I SA/Łd 1100/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant Starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi "A"Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2010 r. oraz za kwiecień, maj, czerwiec 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] w sprawie określenia w podatku od towarów i usług: nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, za i kwartał 2010 r. i kwiecień 2010 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za maj 2010 r. oraz zobowiązania za czerwiec 2010 r. Organy podatkowe stwierdziły, że następujące nieprawidłowości: 1) odliczenie podatku naliczonego w kwocie 238.040 zł wynikającego z faktury z dnia 9 lutego 2010 r. Nr [...], wystawionej przez firmę B – C. P., dokumentującej nabycie profili stalowych; 2) odliczenie podatku naliczonego w kwocie 53.900 zł określonego w fakturze z dnia 15 czerwca 2010 r. Nr [...], wystawionej przez Sp. z o.o. C, dokumentującej nabycie profili stalowych (uprzednio nabytych od firmy B). Zdaniem organów podatkowych zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że dokumenty, w których jako wystawcy wskazane zostały ww. firmy, stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-M. stwierdzono, że C. P. nie dokonywał faktycznych zakupów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tym samym nie mógł odsprzedawać rzekomo nabytych towarów. C. P. przyjmował do rozliczeń faktury dotyczące dokumentujące nabycie dużych ilości materiałów budowlanych (wśród nich znajdowały się m.in. dokumenty zakupu 526 ton prętów ożebrowanych, 48 ton profili stalowych, 323 ton prętów okrągłych zbrojeniowych). W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że C. P. nie posiadał zaplecza magazynowego, nie dokonywał zakupu usług transportowych, nie posiadał własnych środków transportu umożliwiających przewiezienie takiej ilości materiałów budowlanych. Kontrolowany nie posiadał dokumentacji (faktur) potwierdzającej magazynowanie, przewożenie i odbiór zakupionych towarów. C. P. nie zatrudniał pracowników (za wyjątkiem księgowej). Poczynione ustalenia (w szczególności okoliczności towarzyszące dostawie) wykazały również, że Spółka A nie dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy do firmy D, wykazanej w rozliczeniu za maj 2010 r. W toku postępowania Prezes Zarządu Spółki A – K. G. wyjaśnił, że rozliczenie powyższej transakcji odbyło się w drodze cesji należności od firmy D. Dodatkowo rozliczenie to zostało zabezpieczone poprzez przeniesienie w drodze cesji weksla płatniczego ze strony firmy D na rzecz firmy B. W dniu 31 maja 2010 r. pomiędzy Spółką A, jako cedentem, a C. P., jako cesjonariuszem, została podpisana - umowa przelewu wierzytelności. Skarżąca spółka, jako cedent, oświadczyła, że przysługuje jej względem dłużnika, tj. D, [...] K., [...] 24, wierzytelność obejmująca świadczenie pieniężne, które wynika z niezapłaconej faktury VAT nr [...] z dnia 26 maja 2010 r. wystawionej na kwotę 287.040 euro, co stanowi kwotę 1.197.961,44 zł. W § 2 umowy zawarto m.in. postanowienie wskazujące, że ww. wierzytelność została zabezpieczona przez D wekslem własnym wystawionym w dniu 17 marca 2010 r. Zabezpieczenie to strona skarżąca również przeniosła na firmę D. W § 3 umowy postanowiono, że cyt. "Cedent przenosi na rzecz Cesjonariusza wierzytelność w zamian za rozliczenie (zapłatę) następującej faktury Cesjonariusza: faktura nr [...] z dnia 09-02-2010 na kwotę 1 320 040 PLN (jeden milion trzysta dwadzieścia tysięcy czterdzieści), oraz dodatkowo zapłaci Cesjonariuszowi kwotę w wysokości 120.000,00 PLN (sto dwadzieścia tysięcy) co stanowić będzie pełne rozliczenie - zapłatę faktury nr [...]". C. P. - przesłuchany w dniu 28 września 2010 r. - zapytany o to, czy Spółka A zapłaciła kwotę 120.000 zł wynikającą z zawartej