I SA/Łd 1136/10

Dnia 18 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 roku sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 874 ( osiemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1136/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] r. Nr[...], adresowaną do D. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. "A", Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] r., określającą w podatku od towarów i usług za 2006 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 3.901,00 zł, w tym do zwrotu w terminie 60 dni – 99,00 zł i do zwrotu w terminie 180 dni – 3.802,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił co następuje. Podatnik bezpodstawnie obniżył podatek należny o podatek naliczony w kwocie 8.800,00 zł, wykazany w fakturze z dnia [...] r. nr [...] przez jej wystawcę – Zakład Remontowo – Budowlany "B" P. D., za "Projekt budowlany budynku szwalni zlokalizowanego w Ł. przy ul. A 10/12". Bezpodstawność odliczenia potwierdza fakt, że P. D. nie był czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w momencie wystawienia zakwestionowanej faktury. Wynikające z art. 86 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ; dalej "ustawa VAT") prawo podatnika, wskazanego w art.15 tej ustawy, do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ograniczone zostało przez ustawodawcę w art.88 ust.3a ustawy. Zgodnie z powołanym art.88 ust.3a pkt.1 lit.a ustawy VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawienia faktur lub faktur korygujących. Przepis § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur ....(Dz.U. Nr 95, poz.798 ze zm.; dalej "rozporządzenie M F"), wydany z delegacji art.106 ust.8 ustawy VAT stanowi, że uprawnieni do wystawiania faktur VAT są wyłącznie zarejestrowani dla celów podatku od towarów i usług podatnicy tego podatku. Fakt, że zakwestionowana faktura pochodzi od podatnika niezarejestrowanego, nie będącego uprawnionym podatnikiem VAT powoduje, że nie posiada ona waloru faktury (nie gwarantuje bezpieczeństwa obrotu). Wystawca zakwestionowanej faktury VAT nie spełniał cech wymienionych w § 8 rozporządzenia M F, bowiem z dniem 1 maja 2005 r. został wykreślony z ewidencji czynnych podatników VAT na podstawie art.157 ustawy VAT. Nie był zatem uprawniony do wystawiania faktur VAT. Wystawioną fakturę należało więc uznać za nieprawidłową, co w konsekwencji powoduje, że taki dokument nie może stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o zawarty w nim podatek naliczony. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także na wyrok ETS z dnia 11 maja 2006 r. w sprawie C-384/04 Federation of Technological Industries i In., w którym stwierdzono, że na legalność transakcji mogą powoływać się podmioty gospodarcze podejmujące wszelkie możliwe działania, których podjęcia można się od nich w sposób uzasadniony domagać celem upewnienia, że realizowane przez nie transakcje nie są dotknięte oszustwem w podatku VAT. Podatnik otrzymał od wystawcy faktury dokumenty dotyczące rejestracji działalności gospodarczej oraz oświadczenie potwierdzające, że jest podatnikiem podatku VAT. Zaniechał jednakże sprawdzenia swojego kontrahenta w trybie art.96 ust.13 ustawy VAT pomimo, że prowadzący firmę "B" wystawca faktury nie był mu wcześniej znany i nigdy z tą firmą nie współpracował. Czynności podjęte w powyższym trybie pozwoliłyby podatnikowi na uzyskanie informacji czy jego kontrahent jest czynnym podatnikiem podatku VAT. W decyzji podkreślono również, że art.17 ust.6 akapit drugi VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych, obowiązującej w okresie, którego dotyczy sporna decyzja, zezwala na ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego. Stanowi bowiem, że do czasu przyjęcia przez Radę przepisów określających kategorie wydatków nie kwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wszelkie wyłączenia prawa do odliczenia przewidziane w prawie krajowym w momencie wejścia w życie VI Dyrektywy, to jest w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (1 maja 2004 r.). Stanowisko zaprezentowane przez organy podatkowe znajdują potwierdzenie w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w przepisach art.18(1) i art.22(3) VI Dyrektywy. Wywodzi z nich, że jedynie faktura wystawiona zgodnie z art.22(3) VI Dyrektywy, czyli zawierająca podstawowe dane dotyczące zawartej transakcji upoważnia do żądania zwrotu zapłaconego podatku bezpośrednio lub przez obniżenie podatku należnego. Art.22(3) (b) VI Dyrektywy wśród obowiązkowych elementów faktury wymienia numer identyfikacyjny dla celów podatku od wartości dodanej, pod którym zrealizowano dostawę lub świadczono usługę. Taki numer może wskazać jedynie podatnik zarejestrowany w ewidencji podatników. Bez zarejestrowania nie ma możliwości wystawienia faktury uprawniającej do odliczenia podatku naliczonego. Dyrektor podnosi, że rejestracja jest obowiązkiem powszechnym i nie czyni prawa do odliczenia niemożliwym bądź nadmiernie utrudnionym. Pozwala natomiast na unikanie nadużyć i oszustw w dokonywanych transakcjach. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art.86 ust.1, art.88 ust.3a pkt.1 lit.a ustawy VAT oraz wskazanego już wyżej § 8 rozporządzenia M F z 25 maja 2005 r., polegające na błędnej wykładni oraz pominięcie przepisów art.106 i art.15 ustawy VAT przez błędne uznanie, że skarżący nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornej faktury, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów przesądza, że dokonanie czynności podlegających podatkowi VAT powoduje, że osoba ich dokonująca jest podatnikiem VAT, a przez to jest uprawniona do wystawiania faktur. Natomiast przepisy dotyczące obowiązku rejestracji nie konstytuują podmiotu jako podatnika podatku VAT. W ocenie skarżącego był on uprawniony do żądania zwrotu podatku na podstawie spornej faktury. Skarżący zarzucił również naruszenie art.18 i art.22 ust.3 VI Dyrektywy podnosząc, że przepisy tej Dyrektywy nie uzależniają prawa do obniżenia podatku należnego od wymogu formalnego jakim jest rejestracja. Za naruszenie art.120 ustawy Ordynacja podatkowa skarżący uznał nakładanie nieograniczonego, w jego ocenie, obowiązku kontroli kontrahentów bez wskazania podstawy prawnej i to w sytuacji gdy kontrahent istnieje i wykonuje czynności opodatkowane. Zaskarżona decyzja narusza także zdaniem podatnika art.157 ustawy VAT przez błędne jego zastosowanie i wskazanie tego przepisu jako podstawy wykreślenia wystawcy spornej faktury z rejestru podatników VAT w sytuacji gdy nie ma decyzji, na mocy której dokonano wykreślenia. Skarżący podniósł, że jego kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w branży budowlanej od 1999 r. do chwili obecnej. Uzyskał od tegoż kontrahenta oświadczenie, że jest on podatnikiem podatku VAT. Kontrahent wystawił skarżącemu fakturę VAT za wykonany projekt budowlany. Skarżący zapłacił należność z faktury, zaś jego kontrahent rozliczył podatkowo przychód i podatek VAT wskazany w tej fakturze. Po uzyskaniu informacji o wykreśleniu z ewidencji podatników podatku VAT z powodu nie składania deklaracji, kontrahent skarżącego zarejestrował się ponownie. W ocenie skarżącego nieuprawnione są twierdzenia organu, że skarżący powinien czynić dalsze ustalenia co do sytuacji jego kontrahenta jako przedsiębiorcy, skoro żadne okoliczności nie budziły wątpliwości co do realności transakcji i podatnika. Skarżący wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, że warunkiem bycia podatnikiem podatku VAT nie jest czynność formalna polegająca na zarejestrowaniu się w charakterze podatnika, tylko czynność faktyczna t. j. wykonywanie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty uzasadniające to stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku wniesienia skargi przez stronę, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art.184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ oraz w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./). Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wymaga przesądzenia, czy zasadna była, w świetle obowiązującego w analizowanym okresie podatkowym (wrzesień 2006 r.) stanu prawnego odmowa, co do zasady, zwrotu skarżącemu podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT z dnia [...] r. nr [...] wystawionej przez Zakład Remontowo – Budowlany "B" P. D. z tej przyczyny, że wystawca faktury nie był uprawniony do jej wystawienia. Nie był bowiem w dacie jej wystawienia zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, gdyż z dniem 1 maja 2005 r. został wykreślony z ewidencji czynnych podatników VAT na podstawie art.157 ustawy VAT. Okolicznością istotną jest to, że już przed wydaniem decyzji organu podatkowego I instancji w niniejszej sprawie, P. D. złożył w dniu [...] r. deklarację dla podatku VAT za miesiąc wrzesień 2006 r, w której uwzględnił w podstawie opodatkowania kwotę wynikającą ze wskazanej wyżej faktury, co wynika z załączonej do deklaracji ewidencji sprzedaży za ten okres podatkowy (k. 197 i 196 akt administracyjnych). Na powyższe wskazywał skarżący w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji oraz w skardze skierowanej do Sądu. Z przepisów ustawy VAT istotnie wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących (art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) u.p.t.u.). Dalsze przepisy powołanego art.88 ust.3a są nieistotne w tej sprawie. Przepisy art.88 ust.3a ustawy VAT weszły w życie z dniem 1 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 9 w zw. z art. 1 pkt 22 lit. b) ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756), a zatem mają zastosowanie w odniesieniu do rozliczenie podatku od towarów i usług za analizowany miesiąc wrzesień 2006 r. Należy jednak mieć na uwadze, że przed 1 czerwca 2005 r. przepis o identycznym brzmieniu zawarty był w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy VAT, a mianowicie w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.). Przypomnieć tu należy, że zasadniczymi cechami podatku od towarów i usług, wynikającymi z regulacji zawartych w art. 2 I Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. (67/227/EWG) są: powszechność opodatkowania podatkiem, proporcjonalność do ceny towaru, niezależnie od ilości transakcji jakie mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji przed etapem, na którym podatek jest pobierany, ekonomiczne obciążenie podatkiem konsumenta, co oznacza neutralność podatku dla przedsiębiorcy będącego podatnikiem. Zasada neutralności podatku od towarów i usług jest realizowana poprzez umożliwienie przedsiębiorcy odliczenia od obciążającej go kwoty podatku należnego do zapłacenia, kwoty podatku naliczonego zapłaconego wcześniej przez przedsiębiorcę przy zakupie towarów i usług. Możliwość taka wyrażająca fundamentalne prawo podatnika wynika z zasadniczej cechy konstrukcyjnej tego podatku polegającej na samoobliczeniu i opodatkowaniu pełnej wartości netto sprzedawanych towarów i usług na danym etapie obrotu. Zasada neutralności podatku dla podatnika ma podstawowe znaczenie, a więc ewentualne odstępstwa od niej powinny mieć charakter wyjątkowy. Przepisy VI Dyrektywy Rady, wskazując w art. 17 ust. 2 na uprawnienie podatnika do odliczenia podatku naliczonego od kwoty podatku należnego, w zasadzie nie przewidują takich odstępstw, a jedynie w ust. 6 wskazano na kompetencje Rady do podjęcia w przyszłości decyzji określającej wydatki, które nie będą się kwalifikowały do odliczenia podatku od wartości dodanej. Jednocześnie w tym przepisie wskazano, że do czasu wejścia w życie takiej decyzji Rady państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym. Dla Polski oznacza to, że mogła utrzymać wyłączenia obowiązujące przed przystąpieniem do Unii, a więc przed 1 maja 2004 r. Wyłączenia przewidziane w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.), a od 1 czerwca 2005 r. w art. 88 ust. 3a ustawy VAT, obowiązywały także wcześniej na podstawie § 48 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.). Decydując o utrzymaniu wskazanych wyłączeń stosownie do art.17 ust.6 VI Dyrektywy należy uwzględniać każdorazowo ten ważny aspekt, że państwa członkowskie mogły zachować tylko te z przewidzianych prawem krajowym wyłączeń, które nie byłyby sprzeczne z prawem wspólnotowym. Wyłączenia takie nie mogą bowiem w sposób nieuzasadniony naruszać zasadniczej konstrukcji podatku od towarów i usług wynikającej z przepisów wspólnotowych. Wniosek taki wynika z orzecznictwa ETS (zob. wyrok z dnia 14 lipca 2005 r. C-434/03, publ. w bazie LEX nr 155488, wyrok z dnia 19 września 2000 r., C-177/99, publ. w bazie LEX nr 82974). Wyłączenia nie mogą być stosowane w sposób ogólny, do jakiegokolwiek wydatku związanego z nabyciem towarów lub usług (v. wyrok ETS z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie C-74/08 PARAT Automotive Cabrio, Zb. Orz. S. I-3459 pkt.28, 29) W art. 22 ust. 8 VI Dyrektywy Rady przewidziano, że państwa członkowskie mogą nałożyć na podatników inne obowiązki, które uznają za konieczne do prawidłowego naliczania i pobrania podatku i uniknięcia oszustw podatkowych. W prawie krajowym prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego zostało przewidziane w art. 86 ustawy VAT. Dokonując interpretacji krajowych przepisów wskazanych wyżej w zgodzie z przepisami wspólnotowymi należy stanąć na stanowisku, że Rzeczpospolita Polska mogła po 1 maja 2004 r. zachować obowiązujące do tego czasu przepisy przewidujące ograniczenie możliwości odliczenia przez podatnika podatku naliczonego, ale ograniczenie to powinno być stosowane w taki sposób by niezasadnie nie naruszało podstawowych zasad konstrukcyjnych podatku od towarów i usług. A zatem, skoro państwa członkowskie powinny wprowadzać regulacje zmierzające do prawidłowego naliczania podatku i unikania oszustw podatkowych, to wskazane wyżej przepisy