I SA/Łd 1125/10

Dnia 23 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że spółka skarżącego zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym wnioskodawca utracił podstawowe źródło dochodu. Kwota, którą powinien zapłacić rujnuje podatnika gospodarczo i uniemożliwia prowadzenie jakiejkolwiek działalności w celu udowodnienia swoich racji, a także uniemożliwia egzystencję przy aktualnych możliwościach zarobkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu skarżący, poza ogólnymi sformułowaniami o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej i wskazaniu na wysoką kwotę zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji, nie wykazał okoliczności, wymienionych w art. 61 § 1 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Z oświadczeń skarżącego oraz dokumentów dołączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że od lipca 2010 r. wnioskodawca zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą. W chwili obecnej źródłem utrzymania skarżącego są dochody z najmu nieruchomości. Z nadesłanego zestawienia rachunków za wynajem wynika, że miesięczne dochody z tego tytułu wahały się w graniach od blisko 3.000 zł do 10.000 zł. Skarżący oświadczył, że jest właścicielem domu o powierzchni 230 m2 oraz samochodu Jeep, jak również czterech rachunków bankowych, jednak cały jego majątek został zajęty przez urząd skarbowy. Wskazał także, że miesięczne koszty utrzymania nieruchomości, przeznaczonej do wynajmu to kwota około 1.400 zł. Skarżący udokumentował także fakt comiesięcznej spłaty rat kredytowych, w tym w wysokości około 1030 CHF z tytułu nabycia nieruchomości. Sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji skarżącego, która stanowiła uzasadnienie dla przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczenia części wpisu od skargi, zwraca jednak uwagę, że aktualny stan finansów nie decyduje o zasadności wniosku o wstrzymanie. Wnioskodawca powinien przekonać Sąd, że wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku niezasadnie doprowadzi do sytuacji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pamiętać także należy, że prowadząc działalność gospodarczą należy liczyć się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym lub stałym brakiem płynności finansowej, która doprowadzić może nawet do eliminacji podmiotu gospodarczego z obrotu gospodarczego. Zadaniem Sądu jest jedynie zbadać, czy istotnie zagrożenia z art. 61 § 3 p.p.s.a. będą w swych skutkach nieadekwatne do wcześniejszego sposobu prowadzenia przez podmiot gospodarczy działalności (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - www.nsa.gov.pl). Podkreślić też należy, że uzyskiwanie stałych dochodów z tytułu najmu nieruchomości na poziomie średnio 6.500 zł miesięcznie nie wskazuje na to, by zagrożona była egzystencja podatnika. W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. P.Z-C.