w dniu 31 maja 2010 r. umowy odpowiedział, że kwota ta nie została uregulowana. Organ podatkowy podkreślił, że cena za jaką Spółka A nabyła towar określony jest prawie 8-krotnie wyższa w porównaniu z ceną towaru tego samego asortymentu za jaką Sp. zo.o. C dokonała zakupu w tym samym dniu i od tego samego dostawcy, tj. firmy B. C. P. dokonywał rzekomych nabyć od następujących podmiotów: E Sp. z o.o., F Sp. z o.o. Ostatni z wyżej wskazanych podmiotów jest wystawcą faktury z dnia 15 czerwca 2009 r. Nr [...] dotyczącej rzekomego nabycia przez C. P. profili stalowych różnych, które następnie stanowić miały przedmiot transakcji dokonanej na rzecz Spółki A. Ustalenia kontrolne poczynione przez właściwy organ podatkowy w Sp. z o.o. E wykazały, że faktury wystawiane na jej rzecz przez Sp. o.o. F (dot. sprzedaży materiałów budowlanych) nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ponadto materiał dowodowy (zebrany w toku kontroli w zakresie podatku VAT za okres styczeń 2009 r. - grudzień 2010 r. przeprowadzonej wobec C. P.) wskazywał, że kontrolowany uczestniczył, współpracując ze swoimi kontrahentami, w procederze wyłudzania podatku VAT poprzez wystawianie faktur dokumentujących transakcje, które nie miały miejsca. C. P. wraz z innymi spółkami należącymi do A. S.-N. oraz A. N. uczestniczył w obrocie pustymi fakturami. O powiązaniu tych podmiotów świadczą zeznania A. S.-N. złożone przed pracownikami [...] Urzędu Skarbowego w S. Odnośnie faktury wystawionej przez Sp. z o.o. C. Czynności kontrolne przeprowadzone przez pracowników Urzędu Skarbowego w Z. wykazały, że Spółka C, w której K. G. pełni funkcję prokurenta, jest w posiadaniu faktury z dnia 9 lutego 2010 r. Nr [...] o wartości netto: 240.000 zł; VAT 52.800 zł - wystawionej przez C. P. Według pisemnego oświadczenia K. G. Spółka C dokonała zakupu profili stalowych, które miały posłużyć jako materiał w ramach prowadzonej inwestycji w zakładzie (Z., Z.) lub miały stanowić towar handlowy. W efekcie towar ten został w czerwcu 2010 r. sprzedany Spółce A. Wobec ustalenia, że C. P. nie prowadził faktycznej działalności – organy podatkowe konsekwentnie uznały, że skarżąca spółka nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury z dnia 15 czerwca 2010 r. Nr [...] wystawionej przez Spółkę C, dokumentującej nabycie profili stalowych - uprzednio rzekomo nabytych od C. P. W obszernym uzasadnieniu prawnym organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: "ustawa o VAT") prawo do odliczenia powstaje wyłącznie w odniesieniu do tych czynności, które faktycznie zostały dokonane. Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku VAT na niej wykazanego, przysługuje ono tylko wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami. Ograniczenie zawarte w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT odnosi się do faktur dokumentujących fikcyjne transakcje, czyli do faktur, które nie opisują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W ocenie organu podatkowego prezes zarządu skarżącej spółki świadomie uczestniczył w nadużyciu, doskonale orientował się, że sporne faktury są nierzetelne. Organ podatkowy podniósł, że współpraca K. G., pełniącego funkcję prezesa w skarżącej spółce i prokurenta w Spółce C, z C. P., trwa od kilku lat. Odnośnie dostawy wewnątrzwspólnotowej stopu Fe-Mo o wartości 287.040 euro udokumentowanej fakturą z dnia 26 maja 2010 r. nr [...], organy podatkowe ustaliły, m.in. że w dniu 19 lutego 2010 r. pomiędzy Spółką A jako zleceniodawcą, a G Sp. z o.o., jako zleceniobiorcą - została zawarta umowa zlecenia. Przedmiotem umowy było wyprodukowanie przez G określonego stopu metali. Przerób miał polegać na wyprodukowaniu z powierzonych komponentów stopu określonego rodzaju i cechach fizykochemicznych. Dodatkowo w umowie zawarto