń, ale także normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny ( koszty leczenia ) – wyrok NSA z 10 marca 2009 roku, IFSK 31/08, LEX 537191. Należy przy tym wskazać, że ustalenie w toku postępowania istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego nie oznacza jeszcze, że organ podatkowy będzie zobowiązany do przyznania ulgi, gdyż w sprawach tego rodzaju ma zastosowanie tzw. uznanie administracyjne, które jest konstrukcją prawną pozwalającą organowi administracji publicznej na wybór konsekwencji prawnych zaistnienia sytuacji, do której odnosi się hipoteza normy prawnej. Oczywiście owo uznanie administracyjne nie będzie miało zastosowania wówczas, gdy wyniki postępowania nie pozwolą na stwierdzenie istnienia jednej z dwóch albo obu przesłanek łącznie, o których mowa w art.67a OP Skoro więc decyzje o przyznaniu ulg mogą mieć charakter uznaniowy ( w razie zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego ), a hipoteza normy prawnej art.67a oparta jest na nieostrych przesłankach, co daje organom podatkowym bardzo szerokie pole do podejmowania rozstrzygnięć, to istotne jest, aby w takich postępowaniach ze szczególną starannością gromadzić materiał dowodowy, wyjaśniać wszelkie istotne wątpliwości respektując podstawowe zasady ogólne postępowania podatkowego, w tym zasadę zaufania. W niniejszej sprawie organy podatkowe uznały, że ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny nie przemawiają za przyznaniem wnioskowanej ulgi podatkowej, zaskarżona decyzja zatem nie została wydana w ramach uznania administracyjnego. Nie oznacza to jednak, aby rygory staranności postępowania w takiej sytuacji procesowej były niższe od tych, których wymaga postępowanie, w którym takie uznanie jest stosowane. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi organy podatkowe rygorom tym nie sprostały w zakresie oceny przesłanki interesu publicznego. Niedostatecznie rozważyły okoliczności związane ze stanem technicznym lokalu położonego w Ł. w kontekście ich nadzwyczajnego charakteru, okoliczności związane z przewidywalnym zakresem prac i terminem ich wykonania, które Miasto i skarżąca uzgodnili w momencie zawierania umowy najmu lokalu, zasadę zaufania ( organ podatkowy w tej sprawie występuje także w roli wynajmującego ) oraz względy sprawiedliwości. Skarżąca zawarła umowę najmu lokalu użytkowego [...] położonego w Ł. przy ulicy A 145 dniu 19 kwietnia 2016 roku. W lokalu tym skarżąca zobowiązała się do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci galerii sztuki. Zgodnie z § 5 tej umowy wynika, że wynajmujący jest zobowiązany do zapewnienia sprawnego działania istniejących w dniu wydania lokalu, urządzeń technicznych w budynku, umożliwiających najemcy korzystanie z oświetlenia, ogrzewania lokalu, zimnej i ciepłej wody, odprowadzania ścieków oraz innych urządzeń zainstalowanych w budynku. Do obowiązków najemcy ( § 3 umowy ) należało utrzymywanie lokalu we właściwym stanie sanitarnym i technicznym oraz dokonywania w nim, na własny koszt niezbędnych napraw do utrzymywania go w dobrym stanie technicznym, a w szczególności: dokonywania napraw okien i drzwi, dokonywania napraw podłóg i posadzek, dokonywania napraw i wymiany urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, usuwania niedrożności przewodów odpływowych do urządzeń sanitarnych lokalu, naprawy i wymiany instalacji elektrycznej wraz z osprzętem. W dniu 29 kwietnia 2016 roku I. B. zawarła umowę z Miastem Ł. w sprawie rozliczenia nakładów poniesionych na remont. W myśl jej postanowień skarżąca zobowiązała się do przeprowadzenia remontu lokalu [...] w zakresie obciążającym wynajmującego i rozliczenia poniesionych nakładów na warunkach określonych w umowie ( § 5 umowy przewidywał 100% kompensację poniesionych przez skarżącą wydatków z należnego z tytułu wynajmu lokalu czynszu ). Zakres tych robót określony został w kosztorysie inwestorskim stanowiącym załącznik do umowy, zakres tych prac mógł jednak ulec zmianie w przypadku, gdy w trakcie realizacja zajdzie konieczność wykonania dodatkowych prac, oczywiście za porozumieniem stron ( § 2 umowy ). Pismem z dnia 12 maja 2016 roku skarżąca poinformowała wynajmującego o rozpoczęciu prac remontowych oraz ujawnieniu podczas ich wykonywania "ukrytych mankamentów", które powodowały konieczność wstrzymania prac remontowych : po