art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy VAT i przepisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.) powinny być interpretowane właśnie w taki sposób. Innymi słowy, wynikająca z tych przepisów możliwość wyłączenia odliczenia podatku naliczonego nie będzie niezgodna z prawem, o ile będzie celowa dla uniknięcia oszustw podatkowych, unikania płacenia podatku, lub szerzej zapobieganiu nadużyciom prawa podatkowego. W analizowanej sprawie wyłączenie prawa do zwrotu podatku nie służyło wskazanym celom. Wystawca faktury zawarł w niej dane umożliwiające jego identyfikację i nie unikał płacenia podatku. Wyłączenie prawa strony skarżącej, wynikającego z art.86 ust.1 ustawy VAT, do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zastosowano wobec skarżącego tylko dlatego, że wystawca spornej faktury nie był zarejestrowany dla celów podatku VAT w dacie jej wystawienia, co zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę należy ocenić jako nieuprawnione naruszenie konstrukcji podatku VAT wyrażonej w zasadzie neutralności tego podatku. Bez wpływu na zmianę powyższego stanowiska pozostają w ocenie Sądu w analizowanym stanie faktycznym, przy jednoczesnym uwzględnieniu celów jakim mają służyć wyłączenia prawa do odliczenia podatku naliczonego, przepisy art.18ust.1 lit.a i art.22 ust.3 lit.b VI Dyrektywy. Zgodnie ze wskazanym art.18 ust.1 lit.a w celu skorzystania z prawa do odliczenia podatnik musi posiadać fakturę wystawioną zgodnie z art.22 ust.3 lit.b. Z kolei ten przepis określa jakie informacje powinny się znaleźć obowiązkowo w treści faktury VAT (między innymi nr identyfikacji podatkowej wystawcy faktury). Zgodnie natomiast z art.22 ust.1 VI Dyrektywy każdy podatnik zobowiązany jest zgłosić rozpoczęcie działalności podlegającej opodatkowaniu. Jednakże z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania systemu VAT uchybienie temu obowiązkowi przez jednego podatnika nie może podważać przysługującego innemu podatnikowi prawa do odliczenia wynikającego z art.17 ust.2 VI Dyrektywy. Powyższe wywody znajdują potwierdzenie w wyroku ETS z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-438/09 Bogusław Juliusz Dankowski przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi. ETS stwierdził, że art.18 ust.1 lit.a i art.22 ust.3 lit.b VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego z tytułu nabycia usług wykonanych przez innego podatnika niezarejestrowanego jako podatnik podatku od wartości dodanej, w sytuacji gdy odnośne faktury zawierają wszystkie informacje wymagane przez art.22 ust.3 lit.b, a w szczególności zawierają informacje niezbędne dla ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła te faktury, oraz rodzaju wykonanych usług. Także art. 17 ust.6 VI Dyrektywy należy interpretować zgodnie z powołanym wyrokiem w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym na mocy których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego innemu podatnikowi będącemu usługodawcą niezarejestrowanym dla celów tego podatku. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że art.88 ust.3a pkt.1 lit.a ustawy VAT, zastosowany w analizowanym stanie faktycznym w zaskarżonej decyzji w sposób ogólnie ograniczający prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT w odniesieniu do wszelkich czynności dokonanych przez podatnika niezarejestrowanego dla celów podatku VAT, pozostaje w sprzeczności z wymienionymi wyżej przepisami VI Dyrektywy. W tej sytuacji zasadnym jest odmówienie zastosowania tego przepisu prawa krajowego. Reasumując organy podatkowe naruszyły w niniejszej sprawie prawo wywodząc o braku uprawnienia skarżącego do odliczenia podatku naliczonego zawartego w spornej fakturze z samego faktu braku rejestracji jako podatnika podatku VAT jego kontrahenta wystawiającego fakturę. Prawo skarżącego do odliczenia zależało bowiem od stwierdzenia przez organy podatkowe, czy jego kontrahent faktycznie wykonał czynności podlegające opodatkowaniu i był podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT z 2004 r. Organy podatkowe nie stwierdziły natomiast, że kwestionują wykonanie na rzecz skarżącego rozliczonego sporną fakturą projektu, czy też kwestionują fakt złożenia przez kontrahenta skarżącego deklaracji podatkowej za analizowany okres podatkowy, uwzględniającej w podstawie opodatkowania podatkiem VAT kwotę wynikającą ze spornej faktury. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wykonalności zaskarżonej decyzji oraz o kosztach postępowania orzeczono odpowiednio na podstawie art. 152 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tejże ustawy. P.Z-C.