następujące postanowienia: 1) przerabiane komponenty miały być dostarczane i odbierane przez zleceniodawcę transportem samochodowym i składowane do przerobu i po przerobie (do czasu odbioru) na terenie zakładu zleceniobiorcy, 2) każda dostawa surowców i pobranie wyrobów będzie dokumentowane dokumentem W-Z zawierającym datę i wagę towaru, 3) faktury za wykonaną usługę będą wystawiane na koniec każdego miesiąca na podstawie dokumentu W-Z. Z ustaleń dokonanych przez Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. wynika, że w okresie od stycznia do grudnia 2010 r. G Sp. z o.o. wystawił dla Spółki A dwie faktury VAT dokumentujące wykonanie usługi przetopu, tj.: 1) z dnia 16 kwietnia 2010 r. nr [...] - wystawioną na kwotę netto 33.600 zł i podatek VAT 7.392 zł, tytułem wykonania przetopu 24 ton materiału, 2) z dnia 9 czerwca 2010 r. nr [...] - wystawioną na kwotę netto 33.600 zł, podatek VAT 7.392 zł, tytułem wykonania przetopu 24 ton materiału. Z przedłożonych dokumentów WZ wynika, że towar po wykonaniu usług przetopu został wydany Spółce A odpowiednio w dniu 16 kwietnia i 9 czerwca 2010 r. Ponadto z oświadczeń Spółki G, jak i z prowadzonych przez nią urządzeń księgowych wynika, że: 1) nie posiada faktury VAT, jak i dokumentu WZ, które dokumentowałyby wydanie towaru w dniu 26 maja 2010 r., 2) posiada dokument WZ wskazujący, że w dniu 7 kwietnia 2010 r. zostały dostarczone komponenty, tj. różne skrawki stali oraz zaprawa molibdenowa do wykonania przetopu, 3) usługa przetopu dostarczonych materiałów została wykonana w dniu 9 kwietnia 2010 r. - wykonano 24 tony odlewu, 4) w 2010 r. wykonała dla Spółki A usługę przetopu 48 ton powierzonego materiału. W prowadzonym przez Spółkę G "rejestrze dokumentów WZ" brak jest natomiast jakichkolwiek zapisów potwierdzających wystawienie dla Spółki A dokumentów WZ w maju 2010 r. Na dokumentach z dnia 26 maja 2010 r., znajdujących się w posiadaniu G Sp. z o.o., nie widnieje nazwisko Prezesa Spółki A jako odbierającego towar w imieniu tejże firmy, mimo że podczas przesłuchania K. G. twierdził, że był osobiście obecny podczas załadunku towaru w G w K. Organy podatkowe ustaliły również że Spółka A dokonała dwóch przelewów z rachunku bankowego, tj. w dniu 4 maja 2010 r. - 30.000 zł (tytułem płatności za fakturę VAT nr [...]) oraz z dnia 8 lipca 2010 r. - 30.000 zł (tytułem płatności za fakturę VAT [...]) + 10.992 zł (tytułem płatności za fakturę VAT nr [...]). Spółka A zaskarżyła w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] zarzucając naruszenie: 1) art. 120 i art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez przyjęcie, iż ocena dowodów jest kompletna, a wnioski wyprowadzone z tej oceny są zgodne z regułami logicznego wnioskowania i z doświadczeniem życiowym, oraz przez przyjęcie, iż organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. 2) art. 190 O.p. poprzez niezapewnienie skarżącej możliwości uczestnictwa w przesłuchaniu świadków w osobach: C. P., P. P., A. R., P. S., A. W., 3) art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. Urz. WE L Nr 145, s. 1 ze zm.), przez odmowę uwzględnienia w rozliczeniu podatku VAT podatnika, podatku naliczonego, 4) art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT i zasady neutralności opodatkowania, poprzez odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu nabycia towarów służących działalności opodatkowanej, 5) art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez nie dokonanie zwrotu podatku VAT w ustawowym terminie przy jednoczesnym nie wykonaniu przez organ podatkowy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] stycznia 2013 r., a w konsekwencji wyroku NSA z 18 września 2012 r. sygn. akt I FSK 1768/11. