I SA/Łd 11/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. oraz za styczeń 2008 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. i styczeń 2008 r. W skardze zarzucono m.in. naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 168 Dyrektywy 2006/112 Rady z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1) poprzez, po pierwsze bezpodstawne pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji, gdy dostawy towarów wykazane w spornych fakturach miały faktycznie miejsce a podatnik dochował należytej staranności przy doborze i weryfikacji wszystkich swoich kontrahentów przed nawiązaniem współpracy, a także przez uznanie że podatni traci prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z faktycznie przeprowadzoną transakcją w sytuacji gdy faktura dokumentująca tę dostawę zawiera błędne oznaczenie dostawcy, w sytuacji gdy błąd ten jest wynikiem bezprawnych działań osób trzecich, o których podatnik nie wiedział, mimo dochowania należytej staranności przy wyborze dostawcy. Zarówno skarżąca jak i organ podatkowy odwołała się poglądów wyrażanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności w wyroku z 21 czerwca 2012 r. C-80/11 i C-142/11, dotyczącym prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji gdy transakcja wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę lub inny podmiot. Zdaniem organu podatkowego przywołany wyrok zapadł na gruncie odmiennego stanu faktycznego, zatem wykładnia Trybunału nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, natomiast w ocenie strony skarżącej pogląd organu podatkowego jest błędny. Podczas rozprawy w dniu 6 marca 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się przed TSUE postępowanie zainicjowane ww. pytaniami (sygn. akt C-33/13). Pełnomocnik organu podatkowego pozostawił wniosek do uznania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie sądu tego rodzaju zależność wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Spór pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmiot, który nie był faktycznym dostawcą w okolicznościach zbliżonych do tych, które zostały przedstawione w postanowieniu WSA w Łodzi z 12 grudnia 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1140/12, którym sąd skierował do TSUE następujące pytania prejudycjalne: a) czy art. 4 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L.1977.145.1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uznaniu za dostawę towarów sprzedaży dokonanej przez podmiot, który za zgodą innej osoby, w celu zatajenia własnej działalności gospodarczej, posłużył się firmą tej osoby? b) czy art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on odliczeniu podatku z faktury wystawionej przez osobę, która jedynie firmowała sprzedaż towaru dokonaną przez inny podmiot, bez wykazania, że nabywca wiedział lub na podstawie obiektywnych okoliczności mógł przewidzieć, że transakcja, w której uczestniczy, wiąże się z przestępstwem lub innymi nieprawidłowościami, jakich dopuścił się wystawca faktury lub podmiot z nim współdziałający? W ocenie sądu wyrok TSUE na przedstawione powyżej pytania, z uwagi na zbliżony stan faktyczny oraz zastosowaną podstawę prawną, ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie. dc.