I SA/Łd 111/11

Dnia 14 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 roku na rozprawie sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2009 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent M. Ł. określił D. S. zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2009 r. Organ ustalił, że w badanym okresie podatnik był właścicielem ciągnika siodłowego marki Renault i naczepy marki Krone, nie złożył jednak deklaracji na podatek od w/w środków transportowych i nie wpłacił należnego podatku. W odwołaniu strona wyjaśniła, że środki na zakup opodatkowanych pojazdów pochodziły z kredytu, zabezpieczonego zastawem bankowym ustanowionym na tych pojazdach. W 2004 r. ciągnik siodłowy i naczepa uległy wypadkowi. Ze względu na zbyt duże zniszczenia środki te nie nadawały się do naprawy. Pojazdy nie zostały wyrejestrowane ponieważ bank nie wyraził na to zgody. W toku postępowania międzyinstancyjnego podatnik przedłożył faktury dokumentujące sprzedaż ciągnika i naczepy w dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło przedstawionych w odwołaniu zastrzeżeń podatnika i decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązek podatkowy strony z tytułu podatku od środków transportu wynikał z art. 9 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 84 ze zm.; dalej w skrócie "u.p.o.l."). Stwierdził, że w analizowanym okresie podatnik był właścicielem podlegających opodatkowaniu środków transportu i środki te nie zostały czasowo wycofane z ruchu, natomiast okoliczności takie jak zły stan techniczny pojazdów, niemożność ich wyrejestrowania, czy spór sądowy z kredytodawcą, zdaniem organu, pozostawały bez wpływu na powstanie obowiązku podatkowego. W skardze na powyższą decyzję podatnik podniósł, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję mimo, że skarżący [...] r., tj. w ostatnim dniu wyznaczonym przez SKO na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przesłał listem poleconym pismo z załącznikami, zawierające dodatkowe wyjaśnienia. Wydając decyzję [...] r. organ nie odniósł się do uwag i wniosków podatnika zgłoszonych w tym piśmie. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wskazał, że to podatnik zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu do [...] r. na złożenie wyjaśnień i dostarczenie dokumentacji, a organ przychylił się do tej prośby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zakwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. W myśl art. 8 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity z 2005 r., Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od środków transportu podlegają także ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton oraz przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton. Z kolei stosownie do treści art. 9 ust. 5 cytowanej ustawy niniejszy obowiązek wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. W rozpoznawanej sprawie rozstrzygające jest ustalenie, czy uszkodzenie spornych pojazdów na skutek wypadku samochodowego w 2003 roku, który faktycznie wyeliminował je z ruchu, powoduje, że skarżący utracił przymiot podatnika w podatku od środków transportowych na skutek wygaśnięcia wskazanego zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu kluczowe jest stwierdzenie, że Skarżący nie wyrejestrował w 2008 roku pojazdów ani nie zostało dokonane ich czasowe wycofanie z ruchu, a w świetle powołanych przepisów prawa okoliczność faktyczna całkowitego uszkodzenia pojazdów skutkująca ich praktyczną eliminacją z ruchu pozostaje bez wpływu na obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Nie budzi wątpliwości interpretacja zacytowanych przepisów prawa podatkowego, zgodnie z którą konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani też od jego fizycznego posiadania, a w konsekwencji, iż obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Co doniosłe, w judykaturze i piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że bez znaczenia jest fakt zutylizowania pojazdu, wywozu pojazdu z kraju czy nawet jego kradzieży, gdy jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a starosta nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu (por. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008). W wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II FSK 330/05; podobnie wyrok NSA oz. we Wrocławiu, SA 1468/92, ONSA 1993, nr 3, poz. 76) wyraził rygorystyczny pogląd, iż "pozbawienie właściciela władztwa nad samochodem w wyniku kradzieży wymaga, dla wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, złożenia przez właściciela wniosku o wyrejestrowanie pojazdu w związku z kradzieżą. Właściciel pojazdu jest zobowiązany do zapłaty podatku od środków transportowych od skradzionego samochodu do dnia jego wyrejestrowania". Podążając tokiem rozumowania Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, iż stosując wnioskowanie a fortiori skoro kradzież samochodu nie powoduje wygaśnięcia obowiązku podatkowego, to tym bardziej nie powoduje tego jego uszkodzenia nawet w stopniu eliminującym go z użytku tak, jak to miało miejsce w rozstrzyganym przypadku. Biorąc pod uwagę powyższe względy stwierdzić należy, że przytoczone w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy uznać za nieuzasadnione. Na uwzględnienie nie zasługują też pozostałe zarzuty skargi. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p. Stan faktyczny został przez organy ustalony prawidłowo, bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w szczególności w postaci opinii biegłego do spraw budownictwa, a poczynione ustalenia są chronione zasadą swobodnej oceny dowodów, której organ odwoławczy sprostał dokonując analizy, a później oceny zebranego materiału dowodowego. Wbrew zastrzeżeniom zgłoszonym w skardze uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę. P.Z-C.