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że organy podatkowe wykreowały własny obraz zdarzeń gospodarczych według wybiórczego doboru faktów, wybiórczej ich oceny przy jednoczesnym zadufaniu we własną nieomylność. Strona skarżąca zarzucił również, że pomimo iż materiał dowodowy w sprawie jest obszerny, to organ podatkowy pierwszej instancji nie dokonał zbyt wielu ustaleń samodzielnie. W przeważającej części materiał dowodowy to dokumenty o znikomej wartości dowodowej. Organy podatkowe swoje oceny formułują opierając się na protokołach kontroli w innych podmiotach, oświadczeniach i zarzutach prokuratorskich, itp. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach z tytułu nabycia towarów i usług. Z przywołanych przepisów wynika, że nabycie towarów i usług, wykorzystywanych przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych, uprawnia tegoż podatnika do odliczenia podatku naliczonego. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach, że system odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku VAT należnego bądź zapłaconego w ramach całej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku VAT zapewnia zatem całkowitą neutralność działalności gospodarczej w zakresie obciążeń podatkowych, bez względu na cel czy rezultaty tej działalności, pod warunkiem że co do zasady podlega ona sama opodatkowaniu podatkiem VAT (pkt 25 przywołanego w zaskarżonej decyzji postanowienia TSUE z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie C‑33/13 M. Jagiełło). Równocześnie z przywołanego art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT wynika, że odliczeniu podlega podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług. Nie stanowi zatem podatku naliczonego, podatek, który wynika z faktur, które nie potwierdzają transakcji nabycia towarów lub usług. Innymi słowy sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku VAT w niej wykazanego. Prawo to przysługuje tylko wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami. Powyższe wioski znajdują potwierdzenie w treści zakazu wynikającego z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, zgodnie z którym, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W ocenie sądu organy podatkowe wykazały, że faktury sygnowane przez C. P. i Spółkę C, nie stanowią podstawy do odliczenia zawartego w nich podatku, gdyż nie potwierdzają rzeczywistych transakcji. Skarżąca spółka odliczyła podatek naliczony z faktury z 9 lutego 2010 r. Nr [...], wystawionej przez C. P., dokumentującej nabycie profili stalowych oraz podatek w kwocie 53.900 zł wynikający z faktury z dnia 15 czerwca 2010 r. Nr [...], wystawionej przez Sp. z o.o. C, dokumentującej rzekome nabycie profili stalowych. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-M. stwierdzono, że C. P. nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej. Według treści faktur wymieniony nabywał hurtowe ilości materiałów budowlanych, w tym: 526 ton prętów ożebrowanych, 13,48 ton profili stalowych, 323 ton prętów okrągłych zbrojeniowych, 5190 m3 płyty z wełny mineralnej, 16.000 rurek z PCV, 10.000 m bieżących profili ściennych ocynkowanych (str. 21 protokołu z kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego W.-M.). W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, że aby prowadzić działalność gospodarczą w zakresie handlu ww. materiałami, przedsiębiorca winien dysponować odpowiednim zapleczem technicznym. Tymczasem organy podatkowe ustaliły, że C. P. nie posiadał magazynów umożliwiających przechowywanie ww. towarów, nie dokonywał zakupu usług transportowych, nie posiadał własnych środków transportu umożliwiających przewiezienie takiej ilości materiałów budowlanych. Kontrolowany nie posiadał dokumentacji (faktur) potwierdzającej magazynowanie, przewożenie i odbiór zakupionych towarów. C. P. nie zatrudniał pracowników (za wyjątkiem księgowej). C. P. przesłuchany w dniu 28 września 2010 r., zeznał, że profile stalowe były do momentu ich sprzedaży były przechowywane na placu przy ulicy H 14 w Z., gdzie mieści się siedziba Spółki A. Prezes Spółki A K. G. podczas przesłuchania w dniu 29 lutego 2012 r. nie był w stanie udzielić wyjaśnień na temat dostarczenia profili stalowych przez C. P. W piśmie z dnia 2 września 2010 r. wyjaśnił, że towar dostarczył sprzedawca, co pozostaje w sprzeczności z ustaleniami pracowników kontroli Urzędu Skarbowego W.