zerwaniu na 1 piętrze zarwanego sufitu okazało się, że więźba dachowa jest przegniła, zalana oraz w niektórych miejscach zarwana, rynny wokół dachu są nieszczelne oraz obniżone, co powoduje wylewanie się wody po całej ściennie budynku, zagrzybienie, rynny odpływowe pionowe są dziurawe, kanalizacja burzowa zapchana, ściana granicząca z przy ul. A 143 jest zawilgocona, brak izolacji oraz tynku, brak kapturów na kominach powodujący wlewanie się wody do pomieszczeń, po naprawie zaworu wody przecieki ze starej instalacji na poziomie 1 piętra, zalewanie całego stropu, przeciek na dużą halę. W kolejnych pismach ( z dnia 16 maja 2016 roku, 6 czerwca 2016 roku, 16 czerwca 2016 roku, 22 czerwca 2016 roku, 30 czerwca 2016 roku skarżąca zwraca uwagę wynajmującego na pojawiające się kolejne problemy wstrzymujące prace remontowe i możliwość rozpoczęcia w lokalu założonej działalności gospodarczej. Pisma podobnej treści kierował do wynajmującego pełnomocnik skarżącej. Należy wskazać, że wynajmujący tych okoliczności nie kwestionował, a wręcz je potwierdził. Z notatki urzędowej sporządzonej w dniu 6 listopada 2017 roku wynika, że na spotkaniu, które owa notatka dokumentuje służby techniczne wynajmującego do dnia 10 listopada 2017 roku wydadzą wniosek o wyłączenie lokalu użytkowego nr [...] przy ul. A 145 z użytkowania z uwagi na zły stan techniczny, jednocześnie Wydział Lokali Użytkowych na podstawie tego wniosku rozpocznie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa miejscowego, procedurę przydziału skarżącej lokalu zamiennego [...] przy ul. C 78 ( akta sądowe k.13, dowód dopuszczony na rozprawie na podstawie art.106 § 3 P.p.s.a ). Z kolejnego dokumentu ( wypowiedzenie umowy najmu lokalu użytkowego – k.21 akt sądowych ) wynikają podobne okoliczności. Z przedstawionych dowodów wynika, że w momencie zawierania umowy najmu lokalu przy ul. A 145 skarżącej, ani wynajmującemu nie był znany rzeczywisty stan tego lokalu. Co więcej, nie był on także znany osobie, która sporządzała kosztorys remontu lokalu zakreślający dwumiesięczny termin na jego wykonanie, zapewne osobie posiadającej odpowiednią wiedzę fachową. Zgodzić się należy z SKO w Ł., że przystępując do prac remontowych zwykłe nie możliwe jest precyzyjne ustalenie ich zakresu, niemniej do nadzwyczajnych okoliczności należy sytuacja, kiedy podczas remontu okazuje się, że budynek ( lub jego część ) są w stanie uzasadniającym wyłączenie ich z użytkowania. Do takich wniosków doszli urzędnicy Miasta Ł., którzy podczas spotkania ze skarżącą i jej pełnomocnikiem w dniu 6 listopada 2017 roku. Należy wskazać, że zgodnie z art.68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz.U z 2017 poz.1332 ) organem właściwym do wydania decyzji o wyłączeniu części budynku z użytkowania jest organ nadzoru budowlanego, a przesłanką uzasadniającą wydanie takiej decyzji jest bezpośrednie zagrożenie zawaleniem się budynku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnia te uwagi i rozważą, czy w takich okolicznościach faktycznych, w kontekście tego, że organem podatkowym jest jednocześnie wynajmujący lokal, który jak się okazało w ogóle do żadnego użytkowania nie nadaje się, rezygnacja z podatku od nieruchomości nie będzie stanowiła przejawu sprawiedliwości ( równego, uczciwego i zgodnego z normami etycznym postępowania ). Należy wskazać, że obciążenie skarżącej ciężarem ekonomicznym podatku od nieruchomości z tytułu posiadania tego lokalu, w takiej samej wysokości i pobieranego na tych samych zasadach, jak innych podatników, którzy swe lokale użytkowe również wynajmują od Miasta Ł., lecz z lokali korzystają w założony sposób, może jawić się jako niesprawiedliwe. Kolejną kwestią jest zasada zaufania. Zgodnie z art.121 § 1 OP postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie sądu, przy okazji ponownego rozpoznania sprawy organy winny także rozważyć, czy rezygnacja z wymierzonego skarżącej podatku nie będzie wspierała także zaufania do organów podatkowych ( Prezydenta Miasta Ł. ) Rozpoznanie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego jest przedwczesne z uwagi na niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c P.p.s.a należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 P.p.s.a w związku z § 14 ust.1 pkt.1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U 2015 poz.1804 ) ds