-M., którzy stwierdzili, że C. P. nie posiadał własnych środków transportu i nie zlecał dostarczenia towaru innym przedsiębiorcom. Należy zgodzić się z organem podatkowym, że istotna jest również cena za jaką Spółka A nabyła towar określony w spornej fakturze, która była ośmiokrotnie wyższa w porównaniu z ceną towaru tego samego asortymentu za jaką Spółka C dokonała zakupu w tym samym dniu od C. P. Wobec powyższego organy podatkowe miały wszelkie podstawy by ocenić, że C. P. oraz Spółka C nie sprzedali skarżącej spółce profili stalowych. W ocenie sądu organ odwoławczy trafnie podniósł, że współpraca K. G., który pełnił rolę Prezesa w Spółce A i jednocześnie był prokurentem w Spółce C, z C. P. trwa od kilku lat. Czynności kontrolne przeprowadzone już w 2006 r. w Spółce C wykazały nieprawidłowości polegające na zawyżeniu podatku naliczonego w związku z odliczeniem podatku naliczonego z faktur wystawionych przez C. P. Również podczas innych postępowań kontrolnych przeprowadzonych w Spółce A zakwestionowano prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, których wystawcą był wskazany kontrahent. Powyższe okoliczności oznaczają, że K. G. - prezes skarżącej spółka wiedział lub przynajmniej powinien był wiedzieć, że uczestniczy w nadużyciu, doskonale orientując się o nierzetelności spornych faktur. Sąd podzielił również ocenę organów podatkowych dotyczącą dostawy wewnątrzwspólnotowej do kontrahenta niemieckiego - D stopu Fe-Mo o wartości 287.040 euro udokumentowanej fakturą z dnia 26 maja 2010 r. nr [...]. W dniu 19 lutego 2010 r. pomiędzy Spółką A jako zleceniodawcą, a G Sp. z o.o., jako zleceniobiorcą - została zawarta umowa, której przedmiotem umowy było wyprodukowanie przez G określonego stopu metali. Przerób miał polegać na wyprodukowaniu z powierzonych komponentów stopu określonego rodzaju i cechach fizykochemicznych. Strony umowy postanowiły, że: 1) przerabiane komponenty miały być dostarczane i odbierane przez zleceniodawcę transportem samochodowym i składowane do przerobu i po przerobie na terenie zakładu zleceniobiorcy, 2) każda dostawa surowców i pobranie wyrobów będzie dokumentowane dokumentem W-Z zawierającym datę i wagę towaru, 3) faktury za wykonaną usługę będą wystawiane na koniec każdego miesiąca na podstawie dokumentu W-Z. Z ustaleń dokonanych przez Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. wynika, że w okresie od stycznia do grudnia 2010 r. G Sp. z o.o. wystawił dla Spółki A dwie faktury VAT dokumentujące wykonanie usługi przetopu, tj.: 1) z dnia 16 kwietnia 2010 r. nr [...] - wystawioną na kwotę netto 33.600 zł i podatek VAT 7.392 zł, 2) z dnia 9 czerwca 2010 r. nr [...] - wystawioną na kwotę netto 33.600 zł, podatek VAT 7.392 zł. Z przedłożonych dokumentów WZ wynika, że po wykonaniu usługi towar został wydany Spółce A odpowiednio w dniu 16 kwietnia i 9 czerwca 2010 r. Ponadto z oświadczeń Spółki G, jak i z prowadzonych przez nią urządzeń księgowych wynika, że: 1) nie posiada faktury VAT, jak i dokumentu WZ, które dokumentowałyby wydanie towaru w dniu 26 maja 2010 r., 2) posiada dokument WZ wskazujący, że w dniu 7 kwietnia 2010 r. zostały dostarczone komponenty, tj. różne skrawki stali oraz zaprawa molibdenowa do wykonania przetopu, 3) usługa przetopu dostarczonych materiałów została wykonana w dniu 9 kwietnia 2010 r. - wykonano 24 tony odlewu, 4) w 2010 r. wykonała dla Spółki A usługę przetopu 48 ton powierzonego materiału. W prowadzonym przez Spółkę G rejestrze dokumentów WZ nie ma jakichkolwiek zapisów, z których wynikałoby, że wystawiono dla Spółki A dokument WZ w maju 2010 r. Na dokumentach z dnia 26 maja 2010 r., znajdujących się w posiadaniu G Sp. z o.o., nie widnieje nazwisko Prezesa Spółki A jako odbierającego towar w imieniu tejże firmy, mimo że podczas przesłuchania K. G. twierdził, że był osobiście obecny podczas załadunku towaru w G w K. Ponadto organy podatkowe ustaliły, że Spółka A dokonała dwóch przelewów z rachunku bankowego, tj. w dniu 4 maja 2010 r. - 30.000 zł (tytułem płatności za fakturę VAT nr [...]) oraz z dnia 8 lipca 2010 r. - 30.000 zł (tytułem płatności za fakturę VAT [...]) oraz 10.992 zł (tytułem płatności za fakturę VAT nr [...]). Powyższe okoliczności dowodzą, że 26 maja 2010 r. Spółka G nie wydała skarżącej spółce żadnego towaru, który miał być przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Usługa transportu stopu do Niemiec została udokumentowana fakturą VAT z dnia 31 maja 2010 r. nr [...] o wartości netto 3.690,36 zł i podatku VAT 811,88 zł, wystawioną przez P. P., tytułem "usługa transportowa zagraniczna K. – D.". Sama usługa transportu miała jednak zostać wykonana przez firmę Usługi Transportowe A. R., której wykonanie usługi zlecił P. P. Informacje zawarte w dokumencie zlecenia wskazują, że załadunek towaru miał odbyć się w dniu 19 maja 2010 r., a rozładunek w dniu 20 lub 21 maja 2010 r. Termin ten uległ jednak przesunięciu z uwagi na powódź, która wystąpiła na terenie K. - takie informacje znalazły się w oświadczeniu P. P. z dnia 27 sierpnia 2010 r. Z oświadczenia A. R. wynika natomiast, że przedmiotem przewozu były odlewy stali stopowych o wadze 24,28 ton. Załadunek odbył się w dniu 26 maja 2010 r. w G w K.. Przesyłka została dostarczona do firmy I, [...] D., [...] 48 (takie miejsce przeznaczenia wynika z dokumentu CMR). Przebieg usługi transportowej świadczonej przez P. P. budzi wątpliwości. W trakcie kontroli przeprowadzonej w firmie J P. S. w Z., która świadczyła dla Spółki A usługi przewozu profili stalowych ze Z. do K. i odlewy z K. do Z. , P. S. złożył dwa oświadczenia, z których wynika, że w dniu 9 czerwca 2010 r. wykonał usługę transportową z Z. do K. i z K. do Z. Prezes Spółki A - K. G. w trakcie kontroli w zakresie ustalenia wszelkich okoliczności towarzyszących zawarciu transakcji udokumentowanej fakturą wystawioną przez P. S., wyjaśnił, że wymieniony wykonał na zlecenie Spółki A usługę transportową składającą się z trzech kursów na trasie Z. – K. i K. - Z. Przedmiotem transportu były komponenty (metale) do wykonania usługi przetopu przez Spółkę G, oraz gotowy półwyrób powstały w wyniku przetopienia. Usługę wykonano w okresie od 7 kwietnia 2010 r. do czerwca 2010 r., przy czym w miesiącu kwietniu wykonano jeden kurs, a pozostałe w miesiącu czerwcu 2010 r. Usługę dokumentują: 1) faktura VAT nr [...] z dnia 9 lipca 2010 r., 2) dokument WZ - wydanie materiału na zewnątrz nr [...] z dnia 9 czerwca 2010 r. wystawiony Spółkę G. W rejestrze ruchu pojazdów, który prowadzi Spółka G w dniu 9 czerwca 2010 r. nie widnieje samochód o numerach rejestracyjnych [...] i kierowca P. S. jako wjeżdżający na teren spółki. Prezes skarżącej spółki K. G. w trakcie kontroli przeprowadzonej w celu ustalenia okoliczności towarzyszących zawarciu transakcji udokumentowanej fakturą wystawioną przez P. S. wyjaśnił, że osoba ta wykonała usługę transportową składającą się z trzech kursów samochodem SCANIA o nr rej. [...], przedłożył fakturę, a także na potwierdzenie tego transportu dokument WZ nr [...] z dnia 9 czerwca 2010 r. wystawiony przez Spółkę G. Z kontroli przeprowadzonej w Spółce G wynika, iż w dniu 9 czerwca 2010 r. został wydany przetop dla Spółki A. Powyższe potwierdził prezes Spółki A w odpowiedzi z dnia 22 kwietnia 2013 r. Wobec powyższego sąd przyjął za organami podatkowymi, że trudno dać wiarę temu, że w dniu 26 maja 2010r. A. H., kierowca - pracownik A. R. odbierał ze Spółki G odlewy w imieniu Spółki A, skoro P. S. świadczący usługi transportowe dla skarżącej spółki oraz prezes A oświadczyli, iż w dniu 9 czerwca 2010 r. został odebrany stop ze Spólki G, a samochód o nr [...] i kierowca P. S. nie wjeżdżał na teren Spółki G. Organy podatkowe ustaliły, że rozliczenie powyższej transakcji dostawy wewnątrzwspólnotowej odbyło się w drodze cesji należności od D. Dodatkowo rozliczenie to zostało zabezpieczone poprzez przeniesienie w drodze cesji weksla płatniczego ze strony D na rzecz C. P. W dniu 31 maja 2010 r. została podpisana - pomiędzy Spółką A, jako cedentem, a C. P., jako cesjonariuszem - umowa przelewu wierzytelności. Skarżąca spółka, jako cedent, oświadczyła, że przysługuje jej względem dłużnika, tj. D, wierzytelność obejmująca świadczenie pieniężne, które wynika z niezapłaconej faktury VAT nr [...] z dnia 26 maja 2010 r. wystawionej na kwotę 287.040 euro, co stanowi kwotę 1.197.961,44 zł. Strony postanowiły, że ww. wierzytelność została zabezpieczona przez D wekslem własnym wystawionym w dniu 17 marca 2010 r. Zabezpieczenie to Strona również przeniosła na C. P. W § 3 umowy postanowiono, że cyt. " Cedent przenosi na rzecz Cesjonariusza wierzytelność w zamian za rozliczenie (zapłatę) następującej faktury Cesjonariusza: faktura nr [...] z dnia 09-02-2010 na kwotę 1.320.040 PLN, oraz dodatkowo zapłaci Cesjonariuszowi kwotę w wysokości 120.000,00 PLN (sto dwadzieścia tysięcy) co stanowić będzie pełne rozliczenie - zapłatę faktury nr [...]". C. P. zeznał w dniu 28 września 2010 r. że skarżąca spółka nie uregulowała ww. kwoty. W ocenie sądu powyższe okoliczności świadczą o tym, że zakwestionowanie dostawy wewnątrzwspólnotowej było uzasadnione. W ocenie sądu organy podatkowe przeprowadziły kompleksowe postępowanie dowodowe, w efekcie którego stwierdziły, że faktury dokumentujące nabycie towarów od C. P. i Spółki. C, nie potwierdzały faktycznych transakcji, zaś dostawa wewnątrzwspólnotowa w dniu 26 maja 2010 r., nie miała miejsca. W ocenie sądu organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania. Podkreślić należy, że organ podatkowy pierwszej instancji, na którym skupił się ciężar zgromadzenia materiału dowodowego, w sytuacji gdy kontrahenci skarżącej spółki są podatnikami dla których właściwe są inne organy podatkowe, nie jest uprawniony do samodzielnego przeprowadzenia kontroli podatkowych wobec tych kontrahentów. W takiej sytuacji jest oczywiste, że część materiału dowodowego (protokołów kontroli) zostanie zgromadzona przez inne organy podatkowe. Wykorzystanie tych dowodów nie narusza przepisów postępowania. Z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stosownie do art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W ocenie sądu organy podatkowe nie przekroczyły również zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej organy podatkowe nie wykreowały własnego obrazu zdarzeń gospodarczych, natomiast odtworzyły na podstawie szeregu dokumentów przebieg tych zdarzeń. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut, zgodnie z którym organy podatkowe nie wykonały postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] stycznia 2013 r., a w konsekwencji wyroku NSA z 18 września 2012 r. sygn. akt I FSK 1768/11. Przywołane orzeczenie dotyczyło kwestii przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2010 r., a nie określenia prawidłowej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę. ds